Profil użytkownika: anna_polonistka

🧠 „- Ta sprawa czegoś mnie nauczyła, Gibney. Kiedy już sądzisz, że widziałaś najgorsze, do czego ludzie są zdolni, zdarza się coś, co wyprowadza cię z błędu. Złu nie ma końca”. „Holly” to powieść nawiązująca do historii o Panu Mercedesie, łącząca w sobie wątki i postaci znane już Czytelnikowi z tego cyklu, ale można też ją czytać bez znajomości trylogii. King osadził tę historię w realiach pandemii covidu, a w hipochondrycznej naturze Holly umieścił lęki osoby, która robi wszystko, by nie zachorować. Jak to u Kinga - sfera społeczno-obyczajowa jest znakomicie rozpisana, codzienność prowincjonalnego amerykańskiego miasteczka staje się tłem makabrycznej historii. 🧠 Holly, realizując zlecenie poszukiwania zaginionej dziewczyny, natrafia na inne tajemnicze zniknięcia. Czytelnik od samego początku wie, kto za nimi stoi - śledzi bowiem losy zaginięć z przeszłości i teraźniejsze wysiłki Holly, by odnaleźć córkę zleceniodawczyni. „Holly” jest książką pochłaniającą, choć niepozbawioną wad - niektóre dłużyzny wydają się zbędne, a lęk przed epidemią trochę przerysowany, ale mimo tych mankamentów to wciąż dobra powieść, dająca ogromną radość z lektury. King wplata w fikcję swoje poglądy polityczne, ale robi to z przekornym mrugnięciem oka, zresztą humor jest w tej książce wykorzystany jako zabieg łagodzący duże dawki makabry. Ja odczytuję tę powieść jako uzewnętrznienie lęków pisarza - za pomocą bohaterów ukazuje on bowiem konsekwencje upływu czasu - starość i choroby. Wykreowane przez niego postaci podejmują daremny wysiłek, by wstrzymać ten proces lub złagodzić jego skutki.

🧠 „- Ta sprawa czegoś mnie nauczyła, Gibney. Kiedy już sądzisz, że widziałaś najgorsze, do czego ludzie są zdolni, zdarza się coś, co wyprowadza cię z błędu. Złu nie ma końca”. „Holly” to powieść nawiązująca do historii o Panu Mercedesie, łącząca w sobie wątki i postaci znane już Czytelnik...

Rozwiń

Zwiń

🚀 „- Wiesz,Bill - powiedział. Decyzje podejmują tu ludzie, którzy nigdy wcześniej nawet nie latali samolotem”. „Katastrofa Challengera. Historia bohaterstwa i dramatu na krawędzi kosmosu” Adama Higginbothama to książka, która zatrzymała mnie na kilka tygodni, poruszyła ładunkiem emocji i wywołała podziw nad drobiazgowością zebranych informacji. Talent Autora jest mi znany z poprzedniej Jego książki poświęconej katastrofie w Czarnobylu - tu występują ten sam stopień zaangażowania w odtworzenie wydarzeń, które doprowadziły do katastrofy, skupienie na szczególe i niezwykła rzetelność. Higginbotham buduje swój reportaż, opierając się na wspomnieniach wielu byłych astronautów, inżynierów, podwykonawców i pracowników NASA, ale też na rozmowach z rodzinami załogi misji STS-51-L. 🚀 Z mozołem zbierając wszystkie szczegóły, stworzył doskonałą narrację, pełną technicznych szczegółów - zawiłości fizyki, skomplikowanych prawideł rządzących budową wahadłowca - ale nie ma tu nic nużącego, wręcz przeciwnie - tłumaczy to Czytelnikom przejrzyście i najprościej, jak się da. Najbardziej poruszające są jednak portrety astronautów i opis wysiłków inżynierów, którzy chcieli powstrzymać ten katastrofalny lot. To opowieść o egoistycznym pędzie ku eksploracji kosmosu, pragnieniu chwały wbrew zdrowemu rozsądkowi, o przygodzie, która okazała się przekleństwem. Wybitny reportaż, bardzo polecam!

🚀 „- Wiesz,Bill - powiedział. Decyzje podejmują tu ludzie, którzy nigdy wcześniej nawet nie latali samolotem”. „Katastrofa Challengera. Historia bohaterstwa i dramatu na krawędzi kosmosu” Adama Higginbothama to książka, która zatrzymała mnie na kilka tygodni, poruszyła ładunkiem emocji i w...

