Nigdy nie ocieraj łez bez rękawiczek. Śmierć

Kolejny dzień świąt, kolejny tom 3: "Śmierć" - dla mnie bardziej rozdział domykający całą opowieść. Najlepsza, przewagą książki nad filmem jest możliwość oddania refleksji nad kondycją ludzkich zmagań. Świetnie ukazuje jak bohaterowie w różnym stopniu borykają się z ostracyzmem społecznym, przykładem niech będzie niemożność uczestniczenia w pogrzebie najbliższej osoby. Wszystko dzieje się, kiedy świadomość LGBT dopiero się kształtowała.
Dla mnie świetnie się wpasowała w okres kiedy również pożegnałem się bliską osobą.
Ulubiony cytat:
"Rozpacz, którą człowiek zostaje naznaczony, staje się częścią jego osobowości. Smutek
ma przypływy i odpływy, bywają takie chwile, gdy wydobywa się na powierzchnię i zalewa
człowieka z nieoczekiwaną siłą, chociaż mogłoby się wydawać, że minęło już tyle czasu, że
przeszło tyle lat.
Ponieważ rozpacz przypływa i odpływa, zdarzają się też chwile, kiedy się wycofuje
i człowiek odkrywa, że przecież znajduje się na lądzie i może powinien rozprostować nogi
i wybrać się na spacer.
Życie płynie dalej, choć jest czymś zupełnie innym niż wcześniej. Można rozpaczać
i tęsknić, ale można też cieszyć się wspomnieniami. Momentami przestajesz o tym myśleć,
a potem znów to na ciebie spada. Lata płyną i przechodzą w dekady, Benjamin starzeje się
i w końcu jest już w stanie myśleć, że może trzeba się pogodzić i być wdzięcznym za tę łaskę, iż
kiedyś mogło się dzielić swoją małą chwilę z kimś innym, tę chwilę, którą mieli na ziemi.
Że w swoim życiu mógł kochać kogoś, kto jego kochał".

Kolejny dzień świąt, kolejny tom 3: "Śmierć" - dla mnie bardziej rozdział domykający całą opowieść. Najlepsza, przewagą książki nad filmem jest możliwość oddania refleksji nad kondycją ludzkich zmagań. Świetnie ukazuje jak bohaterowie w różnym stopniu borykają się z ostracyzmem społecznym, przykładem niech będzie niemożność uczestniczenia w pogrzebie najbliższej osoby....

"Opowiedzieć to swego rodzaju obowiązek.
To sposób na to, by uczcić, opłakać i zapamiętać.
To walka pamięci z zapomnieniem"

TW. samxbxjstwx

Na stronach swojej trylogii Gardell ocala historie Szwedów, którym przyszło żyć w latach 70. i 80. XX w. Ich zmagania z wchodzeniem w dorosłość, w nietolerancyjnym społeczeństwie i wobec epidemii. Choć śmixrć to tytuł 3 tomu, a choroba - 2, obie towarzyszą nam od początku lektury, gdy młoda stażystka zostaje zrugana przez doświadczoną pielęgniarkę, bo umierającemu w izolatce młodemu mężczyźnie otarła łzy wierzchem dłoni bez rękawiczki ochronnej. Ale to także powieść o miłości i rodzinie, i przyjaźni. W Szwecji czyta się ją jako opowieść o przeszłości. Nie trudno jednak wyobrazić sobie współczesną scenerię, gdy jeden z bohaterów nie może wziąć udziału w pogrzebie ukochanego, a na cmentarz może wybrać się dopiero, gdy umrą "teściowie", po ponad 20 latach; a przecież wcześniej, gdy matka zobaczyła chorego syna, z plamami na twarzy, rzekła: "Czy ja po to ciebie urodziłam?" Na zakończenie otrzymujemy też inne przesłanie, przypomnienie, że w "paradzie Pride" może iść osoba, by np. "złożyć świadectwo, aby nikt nie został zapomniany".

(2 część nieco nużąca, 3 to wynagradza)

* i podobnie jak Rasmus, nie kupuję konieczności zxbicia białego łosia dla dobra populacji; przyroda ma swoje powody, gdy łoś albinos przechadza się po wsi.

