Pokuta

Dość często żałuję, że niektóre powieści są przenoszone na ekran. Z dobrymi powieściami jest to tak, jakby ktoś chciał freski Buonarrotiego z Kaplicy Sekstyńskiej zastąpić kalkomanią, wyjaśniając, że przecież na plastiku i barwy żywsze, i można z bliska obejrzeć. Tak też, niestety stało się z „Pokutą”, chociaż film wyreżyserowany przez znakomitego Joe Wrighta zdobył ileś tam nagród i nominacji Oskarowych, a i muzykę ma świetną.
Rzecz w tym, że film jest w gruncie rzeczy bardzo sprawnie zrealizowanym melodramatem. A powieść „Pokuta” Iana McEwana – dziełem wielowymiarowym, filozoficznym, z bardzo wyrafinowaną narracją. Czego na ekran przenieść się nie da.

Opowieść o pisarce Briony, która swoją twórczością usiłuje zmazać, odpokutować (stąd tytuł powieści) kłamstwo z dziecińska, które skrzywdziło bliskie jej osoby, jest w rzeczywistości rozprawą o grzechu, pokucie, przebaczeniu i zbawieniu. Stosuję te kategorie gdyż w takich teologicznych ramach należy czytać i rozumieć tę powieść.

I jeszcze, warsztat literacki brytyjskiego pisarza analizując, zwróćcie koniecznie uwagę na rozważania o roli literatury i fikcji oraz na wyrafinowaną narrację, która tylko z pozoru ma charakter mowy zależnej, trzecioosobowej.

Nie bez powodu okrzyknięto „Pokutę” arcydziełem.

Dość często żałuję, że niektóre powieści są przenoszone na ekran. Z dobrymi powieściami jest to tak, jakby ktoś chciał freski Buonarrotiego z Kaplicy Sekstyńskiej zastąpić kalkomanią, wyjaśniając, że przecież na plastiku i barwy żywsze, i można z bliska obejrzeć. Tak też, niestety stało się z „Pokutą”, chociaż film wyreżyserowany przez znakomitego Joe Wrighta zdobył ileś...

Ciężko jednoznacznie ocenić tę książkę.
Z jednej strony, podoba mi się, jak autor bawi się narracją, co szczególnie doceniłam po skończeniu książki. Dodatkowo długie (chwilami jednak zbędne) plastyczne opisy, które szczególnie na początku pozwalają na wniknięcie w świat przedstawiony. Z drugiej strony, brakuje mi tego czegoś.
Myślałam, że pierwsza część jest jedynie wstępem do całej historii, a okazała się fundamentem, jedynym momentem konkretnej akcji. Dobrze przedstawionym, lecz oczekiwałam więcej po dalszych częściach, które są po prostu przegadane. Brak tytułowej pokory w postawie Briony. Wierzę, że dało się to lepiej rozegrać.

Ciężko jednoznacznie ocenić tę książkę.
Z jednej strony, podoba mi się, jak autor bawi się narracją, co szczególnie doceniłam po skończeniu książki. Dodatkowo długie (chwilami jednak zbędne) plastyczne opisy, które szczególnie na początku pozwalają na wniknięcie w świat przedstawiony. Z drugiej strony, brakuje mi tego czegoś.
Myślałam, że pierwsza część jest jedynie wstępem...

Cieszę się, że nie zrezygnowałam w trakcie czytania pierwszej części, która mnie bardzo wynudziła. Zbyt długie opisy miejsca rozgrywającej się fabuły i nastoletnich wywodów sprawiały, że miałam ochotę odłożyć powieść. Jak dla mnie ekranizacja z 2007 jest dużo lepsza niż jej literacki pierwowzór.

Cieszę się, że nie zrezygnowałam w trakcie czytania pierwszej części, która mnie bardzo wynudziła. Zbyt długie opisy miejsca rozgrywającej się fabuły i nastoletnich wywodów sprawiały, że miałam ochotę odłożyć powieść. Jak dla mnie ekranizacja z 2007 jest dużo lepsza niż jej literacki pierwowzór.

Poruszająca i przytłaczająca opowieść. Mam jednak wrażenie, że najciekawsze wątki książki zostały potraktowane po macoszemu, a w zamian dostaliśmy rozwleczone do granic możliwości opisy otoczenia, przyrody i postaci. Mimo to, książka godna polecenia.

Poruszająca i przytłaczająca opowieść. Mam jednak wrażenie, że najciekawsze wątki książki zostały potraktowane po macoszemu, a w zamian dostaliśmy rozwleczone do granic możliwości opisy otoczenia, przyrody i postaci. Mimo to, książka godna polecenia.

Przeokropnie nudna książka. Pomysł był całkiem niezły, ale realizacja już bez polotu.

Przeokropnie nudna książka. Pomysł był całkiem niezły, ale realizacja już bez polotu.

Mix przeciwstawnych uczuć co do tej książki nie pozwala mi wystawić jednoznacznej oceny: najpierw okrutnie nudne 100 stron które nagle przeistaczają się w intrygująca historie niespełnionej miłości które nagle sprawiają że książkę czyta się z chęcią i zapałem, po czym znów żmudne i mało ciekawe opisy pól które przemierza żołnierz w drodze do Dunkierki, i znów zwrot: perypetie młodszej siostry która tej stażystką w szpitalu.
Ten czytelniczy rollercoaster nie bardzo mi przypadł do gustu aczkolwiek historia sama w sobie jest bardzo dobra. Myślę że format w jakim jest ona przedstawiona mógłby być lepszy i bardziej przystępny dla czytelnika. Niestety/Stety tym razem ekranizacja przerasta książę.