Rozwiń

Zwiń

💍 „Ciemna gwiazda” Idy Żmiejewskiej wywołała we mnie zachwyt i chęć poznania cyklu „Warszawianka”. I znów się nie zawiodłam - to wspaniały, klimatyczny kryminał retro, z interesująco i wartko rozpisaną intrygą, nietuzinkowymi bohaterami i zaskakującym, choć logicznym rozwiązaniem zagadki. Akcja znowu toczy się w dekoracjach XIX-wiecznej Warszawy - w wytwornych salonach zamożnego mieszczaństwa, teatrach, ale też w podejrzanych kamienicach, lupanarach i murach Cytadeli. Fabuła skupia się wokół zabójstwa adwokata szanowanego w stołecznych kręgach - tropem zabójcy podąża rosyjski policjant Aleksander Woronin, który zakochuje się w córce ofiary, Leontynie Rapackiej. Namiętność, pojedynki, zazdrość, wywrotowa działalność socjalistów, rosyjsko-polsko wzajemna niechęć i upadek fortuny napędzają wydarzenia opisane w książce, nie pozwalając oderwać się od lektury. 💍 To rozrywka wysokiej próby, powieść napisana niezwykle starannie, wyborną polszczyzną. Kolejne książki Autorki czekają na odkrywanie i już wiem, że z pewnością się nie zawiodę. Jest w tym pisaniu swoboda w kreacji postaci i wydarzeń. Talent Autorki zasługuje na uznanie - a literackie pejzaże zimowej Warszawy to coś pięknego. Bardzo polecam - również w wersji audio - wspaniała interpretacja Róży Cieślińskiej-Dziekiewicz!

💍 „Ciemna gwiazda” Idy Żmiejewskiej wywołała we mnie zachwyt i chęć poznania cyklu „Warszawianka”. I znów się nie zawiodłam - to wspaniały, klimatyczny kryminał retro, z interesująco i wartko rozpisaną intrygą, nietuzinkowymi bohaterami i zaskakującym, choć logicznym rozwiązaniem zagadki. ...

Rozwiń

Zwiń

🛣️ „Styczeń był miesiącem o dwóch twarzach, pobrzękującym jak dzwoneczki błazna, chrzęszczącym jak pokrywa śniegu, czystym jak każdy początek, ponurym jak starzec, tajemniczo znanym, a mimo to nieznanym, jak słowo, które prawie zdaje się zdefiniować (…)”. Patricia Highsmith w „Carol” przybliża Czytelnikowi relację dwóch kobiet - młodszej Therese i starszej Carol. Ich przypadkowe spotkanie w domu towarowym tuż przed Bożym Narodzeniem naznaczy ich życie. To powieść o rodzącej się fascynacji, o uczuciu, które jest zakazanym owocem. Purytańska obyczajowość Ameryki lat 50. ubiegłego wieku uznawała ten rodzaj relacji za wybryk natury i objaw nieprzestrzegania społecznych norm. Czytelnik obserwuje, jak bohaterki sobie radzą - najpierw z próbą zdefiniowania relacji, która ich łączy, a potem z ostracyzmem otoczenia. Wspólna podróż staje się ucieczką, ale także wyrazem buntu wobec nakazów i zakazów oraz manifestacją życia według własnego wyboru. 🛣️ Therese i Carol są ukazane przez pryzmat trudnych życiowych doświadczeń, a relacja, która połączyła bohaterki, jest wyzwalaczem kolejnych problemów. Autorka prezentuje bogaty portret psychologiczny Therese - jej zaangażowanie i naiwne zanurzenie się w ten związek niosą ze sobą spore koszty emocjonalne. Na próżno tu szukać dosadnych opisów - wręcz przeciwnie - relacja kobiet jest ukazana delikatnie, między wierszami, pozostawiając wiele w sferze niedomówień i prowokując wyobraźnię Czytelnika. W tej powieści zachwycają język oraz skupienie na detalach. Charakter opisów nasuwa skojarzenie z malarstwem Hoppera. Zakończenie zaskakuje - linia narracji sugerowała jednak podążenie w innym kierunku - tymczasem plot twist zastosowany przez Autorkę staje się ciekawym zabiegiem i przenosi punkt ciężkości powieści w inne miejsce.

🛣️ „Styczeń był miesiącem o dwóch twarzach, pobrzękującym jak dzwoneczki błazna, chrzęszczącym jak pokrywa śniegu, czystym jak każdy początek, ponurym jak starzec, tajemniczo znanym, a mimo to nieznanym, jak słowo, które prawie zdaje się zdefiniować (…)”. Patricia Highsmith w „Carol”...