"Opowiedzieć to swego rodzaju obowiązek.
To sposób na to, by uczcić, opłakać i zapamiętać.
To walka pamięci z zapomnieniem"

TW. samxbxjstwx

Na stronach swojej trylogii Gardell ocala historie Szwedów, którym przyszło żyć w latach 70. i 80. XX w. Ich zmagania z wchodzeniem w dorosłość, w nietolerancyjnym społeczeństwie i wobec epidemii. Choć śmixrć to tytuł 3 tomu, a...

Jonas Gardell w swojej trylogii "Nigdy nie ocieraj łez bez rękawiczek" stworzył niezwykle poruszający portret życia gejów w Sztokholmie lat 80. i 90. Ile razy przechodzę przez dworzec w Sztokholmie, przypominam sobie te książki.

Miłość, przyjaźń i choroba przeplatają się tu w skomplikowanej mozaice ludzkich losów. Epidemia AIDS, która wówczas siała spustoszenie w społeczności gejowskiej, jest przedstawiona w sposób bardzo realistyczny i przejmujący.

Ciekawym wątkiem jest też przedstawienie środowiska świadków Jehowy, i wewnętrzny konflikt Benjamina, który jest zmuszony wybierać między miłością do Rasmusa a wiarą.

Końcówka serii wyciska łzy.

Jonas Gardell w swojej trylogii "Nigdy nie ocieraj łez bez rękawiczek" stworzył niezwykle poruszający portret życia gejów w Sztokholmie lat 80. i 90. Ile razy przechodzę przez dworzec w Sztokholmie, przypominam sobie te książki.

Miłość, przyjaźń i choroba przeplatają się tu w skomplikowanej mozaice ludzkich losów. Epidemia AIDS, która wówczas siała spustoszenie w...

Ostatni tom trylogii. Ciężka pozycja. Płakałam

Ostatni tom trylogii. Ciężka pozycja. Płakałam

Z każdą kolejną częścią, cała historia coraz bardziej do mnie przemawiała. Ta ostatnia, to nie tylko tragiczne zwieńczenie losów niemal wszystkich bohaterów, ale przede wszystkim niesamowity obraz dojrzałości w pisaniu. Losy bohaterów utkane niemal tylko z emocji. To niezwykły kunszt, żeby tak grać na emocjach czytelnika. Wywoływać rozpacz, smutek, żal i jednocześnie nie zapominać przy tym o indywidualnych cechach bohaterów. Każdy z nich był przecież inny, a ich jedynym przewinieniem było to, że chcieli kochać i być kochanym.

To z drugiej strony również obraz z pozoru akceptujących sytuację rodziców i innych krewnych, ich porażająca hipokryzja, wyparcie.

Ta pozycja to bardzo mocne i dojrzałe podsumowanie całej trylogii.

emocje logiczne.blogspot.com
IG:@mamazaczytana

Z każdą kolejną częścią, cała historia coraz bardziej do mnie przemawiała. Ta ostatnia, to nie tylko tragiczne zwieńczenie losów niemal wszystkich bohaterów, ale przede wszystkim niesamowity obraz dojrzałości w pisaniu. Losy bohaterów utkane niemal tylko z emocji. To niezwykły kunszt, żeby tak grać na emocjach czytelnika. Wywoływać rozpacz, smutek, żal i jednocześnie nie...

„Definicja tego, czym jest godne życie, ulega poszerzeniu. Kurczą się oczekiwania, człowiek czepia się życia, (…) mimo niewyobrażalnego cierpienia, fizycznych męczarni, licznych upokorzeń i poniżenia. To jednak przedziwne, jak niewiele trzeba, żeby życie wciąż było warte życia.”


W ostatniej już części trylogii „ Nigdy nie ocieraj łez bez rękawiczek” znów mamy do czynienia z emocjonalnym rollecoasterem.

Pięknie opowiedziane historie mieszkańców należących do kolektywu „Ptaszek” poruszyły moje serce do cna! Krótkie – można by rzec- notki biograficzne Rasmusa, Benjamina czy Larsa – Åke’go sprawiły, że podczas każdych kolejnych stron czułam dumę i szczęście na przemian z ogromnym smutkiem , żalem czy niedowierzaniem.

Są to historie które mocno mnie wzruszyły i skłoniły do refleksji nad kruchością życia i jego przemijaniem.

