Cytat dnia
Chcę w moim życiu móc kochać kogoś, kto pokocha mnie. Niepojęte, niesłychane żądanie miłości.
Najnowsze artykuły
ArtykułyWielka Wiosenna Wyprzedaż w Matras.pl: tysiące książek nawet 80% taniej
1
ArtykułyJon Frederickson i jego książka „Kłamstwa, którymi żyjemy”, czyli o poznaniu samych siebie oczami psychoterapeuty2
ArtykułyCzytelnicy wybrali Książki Roku 2025. Oto zwycięzcy94
ArtykułyCzytamy w weekend. 13 marca 2026512
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2022
2014
2014
2014
2010
2009
2005
1998
Nigdy nie ocieraj łez bez rękawiczek. Choroba Jonas Gardell 
"Opowiedzieć to swego rodzaju obowiązek.
To sposób na to, by uczcić, opłakać i zapamiętać.
To walka pamięci z zapomnieniem"
TW. samxbxjstwx
Na stronach swojej trylogii Gardell ocala historie Szwedów, którym przyszło żyć w latach 70. i 80. XX w. Ich zmagania z wchodzeniem w dorosłość, w nietolerancyjnym społeczeństwie i wobec epidemii. Choć śmixrć to tytuł 3 tomu, a choroba - 2, obie towarzyszą nam od początku lektury, gdy młoda stażystka zostaje zrugana przez doświadczoną pielęgniarkę, bo umierającemu w izolatce młodemu mężczyźnie otarła łzy wierzchem dłoni bez rękawiczki ochronnej. Ale to także powieść o miłości i rodzinie, i przyjaźni. W Szwecji czyta się ją jako opowieść o przeszłości. Nie trudno jednak wyobrazić sobie współczesną scenerię, gdy jeden z bohaterów nie może wziąć udziału w pogrzebie ukochanego, a na cmentarz może wybrać się dopiero, gdy umrą "teściowie", po ponad 20 latach; a przecież wcześniej, gdy matka zobaczyła chorego syna, z plamami na twarzy, rzekła: "Czy ja po to ciebie urodziłam?" Na zakończenie otrzymujemy też inne przesłanie, przypomnienie, że w "paradzie Pride" może iść osoba, by np. "złożyć świadectwo, aby nikt nie został zapomniany".
(2 część nieco nużąca, 3 to wynagradza)
* i podobnie jak Rasmus, nie kupuję konieczności zxbicia białego łosia dla dobra populacji; przyroda ma swoje powody, gdy łoś albinos przechadza się po wsi.
Nigdy nie ocieraj łez bez rękawiczek. Śmierć Jonas Gardell 
"Opowiedzieć to swego rodzaju obowiązek.
To sposób na to, by uczcić, opłakać i zapamiętać.
To walka pamięci z zapomnieniem"
TW. samxbxjstwx
Na stronach swojej trylogii Gardell ocala historie Szwedów, którym przyszło żyć w latach 70. i 80. XX w. Ich zmagania z wchodzeniem w dorosłość, w nietolerancyjnym społeczeństwie i wobec epidemii. Choć śmixrć to tytuł 3 tomu, a choroba - 2, obie towarzyszą nam od początku lektury, gdy młoda stażystka zostaje zrugana przez doświadczoną pielęgniarkę, bo umierającemu w izolatce młodemu mężczyźnie otarła łzy wierzchem dłoni bez rękawiczki ochronnej. Ale to także powieść o miłości i rodzinie, i przyjaźni. W Szwecji czyta się ją jako opowieść o przeszłości. Nie trudno jednak wyobrazić sobie współczesną scenerię, gdy jeden z bohaterów nie może wziąć udziału w pogrzebie ukochanego, a na cmentarz może wybrać się dopiero, gdy umrą "teściowie", po ponad 20 latach; a przecież wcześniej, gdy matka zobaczyła chorego syna, z plamami na twarzy, rzekła: "Czy ja po to ciebie urodziłam?" Na zakończenie otrzymujemy też inne przesłanie, przypomnienie, że w "paradzie Pride" może iść osoba, by np. "złożyć świadectwo, aby nikt nie został zapomniany".
(2 część nieco nużąca, 3 to wynagradza)
* i podobnie jak Rasmus, nie kupuję konieczności zxbicia białego łosia dla dobra populacji; przyroda ma swoje powody, gdy łoś albinos przechadza się po wsi.