Rozwiń

Zwiń

🌳 „Są odpowiedzi, które przychodzą same, po jakimś czasie, może jedna za drugą, jak okruchy chleba na grzbietach mrówek albo jak śpiew konika polnego wibrujący w powietrzu”. „Pamięć drzewa” Tiny Vallès to z czułością rozpisana w literackich miniaturach opowieść o miłości wnuczka do dziadka. Czytelnik poznaje rodzinę chłopca z jego dziecięcej, fragmentarycznej perspektywy, nieobejmującej wszystkiego całościowo, nieporadnej i próbującej pojąć nagłą obecność dziadków w domu i inne niż zwykle zachowanie domowników. Ta książka to skrawki wspólnej codzienności, prostych czynności - wspólnych posiłków, spacerów, rozmów, odrabiania lekcji przy wtórze dziadkowych zegarów i terkoczącej maszyny do szycia babci. 🌳 Proza życia, uzależniona od postępującej choroby dziadka, jest uzupełniona onirycznymi obrazami - sny pomagają chłopcu zrozumieć trudną sytuację, ale też wprowadzają w narrację pewną dawkę niepokoju. Konstrukcyjnie opowieść składa się z krótkich rozdziałów, powiązanych ze sobą na zasadzie gry, w którą chłopiec często gra z dziadkiem - domina. Wyraz, zdanie lub skojarzenie kończące dany rozdział rozpoczyna kolejny. To książka o miłości, odchodzeniu, pamięci i tożsamości, pisana dziecięcą wyobraźnią i percepcją, podejmującymi trud, by zatrzymać to, co nieuniknione.

🌳 „Są odpowiedzi, które przychodzą same, po jakimś czasie, może jedna za drugą, jak okruchy chleba na grzbietach mrówek albo jak śpiew konika polnego wibrujący w powietrzu”. „Pamięć drzewa” Tiny Vallès to z czułością rozpisana w literackich miniaturach opowieść o miłości wnuczka do dziadka...

Rozwiń

Zwiń

💍 Wracamy do bohaterów znanych z poprzedniej części. Od wydarzeń opisywanych w „Brooklyn” minęło dwadzieścia lat. W życiu Elilis następuje dramatyczny zwrot - będzie musiała podjąć decyzję, co dalej z jej małżeństwem. Powrót po latach w rodzinne strony jeszcze bardziej komplikuje i tak już bardzo trudną sytuację. W tej części Eilis jest dojrzalsza, ale wciąż się uczy tego, jak kierować swoim życiem. Autor koncentruje się wokół bohaterów, którzy w pierwszym tomie pojawili się pod koniec książki, niejako epizodycznie, choć w istotny sposób zaznaczyli swoją obecność - Jima i Nancy. Czytelnik obserwuje relacje w ich trójkącie i chaotyczne decyzje pisane gwałtownymi emocjami. 💍 Wydarzenia są pokazywane z perspektywy każdego z nich, Czytelnik widzi ich motywację i szarpanie się z własnymi decyzjami. Dużo się tu rozgrywa w sferze dialogów, a skoki w czasie nadają powieści dynamiczny charakter i jednocześnie wzmacniają, i tak już intensywne, napięcie. Czytelnik z niecierpliwością oczekuje, do czego zmierza narracyjna sieć i jak potoczą się losy bohaterów. To książka o życiu „gdyby”, o alternatywnych rozwiązaniach, które dzieją się jedynie w sferze wyobrażeń, o przeszłości, która wciąż ma wpływ na obecne życie bohaterów. Ta część ma inny charakter niż pierwsza - ładunek emocji jest zbliżony, natomiast zagubienie postaci wydaje się głębsze. Zakończenie pozostawiło mnie z ogromnym niedosytem - zastanawiam się, czy domykając tę historię właśnie tak, Autor zostawia sobie furtkę, by napisać kontynuację, czy też to celowy zabieg, a powinnością Czytelnika jest dopisanie własnego zakończenia.

💍 Wracamy do bohaterów znanych z poprzedniej części. Od wydarzeń opisywanych w „Brooklyn” minęło dwadzieścia lat. W życiu Elilis następuje dramatyczny zwrot - będzie musiała podjąć decyzję, co dalej z jej małżeństwem. Powrót po latach w rodzinne strony jeszcze bardziej komplikuje i tak już...