W tej części – zatytułowanej „Śmierć” – mamy poruszany właśnie motyw śmierci, ale w tym przypadku szczególnej w swoim rodzaju. Śmierci poprzez „chorobę homoseksualistów”. AIDS.

Agonia na oczach najbliższych, kochających osób. Konanie w męczarniach i torsjach. Owrzodzenie ciała i ust. Mięsak Kaposiego. Odrzucenie społeczne. Pogarda. Niedostateczna pomoc. Samotność. Żal. Gorycz. Ból i smutek – te słowa mogą jedynie po krótce zobrazować to co przeżywali bohaterowie powieści w latach 80 XX wieku ( czyli wcale nie tak dawno !) , na początku rozwoju nowej wtedy choroby jaką było AIDS.

Jedna z „mocniejszych” lektur jakie do tej pory przyszło mi przeczytać. Mocno polecam całą trylogię.

„Definicja tego, czym jest godne życie, ulega poszerzeniu. Kurczą się oczekiwania, człowiek czepia się życia, (…) mimo niewyobrażalnego cierpienia, fizycznych męczarni, licznych upokorzeń i poniżenia. To jednak przedziwne, jak niewiele trzeba, żeby życie wciąż było warte życia.”


W ostatniej już części trylogii „ Nigdy nie ocieraj łez bez rękawiczek” znów mamy do...

Trylogia "Nigdy nie ocieraj łez bez rękawiczek" była jedną z cięższych pozycji w mojej czytelniczej karierze. Opowiada o epidemii AIDS i walce o równouprawnienie osób nieheteronormatywnych w Szwecji w końcówce XX wieku. Poznajemy w niej losy grupy młodych mężczyzn: Rasmusa, który wyjeżdża ze swojego rodzinnego miasteczka, żeby nie czuć się jak odmieniec; Benjamina muszącego wybierać między byciem świadkiem Jehowy a zakazanym uczuciem do tej samej płci; zawsze samotnego i nieszczęśliwie zakochanego Reinego; Bengta stojącego u progu aktorskiej kariery; Larsa, który nie potrafi wpasować się w oczekiwania otoczenia; Seppa działającego aktywnie na rzecz praw gejów oraz Paula otwarcie przyznającego się do swojej orientacji i prowadzącego swoistą komunę.

Kilka postaci i kilka różnych historii, w większości naznaczonych ostracyzmem otoczenia, poszukiwaniem szczęścia w wielkim mieście, nienawiścią do własnej natury i podejmowaniem ryzykownych zachowań seksualnych w cieniu miejskich dworców, ulic, toalet i parków. Jonas Gardell przedstawia świat sztokholmskich homoseksualistów jako egzystencję praktycznie na marginesie społeczeństwa, w ciągłej niepewności i obawie przed ujawnieniem. Jeszcze przed epidemią geje są dla wielu solą w oku, a kiedy AIDS zaczyna zbierać swoje żniwo, zostają wręcz sprowadzeni do kategorii podludzi, których należy znakować, by nie zarażali "normalnych" obywateli. W gazetach nazywa się ich wynaturzeniem i wprost sugeruje, że sami odpowiadają za swoją krzywdę i dobrze, że umierają w męczarniach. Na społeczność homoseksualną pada blady strach, wszyscy obawiają się zakażenia, a kolejne lata życia bohaterów to seria pogrzebów - kochanków, przyjaciół, obcych.

Już od pierwszych stron trylogii czytelnik wie, że nie zakończy się ona szczęśliwie. Sceny śmierci i postępującej choroby przenikają się ze wspomnieniami stworzonych przez Gardella postaci. W tekście oniryzm i fikcyjność ścierają się z autentycznymi wydarzeniami historycznymi i materiałami źródłowymi z prasy i sfery publicznej, które autor wykorzystał. Wulgarny język i dekadencja przeplatają się z uniwersalnymi pytaniami o egzystencję. W ogólnej atmosferze "Nigdy nie ocieraj łez bez rękawiczek" dominuje przede wszystkim bezradność, rozpacz, ale też oskarżenie wymierzone w ludzi tamtych czasów.

Lektura książek Gardella była dla mnie podwójnie uderzająca - nie tylko przez podejmowaną tematykę, ale i przez to, że słowa nienawiści i odrzucenia padające na kartach tych powieści w stosunku do osób nieheteronormatywnych nie są rzadkością w naszej polskiej rzeczywistości.

