Każdemu jego śmietnik. Szkice o śmieciach i śmietniskach

I. „Tyle widać. Ale są jeszcze śmietniki. One przejęły role stanowisk archeologii współczesności. Zresztą zawsze nimi były. Śmieci więcej mówią o ludzkim „byciu – w -świecie” niż monumentalne pomniki pozostawione potomnym. To odpadki pozwalają rozpoznawać i odtwarzać historię wielkich cywilizacji i kultur, od epoki kamienia łupanego po dziś. Archeolodzy raczej grzebią w śmieciach, niż odkrywają skarby – wbrew wizerunkowi, który stworzyły im popkultura i Indiana Jones. Garbologia - nauka o śmieciach – została zapoczątkowana już w latach siedemdziesiątych dzięki pracom Williama Rothjego z Uniwersytetu Arizony”. (s.136)
M. Poprzęcka, Dziedzictwo, s. 135-143 [w:] Każdemu jego śmietnik. Szkice o śmieciach i śmietnikach. Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2019.

Garbologia – słowo z przyszłością.

Jak napisze Maria Poprzęcka w eseju „Dziedzictwo”
dziś śmieci wchodzą do muzeów
i powołuje się na wystawę „Arv”
(po norwesku „dziedzictwo” albo też „spuścizna”).
Wystawa była zorganizowana w Tromso Museum (2018)
i prezentowała odpadki wyrzucone u wybrzeży Norwegii.
I dalej z Poprzęckiej:
„Bezkresna, amorficzna, pulsująca, sunie ku nam niczym złowrogie cielsko, znacznie bardziej przerażające niż przybysze z kosmosu, wymyśleni przez twórców horrorów. To nie „obcy”, tego potwora wyhodowaliśmy sobie sami”.( s. 136-137).

Czytający, sam może wpisać nazwę owego potwora…

I nieco dalej:
„W skali mikro – osiedlowy śmietnik i codzienna archeologia. Zmiana pokoleniowa widoczna jest w gabarytach. Wyrzucamy ceramikę sanitarną, kafelki, armaturę, sprzęt AGD, meble, dywany, firanki … „dom polski w transformacji”. (s.137)

Według Poprzęckiej w pierwszej kolejności
wyrzuciliśmy „wypoczynki” z pluszowymi obiciami,
często we wzory (o wyjątkowej tandetności).
Z mebli: szafy, stoły, krzesła lądują pod altanami.
Meble z dekady Gierka zalegają czyściec
(masywne, ciężkie, istny obciach dla amatorów Ikei).
Co z książkami? Lądują hurtem.

„Dziedzictwo” Poprzęckiej
- to tekst,
jak zawsze trafiający
w samo sedno spraw,
problemów, zdarzeń.
Nic dodać, nic ująć!
Wielkość sama w sobie!

Tekst z kolei F. Springera
„Śmieciowa przestrzeń”
przenosi Czytelnika na Północ
(duńskie klimaty).
Autor w znakomitej formie.

II. „Ale po kolei – Bjarke Ingels to architekt o statusie gwiazdy. Zaplanował to tak (patrząc z góry): niebo ciężkie od chmur, ten idealny pierścionek dymu, komin wystający ze sztucznego stoku narciarskiego z trzema trasami zjazdowymi. Do tego ścianka wspinaczkowa i kawiarnia na dachu, żeby było hygge. Niżej śmieci zamienione w energię w nowoczesnej jak diabli spalarni. Oto nowa duma Kopenhagi. Amager Bakke – Wzgórze Amager.
F. Springer, Śmieciowa przestrzeń, s.69- 83. [w:] Każdemu jego śmietnik. Szkice o śmieciach i śmietnikach. Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2019.

Informacje dodatkowe:
Koszt projektu: cztery miliardy duńskich koron.
W kopehaskiej spalarni zabrakło śmieci.
Duńczycy skrupulatnie segregują odpady,
więc zaczął się import z Niemiec,
Wielkiej Brytanii, Szwecji…
Było w nich dużo plastiku.
To spowodowało pojawienie się w atmosferze
więcej gazów cieplarnianych niż pierwotnie zakładano…


„Każdemu jego śmietnik”:
w szkicach autorstwa Chomątowskiej, Dunin -Wąsowicz,
Poprzęckiej, Springera, Zajączkowskiej
i innych Czytelnik odnajdzie prawdę o śmieciach.
Bez taryfy ulgowej.
Prawdę o NAS SAMYCH.

Rzecz dla Każdego…
Każdy jest producentem śmieci…

Plus dla Czarnego za znakomity pomysł
i wyjątkowy dobór autorów.
8/10

I. „Tyle widać. Ale są jeszcze śmietniki. One przejęły role stanowisk archeologii współczesności. Zresztą zawsze nimi były. Śmieci więcej mówią o ludzkim „byciu – w -świecie” niż monumentalne pomniki pozostawione potomnym. To odpadki pozwalają rozpoznawać i odtwarzać historię wielkich cywilizacji i kultur, od epoki kamienia łupanego po dziś. Archeolodzy raczej grzebią...

Przyjemny zbiór opowiadanek o około-ogólnej tematyce rzeczy niepotrzebnych - często z miejsc odległych od naszego kraju przez co dodatkowo stymuluje ciekawość, większość jest dobra. Jak znajdziecie gdzieś na grzebaku to polecam.

Przyjemny zbiór opowiadanek o około-ogólnej tematyce rzeczy niepotrzebnych - często z miejsc odległych od naszego kraju przez co dodatkowo stymuluje ciekawość, większość jest dobra. Jak znajdziecie gdzieś na grzebaku to polecam.

