Uroki okresu dojrzewania pośród PRL-owskiej szarzyzny drugiej połowy lat 60., gdzie pierwsze drżenia serca wywołane przez piękną, tajemniczą nauczycielkę francuskiego są owocem zakazanym zwisającym z tej samej gałęzi, co bycie w pełni sobą, czyli w wypadku narratora - wrażliwym intelektualistą pragnącym żyć, tworzyć i uczestniczyć w swojej epoce po swojemu, wedle własnych zasad, a nie narzuconych mu przez reżim. Innymi słowy, rozbudowany romans osadzony w trudnych czasach młodości autora powieści.
Główną osią akcji jest fascynacja bezimiennego protagonisty na punkcie nowej dyrektorki szkoły, która zaczęła uczyć jego klasę języka francuskiego. Oschła, zimna, profesjonalna, olśniewająca, śliczna, niedostępna stanowi obiekt zainteresowania praktycznie każdego ucznia, jednak nikt nie wkłada tyle trudu i przemyślanego wysiłku, aby czegoś się dowiedzieć o enigmatycznej Madame, a co dopiero do niej zbliżyć. Paradoksalnie, to właśnie ten wątek wypada najsłabiej. Wiele stron poświęconych na analizowanie każdego zachowania pożądanej kobiety, przeplatane z horrendalną ilością nawiązań do klasyków literatury zachodniej, potrafi na dłuższą metę znużyć czytelnika, jakkolwiek wiernie oddaje fiksację głównego bohatera. Można dopatrzeć się w tym znamion autoironii, biorąc pod uwagę, że w książce pojawia się podobny zarzut nadmiernej samoanalizy względem Simone de Beauvoir. Sam główny bohater, będący w klasie maturalnej, a cytujący z pamięci całe monologi z licznych dramatów, niekiedy w oryginale nienaganną francuszczyzną, nie wydaje się zbyt wiarygodny. Oczywiście, istnieją przypadki takiego humanistycznego geniuszu, jednak dużo bardziej podczas lektury wybija się wrażenie, że to ponad 50-letni autor przemyca swoje obycie i swą "cultivée personnalité" do charakteru nastolatka w imię spójności narracji.
Jako oś napędowa akcji powieści, wątek zbliżania się do Madame stanowi jednocześnie istotną siłę książki, ponieważ na nim budowane jest to, co według mnie stanowi jej największą wartość, czyli obraz rzeczywistości tamtych lat oraz wiele refleksji natury filozoficznej, politycznej, czy też literackiej. Naturalnie wyłącznie w takim stopniu, w jakim dotyczą narratora, aczkolwiek to wciąż bardzo wartościowa perspektywa - wychowanka Polski Ludowej, bezkompromisowego buntownika, wykształconego wedle dobrej tradycji, obnażającego co i rusz absurdy otaczającej go socjalistycznej rzeczywistości, zwłaszcza na płaszczyznach kultury i nauki. Nie jest to polemika z reżimem na miarę chociażby Tyrmanda, ale też nie taki jest jej cel. To wyraz sprzeciwu wobec tłamszenia jednostek, które chcą same decydować o swoim losie, rozwijać się w wybranych przez siebie kierunkach i dokładać cegiełkę do postępu cywilizacji wedle własnych kryteriów, a nie sztywno narzuconych schematów. To tęsknota za tym, co znane z dalekich, nieoficjalnych przekazów zza żelaznej kurtyny, a nieakceptowanych przez moskiewskich możnowładców tej części świata. Ten ciekawy materiał do odtwarzania przez czytelnika zeszłowiecznych realiów mimo wszystko stanowi dalszy plan i niejednokrotnie traci na rzecz głównego wątku, a szkoda. Mimo wszystko pierwszoplanowa fabuła sama w sobie nie jest zła, to wciąż interesująca, bardzo ciekawie poprowadzona historia, chociaż bez wątpienia dałoby się z niej wyciąć nieco introspekcji bez utraty jakości. W końcu, jak głosi cytat Schopenhauera zamieszczony przed pierwszym rozdziałem: "Romansopisarz powinien dążyć nie do tego, by opisywać wielkie wydarzenia, lecz by małe uczynić interesującymi''. Ciężko o bardziej przyziemną, nieobfitującą w wydarzenia opowieść, a jednak uczynienie jej do tego stopnia fascynującą niewątpliwie świadczy o kunszcie autora.
Sam styl pisania jest dobry, łatwy do przebrnięcia i sprawnej lektury, aczkolwiek wyjątkowo w oczy kole duża częstotliwość użycia czasu zaprzeszłego (co jest o tyle dziwne, że autor to człowiek współczesny, a inni znani mi autorzy tego okresu nie cierpią na podobną przypadłość).
Całkiem przyjemna książka, choć w moim wypadku na jej atrakcyjny odbiór wpłynęło poruszenie większości tematów, które są dla obecnie interesujące, w związku z czym zmuszony jestem się powstrzymać od wystawienia wyższej oceny oraz jednoznacznego polecenia jej innym.
Artykuły
Artykuły
Artykuły
Artykuły
Patronat LC
Patronat LC
Szukamy ofert...
