Nigdy nie ocieraj łez bez rękawiczek. Choroba

Pierwszą część tej trylogii czytałam dawno temu i to był błąd, że zrobiłam sobie kilkuletnią przerwę, bo jeśli pierwsza część mnie urzekła i pozostawiła z pozytywnymi odczuciami, to ta książka bardzo często pozostawiała niesmak, zażenowanie i kilkukrotną chęć, żeby przestać ją czytać. Natomiast tak jak "Miłość" "Choroba" nierzadko wbija w fotel i zdecydowanie nie pozostawia obojętnym.

Pierwszą część tej trylogii czytałam dawno temu i to był błąd, że zrobiłam sobie kilkuletnią przerwę, bo jeśli pierwsza część mnie urzekła i pozostawiła z pozytywnymi odczuciami, to ta książka bardzo często pozostawiała niesmak, zażenowanie i kilkukrotną chęć, żeby przestać ją czytać. Natomiast tak jak "Miłość" "Choroba" nierzadko wbija w fotel i zdecydowanie nie pozostawia...

Kolejny tom, kolejny rozdział historii. Myślę, że 3 tomy miały bardziej uzasadnienie marketingowe, aby sprzedać 3 książki o mniejszej ilości stron. Akcja płynnie toczy się dalej.

Kolejny tom, kolejny rozdział historii. Myślę, że 3 tomy miały bardziej uzasadnienie marketingowe, aby sprzedać 3 książki o mniejszej ilości stron. Akcja płynnie toczy się dalej.

Mam wrażenie że autor doszlifował swój warsztat, ponieważ książkę czytało mi się dużo lepiej niż poprzedni tom, tak jakby książki zostały napisane przez dwie różne osoby, z korzyścią dla tomu drugiego. Przynajmniej taka jest moja opinia.
Ponownie widać że został odbyty konkretny research.
Historia jest bardzo przejmująca i chwyta człowieka za serce, dlatego nie pozostaje nic innego niż sięgnięcie po kolejny tom.

Mam wrażenie że autor doszlifował swój warsztat, ponieważ książkę czytało mi się dużo lepiej niż poprzedni tom, tak jakby książki zostały napisane przez dwie różne osoby, z korzyścią dla tomu drugiego. Przynajmniej taka jest moja opinia.
Ponownie widać że został odbyty konkretny research.
Historia jest bardzo przejmująca i chwyta człowieka za serce, dlatego nie pozostaje...

"Opowiedzieć to swego rodzaju obowiązek.
To sposób na to, by uczcić, opłakać i zapamiętać.
To walka pamięci z zapomnieniem"

TW. samxbxjstwx

Na stronach swojej trylogii Gardell ocala historie Szwedów, którym przyszło żyć w latach 70. i 80. XX w. Ich zmagania z wchodzeniem w dorosłość, w nietolerancyjnym społeczeństwie i wobec epidemii. Choć śmixrć to tytuł 3 tomu, a choroba - 2, obie towarzyszą nam od początku lektury, gdy młoda stażystka zostaje zrugana przez doświadczoną pielęgniarkę, bo umierającemu w izolatce młodemu mężczyźnie otarła łzy wierzchem dłoni bez rękawiczki ochronnej. Ale to także powieść o miłości i rodzinie, i przyjaźni. W Szwecji czyta się ją jako opowieść o przeszłości. Nie trudno jednak wyobrazić sobie współczesną scenerię, gdy jeden z bohaterów nie może wziąć udziału w pogrzebie ukochanego, a na cmentarz może wybrać się dopiero, gdy umrą "teściowie", po ponad 20 latach; a przecież wcześniej, gdy matka zobaczyła chorego syna, z plamami na twarzy, rzekła: "Czy ja po to ciebie urodziłam?" Na zakończenie otrzymujemy też inne przesłanie, przypomnienie, że w "paradzie Pride" może iść osoba, by np. "złożyć świadectwo, aby nikt nie został zapomniany".

(2 część nieco nużąca, 3 to wynagradza)

* i podobnie jak Rasmus, nie kupuję konieczności zxbicia białego łosia dla dobra populacji; przyroda ma swoje powody, gdy łoś albinos przechadza się po wsi.

"Opowiedzieć to swego rodzaju obowiązek.
To sposób na to, by uczcić, opłakać i zapamiętać.
To walka pamięci z zapomnieniem"

TW. samxbxjstwx

Na stronach swojej trylogii Gardell ocala historie Szwedów, którym przyszło żyć w latach 70. i 80. XX w. Ich zmagania z wchodzeniem w dorosłość, w nietolerancyjnym społeczeństwie i wobec epidemii. Choć śmixrć to tytuł 3 tomu, a...