Bardzo fajna lektura. Wiadomo, eseje nierówne, momentami wtórne na przestrzeni zbioru, ale generalnie bardzo przyjemnie. Szczerek wybitny, świetni Środa i Rottenberg. Tylko jeden tekst mi się zupełnie nie podobał – Axis Mundi. Nudny jak flaki z olejem.

Bardzo fajna lektura. Wiadomo, eseje nierówne, momentami wtórne na przestrzeni zbioru, ale generalnie bardzo przyjemnie. Szczerek wybitny, świetni Środa i Rottenberg. Tylko jeden tekst mi się zupełnie nie podobał – Axis Mundi. Nudny jak flaki z olejem.

Całkiem fajne reportaże, jedne lepsze, jedne gorsze, jak to bywa ze zbiorami tekstów różnych autorów. Ciekawe te o Kopenhadze, Nepalu, Albanii i Hiszpanii

Całkiem fajne reportaże, jedne lepsze, jedne gorsze, jak to bywa ze zbiorami tekstów różnych autorów. Ciekawe te o Kopenhadze, Nepalu, Albanii i Hiszpanii

Spodziewałam się czegoś innego. I jak początek był dobry, to niektórzy autorzy zbyt lekko potraktowali ten temat. I chociaż niektóre teksty były ciekawe, to nie były na temat konkretnie. Ciężko przebrnąć przez niektóre teksty. Książka do przeczytania z braku laku.

Spodziewałam się czegoś innego. I jak początek był dobry, to niektórzy autorzy zbyt lekko potraktowali ten temat. I chociaż niektóre teksty były ciekawe, to nie były na temat konkretnie. Ciężko przebrnąć przez niektóre teksty. Książka do przeczytania z braku laku.

„Każdemu jego śmietnik” to zbiór reportaży i szkiców o ludziach i o śmieciach.

Jestem bardzo miło zaskoczony - większość utworów zawartych w zbiorze całkiem mi się podobała. Szczególnie otwierające książkę „Nie mogłem zabrać wszystkich” Krzysztofa Środy, „Buszujący w skarbach” Nataszy Geoerke, „Ziemia śmiecia” Małgorzaty Rejmer, „Carito” Andy Rotenberg…

Jak widzicie, jest tego sporo. Z czego prawie wszystkie opierały się na ciekawym pomyśle i opowiadały o czymś dla mnie przynajmniej odkrywczym (jak „Śmieciowa przestrzeń” Filipa Springera) lub też miały w sobie coś innego, jak opis fragmentu Albanii czy Nepalu.

Polecam, zwłaszcza, że teksty były lekkie i niedługie, ale jak najbardziej można z nich "coś" wynieść.

„Każdemu jego śmietnik” to zbiór reportaży i szkiców o ludziach i o śmieciach.

Jestem bardzo miło zaskoczony - większość utworów zawartych w zbiorze całkiem mi się podobała. Szczególnie otwierające książkę „Nie mogłem zabrać wszystkich” Krzysztofa Środy, „Buszujący w skarbach” Nataszy Geoerke, „Ziemia śmiecia” Małgorzaty Rejmer, „Carito” Andy Rotenberg…

Jak widzicie, jest...

Spodziewałem się czegoś innego... Jakiejś analizy tego, co wyrzucamy, jak wyrzucamy, czy robimy to mądrze, czy głupio, co można poprawić w zakresie działania gospodarstwa domowego, a co w skali kraju. W każdym razie jakiejś konkretnej wiedzy opakowanej w piękne słówka. A dostałem - nomen omen - piękne słówka. Eseje i felietony, które łączy temat śmieci, bardzo szeroko interpretowany. Bezpośrednio po lekturze miałem całkiem niezłe wrażenia, ale miesiąc po przeczytaniu książki trudno mi nawet przywołać wszystkie jej elementy, za kilkoma wyjątkami. Po prostu treść wypadła mi z głowy, co się mi rzadko zdarza. Typowy problem książek średnich, za dobrych, aby wypominać ich wady, ale też nie na tyle wybitnych, aby zapadały w pamięci. Czyżby do przeczytania i zapomnienia?

Spodziewałem się czegoś innego... Jakiejś analizy tego, co wyrzucamy, jak wyrzucamy, czy robimy to mądrze, czy głupio, co można poprawić w zakresie działania gospodarstwa domowego, a co w skali kraju. W każdym razie jakiejś konkretnej wiedzy opakowanej w piękne słówka. A dostałem - nomen omen - piękne słówka. Eseje i felietony, które łączy temat śmieci, bardzo szeroko...

Zgadzam się z wieloma opublikowanymi tu opiniami: zbiorek jest bardzo nierówny. Bardzo podobały mi się teksty Rottenber, Środy, Chromątowskiej, Springera. Pozostałe, w różnym stopniu mniej lub wcale. Ciężko ocenić taką pozycję, więc daję równe 5 - pośrodku.

Zgadzam się z wieloma opublikowanymi tu opiniami: zbiorek jest bardzo nierówny. Bardzo podobały mi się teksty Rottenber, Środy, Chromątowskiej, Springera. Pozostałe, w różnym stopniu mniej lub wcale. Ciężko ocenić taką pozycję, więc daję równe 5 - pośrodku.

Im dalej tym coraz gorzej

Im dalej tym coraz gorzej

Bardzo nierówna książka. Podobały mi się poetyckie zaśpiewy Wiśniewskiej

Bardzo nierówna książka. Podobały mi się poetyckie zaśpiewy Wiśniewskiej