927 
91 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Miłość w czasach zarazy
Piękna opowieść o miłości silniejszej niż czas. Autor doskonale oddaje uczucia bohaterów na kartach swojej powieści i czuć tęsknotę i smutek bohaterów tak jakby samemu się je przeżywało. Warto przeczytać.
Piękna opowieść o miłości silniejszej niż czas. Autor doskonale oddaje uczucia bohaterów na kartach swojej powieści i czuć tęsknotę i smutek bohaterów tak jakby samemu się je przeżywało. Warto przeczytać.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSięgając po tę książkę spodziewałam się klasycznej historii o wielkim uczuciu. Szybko przekonałam się jednak, że ta opowieść jest znacznie bardziej złożona. Ukazane tu uczucie nie jest tylko romantycznym wzruszeniem – bywa obsesyjne, niepokojące, czasem nawet bolesne i pełne sprzeczności.
Ta powieść jest refleksją nad naturą ludzkich emocji i nad tym, jak potrafią one towarzyszyć człowiekowi przez całe życie.
Ogromne wrażenie zrobił na mnie klimat książki. Karaibskie miasto żyje własnym rytmem: ciężkie powietrze, zapachy ulic i powolna codzienność tworzą niezwykle sugestywne tło dla historii o ludzkich pragnieniach i tęsknotach.
Chętnie sięgnę też po filmową adaptację tej historii. Jestem ciekawa, jak twórcom udało się przenieść na ekran tę gęstą atmosferę i emocjonalną złożoność powieści.
Wyzwanie LC – marzec 2026 – Przeczytam książkę, na podstawie której powstał film lub serial
Sięgając po tę książkę spodziewałam się klasycznej historii o wielkim uczuciu. Szybko przekonałam się jednak, że ta opowieść jest znacznie bardziej złożona. Ukazane tu uczucie nie jest tylko romantycznym wzruszeniem – bywa obsesyjne, niepokojące, czasem nawet bolesne i pełne sprzeczności.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTa powieść jest refleksją nad naturą ludzkich emocji i nad tym, jak potrafią one...
Nikt nie pisze tak, jak Márquez. Długie rozdziały, długie akapity, długie, rozbudowane zdania. Naturalizm wpleciony w poezję, lewatywa pojawia się tuż obok wyznania miłosnego. Márquez zwraca uwagę na szczegóły, których nikt inny nie zauważa, prawdopodobieństwo wydarzeń traci na znaczeniu wobec nadrzędnej wartości jaką jest dobra opowieść.
Czytałam wydanie z 2007 r., dołączone jako egzemplarz promocyjny do gazety i ono jest wydane rewelacyjnie. Świetne tłumaczenie, do korekty też nie można się przyczepić.
Nikt nie pisze tak, jak Márquez. Długie rozdziały, długie akapity, długie, rozbudowane zdania. Naturalizm wpleciony w poezję, lewatywa pojawia się tuż obok wyznania miłosnego. Márquez zwraca uwagę na szczegóły, których nikt inny nie zauważa, prawdopodobieństwo wydarzeń traci na znaczeniu wobec nadrzędnej wartości jaką jest dobra opowieść.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCzytałam wydanie z 2007 r.,...
Jak dla mnie - najlepsza książka Marqueza.
Jak dla mnie - najlepsza książka Marqueza.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toAleż mnie ta książka zmęczyła. Wprost nie mogłam się końca doczekać.
Ależ mnie ta książka zmęczyła. Wprost nie mogłam się końca doczekać.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPrzepraszam ale chyba nie opętał mnie duch pięknego słowotłoku Marquez'a choć to właśnie styl autora ciągnął mnie dalej przez książke. Nie, nie ciągnął, kusił to chyba lepsze słowo. Bo za kazdym razem gdy przypomniałam sobie że, jest to w zasadzie historia cierpień starego Weltera z niewyobrażalną ilością anegdotek i losowych zdarzeń, jak te 3-letnie dziecko zapominające wszystkich zasad bezpieczeństwa gdy obcy pan proponuje mu cukierka tak ja zapominałam o całym moim czytelniczym doświadczeniu (które głośno i wyraźnie mówiło mi co czeka mnie przez następne 20 stron) i dawałm się zaciągnąć autorowi przez następne 20 stron. Cykl ten się powtarzał aż byłam na tym etapie gdzie łatwiej było skończyc niż porzucić. Wiec tak, o czym to ja? A! Miałam napisac jaka jestem mondra i nie dałam się porwać słowotłokowi Marquez'a... No może trochę dałam. To trzeba przeczytać zdanie, rozdział (i nie dać się kusić) i jeśli to nie podpadnie do gustu to nie szukaj dalej bo możesz się zgubić.
Przepraszam ale chyba nie opętał mnie duch pięknego słowotłoku Marquez'a choć to właśnie styl autora ciągnął mnie dalej przez książke. Nie, nie ciągnął, kusił to chyba lepsze słowo. Bo za kazdym razem gdy przypomniałam sobie że, jest to w zasadzie historia cierpień starego Weltera z niewyobrażalną ilością anegdotek i losowych zdarzeń, jak te 3-letnie dziecko zapominające...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPo "Stu latach samotności" "Miłość w czasach zarazy" nie jest ani realna ani magiczna. A najmniej prawdopodobne były już te wszystkie podboje miłosne Florentina Arisy, a zwłaszcza już ostatni do najmniej odpowiedniej osoby.