Nieuniknione jest również porównanie "Nigdy nie wycieraj łez bez rękawiczek" do "Wierzyliśmy jak nikt". Książki te są zarówno do siebie podobne, jak i zupełnie różne. Moim zdaniem trylogia Gardella mocniej zagłębia się w problem epidemii AIDS i dokładniej, bardziej dramatycznie i ogólnospołecznie przedstawia ówczesną sytuację, podczas gdy "Wierzyliśmy jak nikt" skupia się raczej na losach zindywidualizowanych postaci, dla których epidemia jest pewnego rodzaju tłem.

Trylogia "Nigdy nie ocieraj łez bez rękawiczek" była jedną z cięższych pozycji w mojej czytelniczej karierze. Opowiada o epidemii AIDS i walce o równouprawnienie osób nieheteronormatywnych w Szwecji w końcówce XX wieku. Poznajemy w niej losy grupy młodych mężczyzn: Rasmusa, który wyjeżdża ze swojego rodzinnego miasteczka, żeby nie czuć się jak odmieniec; Benjamina muszącego...

Trzy części tworzą jak dla mnie nierozerwalną całość , więc dopiero tutaj parę słów o moich odczuciach.
Świetnie napisana, bardzo piękna i wzruszająca opowieść.
Od pierwszych stron "weszłam" w historię , która uruchomiła u mnie cały wachlarz emocji.
Kibicowałam i opłakiwałam każdego z chłopaków ------
historia Bengta ----taka tragiczna!!!!!!
Książka jest jednocześnie kopalnią wiedzy na temat LGBT,
oraz epidemii HIV. Okropne do jakiego cierpienia prowadzi chociażby brak czysto medycznej wiedzy, że nie wspomnę o ogólnym strachu jaki temu towarzyszy.
Opowiada też o tym, ile trzeba niestety czasami poświęcić , żeby po prostu być sobą i żyć na własnych warunkach.
Cudowna pozycja -- obowiązkowa !!!!!!!!!!

Trzy części tworzą jak dla mnie nierozerwalną całość , więc dopiero tutaj parę słów o moich odczuciach.
Świetnie napisana, bardzo piękna i wzruszająca opowieść.
Od pierwszych stron "weszłam" w historię , która uruchomiła u mnie cały wachlarz emocji.
Kibicowałam i opłakiwałam każdego z chłopaków ------
historia Bengta ----taka tragiczna!!!!!!
Książka jest jednocześnie...

Określenie rewelacja odnosi się do wszystkich tomów powieści. Przede wszystkim poleciłabym tym wszystkim, którzy nie potrafią zrozumieć, że pragnienie dla siebie czegoś innego niż moje oczekiwania, to święte prawo pragnącego, a nie zagrożenie dla mnie. Wyjątkowa pozycja, znakomicie napisana, toteż równie dobrze się czyta. no i wzrusza szczerością emocji. Koniecznie!

Określenie rewelacja odnosi się do wszystkich tomów powieści. Przede wszystkim poleciłabym tym wszystkim, którzy nie potrafią zrozumieć, że pragnienie dla siebie czegoś innego niż moje oczekiwania, to święte prawo pragnącego, a nie zagrożenie dla mnie. Wyjątkowa pozycja, znakomicie napisana, toteż równie dobrze się czyta. no i wzrusza szczerością emocji. Koniecznie!

Muszę przyznać, że sposób jaki ukazane jest tu całe spectrum emocji nie pozostawia obojętnym. Jest w tej historii coś, co sprawia, że czytelnikowi udziela się wrażenie niemalże uczestnictwa w życiu bohaterów i tym samym stają się oni mu bliscy, a ich tragiczne losy śledzimy głęboko poruszeni. Lektura przypomina mi "Małe życie" - jest równie angażująca i pozostaje w pamięci na bardzo długo.

Muszę przyznać, że sposób jaki ukazane jest tu całe spectrum emocji nie pozostawia obojętnym. Jest w tej historii coś, co sprawia, że czytelnikowi udziela się wrażenie niemalże uczestnictwa w życiu bohaterów i tym samym stają się oni mu bliscy, a ich tragiczne losy śledzimy głęboko poruszeni. Lektura przypomina mi "Małe życie" - jest równie angażująca i pozostaje w pamięci...