Rozwiń

Zwiń

🧳 „Była tu nikim. Nie chodziło tylko o to, że nie miała przyjaciół ani rodziny; chodziło raczej o to, że czuła się jak duch w tym pokoju, na ulicy w drodze do pracy, w sklepie. Nic nie miało żadnego znaczenia”. „Brooklyn” Colma Tóibina to literackie studium dojrzewania do samodzielności. Autor, na przykładzie młodziutkiej Eilis, która za namową rodziny emigruje z Irlandii do Stanów Zjednoczonych, ukazuje obraz kruchej, zagubionej dziewczyny, usiłującej się odnaleźć w nowym otoczeniu. Czytelnik obserwuje jej nieporadne kroki ku dorosłości, nieumiejętnie kształtowaną rzeczywistość, tęsknotę za tym, co zostawiła w domu. Dziewczyna, zanim nabierze odwagi do autonomii, zachowuje się niekiedy jak marionetka - jej losy, wybory i decyzje zależą od działań innych ludzi, którym się z biernością podporządkowuje. 🧳 Przebogaty i wnikliwy portret psychologiczny bohaterki, prostota narracji, ukazanie zwykłej codzienności sprawiają, że tej powieści nie sposób odłożyć, a losy Eilis angażują do ostatniej kropki. Czytelnik obserwuje także bohaterów zbiorowych - Autor kreśli tu bowiem obraz społeczny - ukazuje różnice klasowe, ekonomiczne i obyczajowe, różnorodność środowiska emigracyjnego, echa Holokaustu, amerykański sen, który dla większości okazuje się koszmarem, prowincjonalną pruderię irlandzkich matek i ciotek oraz ich lęk przed opinią sąsiadów. „Brooklyn” to książka, która gra w Czytelniku jeszcze długo po odłożeniu, zachwyca i pochłania. Jestem oczarowana i nie mogę się doczekać poznania kontynuacji.

🧳 „Była tu nikim. Nie chodziło tylko o to, że nie miała przyjaciół ani rodziny; chodziło raczej o to, że czuła się jak duch w tym pokoju, na ulicy w drodze do pracy, w sklepie. Nic nie miało żadnego znaczenia”. „Brooklyn” Colma Tóibina to literackie studium dojrzewania do samodzielności. A...

Rozwiń

Zwiń

🖌️ „Chłonąc nowy obraz, zwykle stosuję się do ustalonych zasad. Najpierw lubię ocenić całość z odległości kilkudziesięciu centymetrów. Potem przysuwam się bardzo blisko, żeby zbadać powierzchnię i sprawdzić detale”. Ten sposób percepcji sztuki Eric Karpeles nazywa choreografią obrazu. Przypatrując się życiu i twórczości Józefa Czapskiego, porusza się wedle podobnego schematu - poznaje ogół, by potem móc pozbierać detale. Tropiąc artefakty, rozszyfrowując litery stawiane przez artystę z drżeniem starych dłoni, spotykając Czapskiego w ludziach, którzy go znali, studiując obrazy, skrupulatnie i z szacunkiem odtwarza jego fascynujące życie. Karpeles wykonał tytaniczną pracę, która wymagała nie tylko ogromnego wysiłku intelektualnego, lecz także niebywałych zasobów fizycznych - podążanie śladami artysty oznaczało wyczerpujące podróże i wędrówki po miejscach obcych i nie zawsze przyjaznych. 🖌️ Czapski to człowiek wyjątkowy i tę wyjątkowość oraz burzliwość jego losów Karpeles znakomicie odmalował. Poruszająco oddał doświadczenia malarza jako świadka historii i zbrodni przeciwko ludzkości - obozowa trauma i próba zaspokojenia kulturowych potrzeb w obliczu granicznych przeżyć są mocnym akordem tej książki. Cena, jaką Czapski poniósł, wieczne zesłanie i życie na emigracji, przerwa w tworzeniu kształtują jego losy, a tym, co stanowi o jego sile, jest sztuka, którą artysta kochał do końca życia - malował nawet wtedy, gdy tracił wzrok. Szczególną wartością tej biografii jest merytoryczna interpretacja obrazów i szkiców Czapskiego, pisana z zaangażowaniem, z perspektywy doświadczonego malarza. To książka o tym, jak z przypadkowego zetknięcia z twórczością Czapskiego narodziła się fascynacja wytyczająca ścieżki dalszej eksploracji. Znakomita lektura, dzieło totalne, opus magnum, zasługuje na każdą minutę lektury.