Tak jak i poprzednia część cyklu, ta również nie przypadła mi do gustu. Książka napisana jest w jakiś taki nachalny sposób. Czytając, miałem wrażenie, że odczucia, które według mnie powinienem mieć czytając tego typu książkę, są na mnie perfidnie wymuszane na siłę. Autor jakoś podświadomie narzuca czytelnikowi jedyną słuszną narrację, nie dając swobody do wyciągania swoich wniosków.
Fabuła jest poszatkowana i jest jej mało, za to bardzo dużo jest podkreślania, jak homoseksualistom źle.
Z plusów - bardzo fajny wątek religijnej rodziny. To ponowie, jak w pierwszej części - ta nieświadoma, nieidąca z biegiem czasu, staroświecka rodzina głównego bohatera jest przeze mnie najlepiej odbierana.

Końcówka trochę ratuje całość, ale to za mało

Nie umiem uniknąć porównania do książki "Wierzyliśmy jak nikt", która porusza podobną tematykę i jest genialna.
Trylogii Gardella do niej bardzo daleko.

Tak jak i poprzednia część cyklu, ta również nie przypadła mi do gustu. Książka napisana jest w jakiś taki nachalny sposób. Czytając, miałem wrażenie, że odczucia, które według mnie powinienem mieć czytając tego typu książkę, są na mnie perfidnie wymuszane na siłę. Autor jakoś podświadomie narzuca czytelnikowi jedyną słuszną narrację, nie dając swobody do wyciągania swoich...

Dużo lepszy niż poprzedni tom, chociażby przez to, że jest tam dużo więcej dialogów i mniej linii czasowej, łatwiej się zorientować co i jak. Bardzo brakowało mi rozpoczęcia relacji Rasmusa i Benjamina, ale cieszę się, że pojawiło się więcej scen ze światkami jehowy
Aha i Rasmus to pizda

Dużo lepszy niż poprzedni tom, chociażby przez to, że jest tam dużo więcej dialogów i mniej linii czasowej, łatwiej się zorientować co i jak. Bardzo brakowało mi rozpoczęcia relacji Rasmusa i Benjamina, ale cieszę się, że pojawiło się więcej scen ze światkami jehowy
Aha i Rasmus to pizda

Rewelacja

Rewelacja

Druga część "Nigdy nie ocieraj łez bez rękawiczek. Choroba" w mojej ocenie jest zdecydowanie lepsza od pierwszej. Jeszcze bardziej emocjonalna, przepełniona miłością i strachem. W dalszym ciągu śledzimy losy Benjamina i Rasmusa oraz całego kolektywu Ptaszek. To czas coming outu jakże inny u dwóch głównych bohaterów. To również niewyobrażalny strach przed wirusem HIV, walka o własną godność przy ogromnym potępieniu społeczeństwa, wydawało się bardzo tolerancyjnej Szwecji. To radość z każdego dnia i cierpienie, gdy choroba coraz bardziej panoszy się w organizmie.

Mam jednak pewne zastrzeżenia co autora. Nie chciałabym zdradzać fabuły, ale odnoszę wrażenie że faworyzuje on jednego z chłopaków, dokonując podziału na tego porządnego i złego.

emocje logiczne.blogspot.com
IG: @mamazaczytana

Druga część "Nigdy nie ocieraj łez bez rękawiczek. Choroba" w mojej ocenie jest zdecydowanie lepsza od pierwszej. Jeszcze bardziej emocjonalna, przepełniona miłością i strachem. W dalszym ciągu śledzimy losy Benjamina i Rasmusa oraz całego kolektywu Ptaszek. To czas coming outu jakże inny u dwóch głównych bohaterów. To również niewyobrażalny strach przed wirusem HIV, walka...

