Profil użytkownika: Rademenes

Mam dużą słabość do słów, tego jakie emocje ze sobą niosą. Fascynuje mnie jak różnie potrafimy ich używać. Nieraz usłyszawszy nietypowy zwrot, poruszający układ słów, zawieszam się na chwilę delektując tą anomalią. To może być jedną z przyczyn, dla których ta książka tak mnie ujęła. A ujęła również niesamowitą postacią Żerki, dziewczyny, którą ogół społeczeństwa określiłby mianem niepasującej, niezrozumiałej, niepokornej. Po prostu "tej w której wszyscy się gubili". Dziewczyny, która poniekąd dzięki tym zwykłym, pisanym dla szuflady słowom, przetrwała.

Mam dużą słabość do słów, tego jakie emocje ze sobą niosą. Fascynuje mnie jak różnie potrafimy ich używać. Nieraz usłyszawszy nietypowy zwrot, poruszający układ słów, zawieszam się na chwilę delektując tą anomalią. To może być jedną z przyczyn, dla których ta książka tak mnie ujęła. A ujęła również niesamowitą postacią Żerki, dziewczyny, którą ogół społeczeństwa określiłby...

Książka, która porusza, przejmuje i budzi uczucie głębokiej niesprawiedliwości. Ciężkie i bolesne sytuacje bohaterów potrafi przekazać bez przytłoczenia. Niewłaściwym było by tu określenie "wciągająca" ale czytelnik ciągle czeka kiedy i w jaki sposób ich los się odmieni. Bo przecież niesprawiedliwością bez puenty byłby scenariusz przeciwny.

Książka, która porusza, przejmuje i budzi uczucie głębokiej niesprawiedliwości. Ciężkie i bolesne sytuacje bohaterów potrafi przekazać bez przytłoczenia. Niewłaściwym było by tu określenie "wciągająca" ale czytelnik ciągle czeka kiedy i w jaki sposób ich los się odmieni. Bo przecież niesprawiedliwością bez puenty byłby scenariusz przeciwny.

Na pozór prosta historia, o samotności, uczuciach i nas samych. Napisana przystępnym językiem, pozwalającym lekko płynąć przez kolejne kartki. Całość przepleciona myślami, które jeszcze krążą mi w głowie i prędzej czy później skłonią do sięgnięcia po kolejne tomy autora. To co mnie urzekło jednak najbardziej to ta oniryczna aura tajemniczości i niedopowiedzenia dzięki, której sama wyobrażam sobie w głowie to co nie nazwane.

Na pozór prosta historia, o samotności, uczuciach i nas samych. Napisana przystępnym językiem, pozwalającym lekko płynąć przez kolejne kartki. Całość przepleciona myślami, które jeszcze krążą mi w głowie i prędzej czy później skłonią do sięgnięcia po kolejne tomy autora. To co mnie urzekło jednak najbardziej to ta oniryczna aura tajemniczości i niedopowiedzenia dzięki,...