Mason Deaver

Pierwsza książka osoby autorskiej pozostaje tą najlepszą, moim zdaniem. W drugiej nie do końca umiałem się odnaleźć w tym, co przeżywało główne bohaterze. W „Podziękowaniach” Mason Deaver napisało w niej, że jest to książka dla nu, a dla nas będzie kolejna. W trzeciej odnalazłem się jednak mniej. 16-letni ‘przyjaciele z dodatkowymi korzyściami” w szkole z internatem uprawiają w kółko sxks, umówiwszy się, że odpuszczą, jeśli któryś się zakocha... [książkę wydano bez ograniczenia wiekowego i ostrzeżeń, których lista byłaby niekrótka]. Po czym jeden z nich, Josh, wyznaje miłość, a drugi, transpłciowy Neil, nie odwzajemnia się, gdyż, jeśli dobrze zrozumiałem, boi się związku i uważa, że nie zasługuje na miłość. Ponieważ dzieje się to tuż przed wyjazdem obu na ślub brata tego drugiego, ów przekonuje w ekspresowym tempie (22 h) swojego współlokatora, Wyatta, z którym do tej pory się bardzo nie lubił, by pojechał z nim na drugi koniec kraju i udawał jego chłopaka, m.in. by przekonać przyjaciela do odkochania się... gdyż Josh na tym ślubie również będzie. Ten się zgadza, a wkrótce okazuje się, że oboje się w sobie zakochują... Otrzymaliśmy zestaw problemów, z jakimi mierzy się Neil jako transpłciowy nastolatek i pochodzący z bogatej rodziny, czy też Wyatt, które wyznaje mu, że czasem czuje się chłopakiem, czasem chciałoby być dziewczyną, a kiedy indziej czuje się „jak pozbawiona płci masa, która sobie zwyczajnie istnieje”. Czy wreszcie sprawa tego, że Wyatt pochodzi z biedniejszej rodziny i uczy się w elitarnej szkole. Ale napisać o tym wszystkim to sztuka. Gdy, np., Neil przeprasza matkę, człowiek zastanawia się, czemu tę książkę opublikowano. I po co było to wszystko tak udziwniać, i komplikować jeszcze bardziej, tworząc mało realistyczną opowieść, a jednocześnie poprzedzić mottem: „Dla każdej osoby transpłciowej, która kiedykolwiek pomyślała, że jest zbyt skomplikowana, by mieć własną historię miłosną”? Ale może, podobnie jak przy poprzedniej książce, choć z innych powodów, tu również nie potrafię wczuć się w to, co przeżywa główny bohater... Nie rozumiem też, co właściwie czuł Neil do Josha, inna rzecz, że on sam przyznaje, że gdy byli razem, „nie rozumiał własnych uczuć”. To, że również Wyatt zostaje później odrzucone, m.in. z tych samych powodów, co Josh, klei mi się choć trochę. Sądzę też, że gdyby ci 16-latkowie byli nieco chociaż starsi, można by było na tę książkę spojrzeć inaczej. Swoją drogą oryginalny tytuł książki - „The Feeling of Falling in Love” - i jego polska wersja, to chyba jednak nie ta sama bajka…