🖌️ „Chłonąc nowy obraz, zwykle stosuję się do ustalonych zasad. Najpierw lubię ocenić całość z odległości kilkudziesięciu centymetrów. Potem przysuwam się bardzo blisko, żeby zbadać powierzchnię i sprawdzić detale”. Ten sposób percepcji sztuki Eric Karpeles nazywa choreografią obrazu. Prz...

Rozwiń

Zwiń

🐦‍⬛”Ależ blisko czegoś naprawdę okropnego się znaleźli. Nie może teraz powiedzieć, jakie to było ekscytujące - znaleźć się blisko, ale nie dotknąć, nie odczuć tej złej siły. Są bezpieczni, świadomi, jak wyjątkowym darem jest to, że wszyscy są tutaj, bezpieczni, razem”. „Lot” Lynn Steger Strong to książka o pewnym rodzeństwie, które próbuje posklejać swoje relacje po śmierci Helen, matki. Jej obraz - spójny i wyrazisty - pojawia się w ich wspomnieniach, a jej dotkliwa nieobecność wywołuje tęsknotę, której nie ukoją nieporadnie odtwarzane rytuały wspólnie spędzanych, jeszcze za życia Helen, świąt Bożego Narodzenia. Zagmatwane relacje między rodzeństwem dodatkowo komplikuje kwestia domu matki - każde z nich ma swój pomysł na jego wykorzystanie, taplając się we własnym egoizmie. 🐦‍⬛ W sferze fabularnej nie dzieje się tu zbyt wiele, jest jeden punkt kulminacyjny, który porządkuje wydarzenia. Rodzinne relacje są tu rozpisane prostotą gestów i zwyczajnością codziennych czynności. Brakuje mi zachowania proporcji w prezentacji bohaterów - najwięcej uwagi Autorka poświęciła Alice, żonie Henry’ego, i jej wątek oraz ten poboczny, ściśle z nią związany, najmocniej mnie zaangażowały. Zostało tu poruszonych dużo motywów - kwestia wychowania dzieci, na drugim biegunie - problem bezdzietności, kolor skóry, uzależnienia, samotne macierzyństwo, żałoba, problemy finansowe. W tej mozaice wyróżnia się jednak temat bliskości i porozumienia w obliczu niełatwych doświadczeń. Jeśli szukacie niebanalnej świątecznej książki, ta powinna Wam się spodobać.

🐦‍⬛”Ależ blisko czegoś naprawdę okropnego się znaleźli. Nie może teraz powiedzieć, jakie to było ekscytujące - znaleźć się blisko, ale nie dotknąć, nie odczuć tej złej siły. Są bezpieczni, świadomi, jak wyjątkowym darem jest to, że wszyscy są tutaj, bezpieczni, razem”. „Lot” Lynn Steger St...

Rozwiń

Zwiń

📻 „Moja młodość skończyła się o osiemnastej czternaście drugiego maja tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego dziewiątego roku w tańcu płomieni i wiejącego z boku wiatru”. W „powieści „Diabły i święci” Jean-Baptiste Andrea snuje poruszającą opowieść o dojrzewaniu w murach sierocińca prowadzonego przez surowego opata. To motyw literacki wielokrotnie eksplorowany przez twórców, ale Jean-Baptiste nadaje swojej historii indywidualne rysy, zanurzając mroczne losy młodych bohaterów w poetyckiej łagodności. To klasyczna powieść inicjacyjna, o przyspieszonym kursie dorosłości odbywanym w murach internatu. To literackie zetknięcie dobra ze złem, zestawienie okrucieństwa, dyscypliny i przemocy z niewinnością i brutalnie zabranym dzieciństwem. Czytelnik ogląda ten surowy świat oczami Joego, który stracił rodzeństwo i siostrę w wypadku lotniczym. 📻 Rytm tej prozy wyznaczają klawisze pianina, tęsknota za minionym i pragnienie wolności. Młodzieńcze uczucie do dziewczyny staje się zapalnikiem odwagi i jednocześnie określi losy Joego już na zawsze. „Diabły i święci” to piękna opowieść, ale bardzo smutna. Długo ją czytałam, właśnie przez to obciążenie smutkiem. Książkę otrzymałam w gwiazdkowym prezencie od Magdaleny 🩵

📻 „Moja młodość skończyła się o osiemnastej czternaście drugiego maja tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego dziewiątego roku w tańcu płomieni i wiejącego z boku wiatru”. W „powieści „Diabły i święci” Jean-Baptiste Andrea snuje poruszającą opowieść o dojrzewaniu w murach sierocińca prowadzone...

Rozwiń

Zwiń