Mix przeciwstawnych uczuć co do tej książki nie pozwala mi wystawić jednoznacznej oceny: najpierw okrutnie nudne 100 stron które nagle przeistaczają się w intrygująca historie niespełnionej miłości które nagle sprawiają że książkę czyta się z chęcią i zapałem, po czym znów żmudne i mało ciekawe opisy pól które przemierza żołnierz w drodze do Dunkierki, i znów zwrot:...

Fantazja, tchórzostwo i ambicja to bardzo niebezpieczna mieszanka. Wzruszona filmem postanowiłam przeczytać książkowy pierwowzór i sądzę, że odwrotna kolejność zapoznawania się z tą historią zadziałałby na jej niekorzyść. Robbie bez twarzy McAvoya nie wzbudza sympatii, także książkowa Cecilia ma mniej charakteru. Krótko mówiąc, czar ekranu dodaje im, przynajmniej w mojej głowie, więcej uroku, a końcowy zwrot akcji dużo mocniej wyciska łzy. Niezmienna pozostaje Briony, wzbudzająca odrazę, pogardę, ale także współczucie.

Fantazja, tchórzostwo i ambicja to bardzo niebezpieczna mieszanka. Wzruszona filmem postanowiłam przeczytać książkowy pierwowzór i sądzę, że odwrotna kolejność zapoznawania się z tą historią zadziałałby na jej niekorzyść. Robbie bez twarzy McAvoya nie wzbudza sympatii, także książkowa Cecilia ma mniej charakteru. Krótko mówiąc, czar ekranu dodaje im, przynajmniej w mojej...

Po "Maszynach takich jak ja" i "Lekcjach", które czytało się nieźle, przyszedł czas na "Pokutę". Przez krytyków uznana za arcydzieło i najlepszą książkę pisarza, apetyt więc był duży. Słabł jednak w miarę jedzenia. Bulionowy poblask, welon zadumy, poczucie winy, które rafinowało metody autotortury nizając paciorki detali na wieczną pętlę różańca... w moim, jakże subiektywnym odczuciu, nastąpił tu nawet nie przerost, ale pożarcie w całości treści przez formę. Powieść zaklasyfikowana do literatury pięknej, a ja chwilami miałam wrażenie że autor detalicznymi i rozdmuchanymi do niemożliwości opisami balansuje na granicy, bardzo cieniutkiej trzeba dodać, kiczu. Nie wiem. Nie znam się. Ale zdecydowanie nie moja to bajka....

Po "Maszynach takich jak ja" i "Lekcjach", które czytało się nieźle, przyszedł czas na "Pokutę". Przez krytyków uznana za arcydzieło i najlepszą książkę pisarza, apetyt więc był duży. Słabł jednak w miarę jedzenia. Bulionowy poblask, welon zadumy, poczucie winy, które rafinowało metody autotortury nizając paciorki detali na wieczną pętlę różańca... w moim, jakże...

Poruszająca, smutna, nostalgiczna, prawdziwa - takie słowa cisną mi się na usta po przeczytaniu tej nietuzinkowej powieści. Nietuzinkowej pod względem formy i treści. Bo napisana jest pięknym językiem i zostawia czytelnika na samym końcu w zamyśleniu, z refleksją o przemijającym życiu, wyborach, które czasem mogą zmienić też życie innych. Muszę sięgnąć jeszcze po jakieś powieści autora, koniecznie!

Poruszająca, smutna, nostalgiczna, prawdziwa - takie słowa cisną mi się na usta po przeczytaniu tej nietuzinkowej powieści. Nietuzinkowej pod względem formy i treści. Bo napisana jest pięknym językiem i zostawia czytelnika na samym końcu w zamyśleniu, z refleksją o przemijającym życiu, wyborach, które czasem mogą zmienić też życie innych. Muszę sięgnąć jeszcze po jakieś...

Dla mnie bardzo nostalgiczna. Piękny język autora sprawia że wyobraźnia pracuje na najwyższych obrotach. Myślę że będzie w gronie moich ulubionych, ponieważ nie jest to książka z happy endem. Takich historii się nie zapamiętuje, nie mają nic wspólnego z realizmem świata. Ta lektura (choć brutalna) przynosi piękną lekcję, także między jej wierszami. A po lekturze zapraszam do obejrzenia filmu, choćby po to żeby zobaczyć przepiękną zieloną suknię o której marzy z pewnością niejedna kobieta. Pokuta jest nie do zapomnienia

Dla mnie bardzo nostalgiczna. Piękny język autora sprawia że wyobraźnia pracuje na najwyższych obrotach. Myślę że będzie w gronie moich ulubionych, ponieważ nie jest to książka z happy endem. Takich historii się nie zapamiętuje, nie mają nic wspólnego z realizmem świata. Ta lektura (choć brutalna) przynosi piękną lekcję, także między jej wierszami. A po lekturze zapraszam...