Podobały mi się natomiast rzadkie, ale malownicze i nie za długie opisy miejsc i przyrody. Przeszkadzały mi wulgaryzmy.
Po "Stu latach samotności" "Miłość w czasach zarazy" nie jest ani realna ani magiczna. A najmniej prawdopodobne były już te wszystkie podboje miłosne Florentina Arisy, a zwłaszcza już ostatni do najmniej odpowiedniej osoby.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPodobały mi się natomiast rzadkie, ale malownicze i nie za długie opisy miejsc i przyrody. Przeszkadzały mi wulgaryzmy.
Ta książka to DZIEŁO, tak od odmienne od tego co dziś produkują "pisarze". Nie czyta się jej łatwo. Brak rozdziałów, mało akapitów powodują że to rzeka słów. Nic wcześniej o "Miłości... nie wiedziałem, więc zanim dowiedziałem się o kim na prawdę jest to historia było już pół książki.
Mimo tych mielizn warto było. To piękna historia, smutna, tragiczna, czasem obrzydliwa, pełna kontrastów. Jeśli jeszcze jej nie czytałeś - nadrób to niedociągnięcie!
Ta książka to DZIEŁO, tak od odmienne od tego co dziś produkują "pisarze". Nie czyta się jej łatwo. Brak rozdziałów, mało akapitów powodują że to rzeka słów. Nic wcześniej o "Miłości... nie wiedziałem, więc zanim dowiedziałem się o kim na prawdę jest to historia było już pół książki.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMimo tych mielizn warto było. To piękna historia, smutna, tragiczna, czasem obrzydliwa,...
"Miłość w czasach zarazy" Márqueza to powieść, o której mówi się, że jest wielką historią miłosną, ale ja przez długi czas bardziej podziwiałam jej formę, niż przeżywałam samą historię. Styl jest piękny, momentami wręcz hipnotyczny, ale emocjonalnie… no, nic mi nie urwało.
To książka bardzo powolna. Márquez celebruje czas, zdania płyną szeroko, a uczucia są rozciągnięte na dekady. Problem w tym, że główny bohater -Florentino - ani przez chwilę nie wzbudził we mnie sympatii. Jego "wielka miłość" jest obsesyjna, a momentami wręcz egoistyczna, i trudno było mi traktować ją jako coś wzniosłego. Zamiast romantyzmu częściej czułam dystans, a czasem irytację.
Nie znaczy to, że książka jest zła, bo autor potrafi pisać o starzeniu się, przemijaniu i samotności w sposób bardzo trafny. Występują fragmenty, które zostają w głowie, są obrazy, które mają w sobie literacką klasę. Tylko, że to bardziej powieść do podziwiania niż do przeżywania.
"Miłość w czasach zarazy" Márqueza to powieść, o której mówi się, że jest wielką historią miłosną, ale ja przez długi czas bardziej podziwiałam jej formę, niż przeżywałam samą historię. Styl jest piękny, momentami wręcz hipnotyczny, ale emocjonalnie… no, nic mi nie urwało.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo książka bardzo powolna. Márquez celebruje czas, zdania płyną szeroko, a uczucia są rozciągnięte na...
Spory problem mam z oceną tej pozycji. Z jednej strony - językowo pięknie, wręcz poetycko chwilami, sporo tu fraz godnych zapamiętania i cytowania w ważnych momentach. Sporadycznie wpadający wulgaryzm nie psuje narracji, wręcz przeciwnie, jest wpasowany w idealne miejsca. Z drugiej strony zaś - typowość, skrajna przewidywalność, wielka miłość klasyczna i choć rozumiem, że klasyka jest właśnie pewnego rodzaju wzorem, kanonem, to... nudziłam się. Nie porwała mnie ta historia, może dlatego, że nie lubię ckliwych romansów, a może dlatego, że nie było w niej nic faktycznie wielkiego, za to znalazło się sporo nonsensów, zachowań nieracjonalnych i sytuacji nielogicznych (i to nie dlatego, że inne czasy, inne standardy, inny świat i inna kultura). No bo umówmy się, płomienne listy jeszcze o niczym nie świadczą. Może jedynie o chęci zaspokojenia męskiego ego, zranionego za młodu.
Mimo wszystko warto się zapoznać, choćby po to, żeby wyrobić sobie zdanie samodzielnie i móc na tej powiedzieć, dlaczego się nie lubi klasyków. :)
Spory problem mam z oceną tej pozycji. Z jednej strony - językowo pięknie, wręcz poetycko chwilami, sporo tu fraz godnych zapamiętania i cytowania w ważnych momentach. Sporadycznie wpadający wulgaryzm nie psuje narracji, wręcz przeciwnie, jest wpasowany w idealne miejsca. Z drugiej strony zaś - typowość, skrajna przewidywalność, wielka miłość klasyczna i choć rozumiem, że...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to