Kontynuacja przepięknej trylogii o miłości, chorobie i śmierci. Dziś zatrzymamy się przy tym drugim.
Pięknie opowiedziana historia, równie filmowo co poprzedni tom pozwala niezwykle płynnie zobrazować sobie panująca w Sztokholmie w latach 80 XX wieku sytuację związaną z nagonką na homoseksualistów. W tym całym rozgardiaszu bardzo blisko poznajemy relację Rasmusa i Benjamina , a także ich rolę jako synów czy chrześcijan. Fragmenty książki są tak idealnie do siebie dobrane i dopasowane pokazując kontrast pomiędzy tym co było kiedyś a tym co jest teraz. Czytelnik czuje mocną więź z niemal każdym z bohaterów.
Mamy tez pięknie zilustrowany przebieg „Coming out’u” u obu mężczyzn. Wszystko opowiedziane od początku do końca.
Co więcej - co dla mnie jest bardzo interesującym wątkiem– z książki uzyskamy bardzo ciekawy obraz na to jak funkcjonuje życie świadka Jehowy, jakimi wartościami kierują się ludzie tej wiary i czego oczekują od swoich potomków.
Pozycja ukazująca ile można wycierpieć z miłości, ile można poświecić dla własnego szczęścia , jak trudno przyznać się czasem nawet przed samym sobą do tego kim jesteśmy i co czujemy. Motanie się między ty co dobre dla nas , a tym co istotne w społeczeństwie.

Kontynuacja przepięknej trylogii o miłości, chorobie i śmierci. Dziś zatrzymamy się przy tym drugim.
Pięknie opowiedziana historia, równie filmowo co poprzedni tom pozwala niezwykle płynnie zobrazować sobie panująca w Sztokholmie w latach 80 XX wieku sytuację związaną z nagonką na homoseksualistów. W tym całym rozgardiaszu bardzo blisko poznajemy relację Rasmusa i...

Jakiś czas temu zauważyłam tytuł, który mnie zaintrygował. Miałam ważenie, że jest w nim coś ukrytego a jednocześnie otwarcie bezpośredniego. Tytuł ten niczego mi nie sugerował, ale tak naprawdę wiele mówił. „Nigdy nie ocieraj łez bez rękawiczek”, bo to o tej książce piszę, dzieli się na trzy części. Za mną już dwie: „ Miłość” i „ Choroba”. Jakie są moje odczucia? Długo zastanawiałam się nad tym, co mam o niej myśleć. Tak naprawdę wiele już o niej napisano, więc moje słowa nie wniosą niczego odkrywczego. Przyznam szczerze, że z pierwszą częścią było mi ciężko wejść w przedstawiony świat. Nie mogłam go poczuć tak jak tego bym oczekiwała. Dopiero w trakcie dłuższej już lektury, coś zaskoczyło. O czym jest? O miłości, homoseksualizmie, początkach AIDS, zagubieniu, niszczeniu drugiego człowieka, braku tolerancji, wykluczeniu. Mogłabym tak wymieniać w nieskończoność. Autor, Jonas Gardell opowiada o świecie, jaki wtedy istniał, Szwecja lata 80-te. Pandemia, która niszczy, zabiera szacunek, zabija.
Rasmus, to samotny chłopak, który opuszcza swój rodzinny dom w poszukiwaniu miłości i akceptacji. Benjamin, wychowywany w ortodoksyjnej rodzinie. To o nich, autor niespiesznie opowiada historię. Poznajemy ich losy, ich miłości oraz to, z czym muszą się zmierzyć, aby móc być sobą. Czy ich rozumiałam? Tak i nie. Niekoniecznie mi przypasował ich obraz, ale też nie każdego z bohaterów trzeba polubić. Benjamin był dla mnie postacią bardziej wiarygodną. Jego myśli, jego emocje i sama jego postać stała się dla mnie światem, który chciałam obserwować. Natomiast Rasmusa nie potrafiłam do końca zrozumieć. To nie był mój typ charakteru.
Tak jak wspomniałam, pierwsza część, czyli „ Miłość ” nie skradła mojego serca, chociaż autor przybliżył mi w niej sytuację, jaka wtedy panowała. Świetnie nakreślił tło społeczne. Jednak to druga część stała mi się bliższa i jak dla mnie lepsza, choć nie chciałabym tu oceniać. Zaciekawiła mnie, zaangażowała i rzeczywiście była bardziej taka moja.
Myślę, że dopiero lektura wszystkich części, pozwoli mi spojrzeć na ten tytuł szerzej i obiektywnie.

Jakiś czas temu zauważyłam tytuł, który mnie zaintrygował. Miałam ważenie, że jest w nim coś ukrytego a jednocześnie otwarcie bezpośredniego. Tytuł ten niczego mi nie sugerował, ale tak naprawdę wiele mówił. „Nigdy nie ocieraj łez bez rękawiczek”, bo to o tej książce piszę, dzieli się na trzy części. Za mną już dwie: „ Miłość” i „ Choroba”. Jakie są moje odczucia? Długo...