Ziarno granatu. Mitologia według kobiet Grażyna Plebanek 5,9
Źle dzieje się już we wstępie. Pani Rudzka napisała pretensjonalny esej z błędami rzeczowymi, w którym Parnas (siedziba Muz) został pomylony z Olimpem (siedzibą bogów). Mamy też błędy frazeologiczne np. : "ku pokrzepieniu serca" zamiast " ku pokrzepieniu serc".
A potem im dalej, tym dzieje się gorzej.
Ogólnie denerwował mnie schematyzm w ukazywaniu mężczyzn. To miała być literatura piękna ukazująca możliwie wiele ludzkich zachowań: dobrych i złych, a w tym zbiorze niemal każdy mężczyzna to istny złol, brutal, degenerat, gwałciciel, prześladowca seksualny i/lub alkoholik oraz rozpustnik.
O przepraszam, był jeszcze jakiś impotent nienawidzący kobiet o imieniu Dedal.
Tak chyba świat nigdy nie wyglądał i nie wygląda.
Z wizerunkami kobiet też nie jest lepiej. Kobiety to typowe snujki, co to się snują po świecie i wciąż narzekają na płeć przeciwną. A przy tym nie mają żadnych uzdolnień, talentów, własnych zainteresowań, osobowości, liczy się dla nich tylko seks, a właściwie, to już nawet nie seks, a chuć.
Zbiór mitologicznych retellingów miał wnieść coś nowego na polski rynek wydawniczy, gdyż literackich przetworzeń mitów do tej pory w naszej literaturze nie było zbyt wiele. Wyszło słabo, odtwórczo, blado i bez pazura, z mocno wykoślawioną wizją świata, dużą ilością wulgaryzmów i brutalności.
W opowiadaniu pani Cherezińskiej ("Znałaś tylko Korę") świat jest różowy jak u Barbie, a metafory w stylu: "suknia opinająca pączki piersi" budzą raczej politowanie lub rozbawienie zamiast zachwytu.
Szczyt mojej degustacji nastąpił przy czytaniu opowiadania o Pazyfae autorstwa pani Plebanek ("Pieśń królowej"),która totalnie odleciała przy opisywaniu scen erotycznych. I tak oto czytelnik otrzymał, od owej pani pisarki, następujące koszmary:
📍"sierść napierała na mój rozparzony, niemal czarny z miłości, kwiat"
i jeszcze gorsze koszmary:
📍"a potem kładł się za nią i wylizywał cień spomiędzy jej półd*pków".
Czytając to miałam ochotę dać całości jedną gwiazdkę i porzucić definitywnie lekturę.
Wyróżniły się pozytywnie, na tle ogólnej bylejakości zbioru, opowiadania napisane przez Katarzynę Boni ("Zabawka bogów"),Joannę Rudniańską ("Rapsodia na temat" -dystopia ultrachrześcijańska 🇵🇱) oraz Weronikę Murek ("Od piątej do siódmej" 🇵🇱). Autorki stworzyły oryginalne retellingi mitów, teksty dobrze skomponowane, grające na emocjach czytelnika, z przekonującymi bohaterkami.
Ogólnie jestem mocno rozczarowana całokształtem tego zbioru.
Oczekiwałam opowiadań ukazujących mitologiczne bohaterki jako kobiety inteligentne, odważne, skłonne do nieszablonowego myślenia, śmiało wkraczające w świat, w którym ich obecność nie była normą. Spodziewałam się opowieści dających pretekst do rozważań nad wolnością osobistą, godnością, szacunkiem i tolerancją dla odmienności i różnorodności.
🇵🇱 Dominika Słowik "Letniczka" - przeniesienie historii mitologicznej do czasów współczesnych w polskie realia.
