Mój Giovanni

Przepiękna.

Przepiękna.

Piękna, straszna i wciągająca historia o Davidzie, Giovannim i Paryżu, jako trzecim, pobocznym bohaterze tej tragedii. Książka rozpoczyna się powoli i niepozornie - wietrzymy nieszczęście, ale jeszcze nie rozumiemy dlaczego, skąd się wzięło i co oznacza. W miarę jak poznajemy Davida, a później i jego przyjaciela i kochanka Giovanniego, coraz ciężej jest się oderwać od kolejnych wydarzeń, chociaż podskórnie czuje się, że obserwuje się pędzący w stronę przepaści pociąg. Paryż, będący w moim przekonaniu ukrytym bohaterem, otumania i tłamsi dwójkę kochanków, wypluwa z siebie postacie, które stają na drodze Davidowi, a może przede wszystkim Giovanniemu. Dopełniają całości dwa komentarze czy omówienia pod koniec książki, dodając kontekst polski i wschodnioeuropejski.

Piękna, straszna i wciągająca historia o Davidzie, Giovannim i Paryżu, jako trzecim, pobocznym bohaterze tej tragedii. Książka rozpoczyna się powoli i niepozornie - wietrzymy nieszczęście, ale jeszcze nie rozumiemy dlaczego, skąd się wzięło i co oznacza. W miarę jak poznajemy Davida, a później i jego przyjaciela i kochanka Giovanniego, coraz ciężej jest się oderwać od...

Dobra i ważna książka. Co ważne - warto ją czytać mając background historyczny oraz pamiętać, że napisana została w 1956 roku. Dzisiaj wydanie powieści opisującej wewnętrzną walkę geja o swoją tożsamość nie wydaje się niczym nadzwyczajnym, ale kilkadziesiąt lat temu był to wyczyn historyczny i tak należy postrzegać tą książkę. Bardzo polecam!

Dobra i ważna książka. Co ważne - warto ją czytać mając background historyczny oraz pamiętać, że napisana została w 1956 roku. Dzisiaj wydanie powieści opisującej wewnętrzną walkę geja o swoją tożsamość nie wydaje się niczym nadzwyczajnym, ale kilkadziesiąt lat temu był to wyczyn historyczny i tak należy postrzegać tą książkę. Bardzo polecam!

Na początku ciężko się wciągnąć, ale warto. Zakończenie mocne. Emocje wiarygodne, bohater główny odpychający. Nie podobała mi się trochę przewidywalność tego, co będzie, zwłaszcza, jak się czytało podobne książki, np. bardziej współczesną
"What Belongs to You".

Na początku ciężko się wciągnąć, ale warto. Zakończenie mocne. Emocje wiarygodne, bohater główny odpychający. Nie podobała mi się trochę przewidywalność tego, co będzie, zwłaszcza, jak się czytało podobne książki, np. bardziej współczesną
"What Belongs to You".

Intensywnie. Destrukcyjnie. Opowieść o braku akceptacji samego siebie, swojej tożsamości i orientacji.

Intensywnie. Destrukcyjnie. Opowieść o braku akceptacji samego siebie, swojej tożsamości i orientacji.

Brakuje słów, żeby opisać jak dobra jest to książka.

Brakuje słów, żeby opisać jak dobra jest to książka.

Na pewno wolałbym żeby tragizm zakończenia był w większym stopniu związany z wewnętrznym stanem David', a nie z losami samego Giovanniego - myślę, że to skupiałoby uwagę na skutkach uciekanie od samych siebie na nas, a nie na tych na około nas. Wiadomo, że obie rzeczy są warte rozważania, ale myślę, że jedno byłoby bardziej personalne, a więc mogłoby lepiej trafiać do odbiorców. Poza tym, nie mam żadnych zarzutów do tej powieści.
Od razu uwiódł mnie bardzo emocjonalny styl pisania. Pierwszy moment uwydatniający to, a zarazem jeden z ciekawszych ze względu na małe znaczenie w kontekście głównej tematyki (aczkolwiek ważnym dla postaci głównego bohatera),to był opis relacji Davida z jego ojcem. Sam język użyty jest poruszający, ale przemyślenia i dogłębne zrozumienie sytuacji obu bohaterów są naprawdę imponujące. Dojrzałość i empatia którą Baldwin się wykazał tutaj mnie powaliła.
Reszta fabuły naturalnie skupiona na relacji Davida i Giovanniego, nadal nie zawodzi. Baldwin z łatwością pokazuje piękno i zawiłość tej relacji, nie zapominając o tym, że osoby w tej relacji nie są monolitem, a dwoma jednostkami o swoich uczuciach i przemyśleniach.
W skrócie bardzo mnie uwiodła ta książka. Jest wciągająca, emocjonalna i przekonująca co do poruszanego tematu.

Na pewno wolałbym żeby tragizm zakończenia był w większym stopniu związany z wewnętrznym stanem David', a nie z losami samego Giovanniego - myślę, że to skupiałoby uwagę na skutkach uciekanie od samych siebie na nas, a nie na tych na około nas. Wiadomo, że obie rzeczy są warte rozważania, ale myślę, że jedno byłoby bardziej personalne, a więc mogłoby lepiej trafiać do...

Trochę rozczarowuje, zwłaszcza wobec tylu pochlebnych opinii. Czas robi swoje - zmienia się nie tyle postrzeganie miłości i związków, co sposób opowiadania o nim. Współczesną prozą idealnie komponującą się z "Giovannim" (i, co piszę ze zdziwieniem, lepszą) jest powieść "Te brutalne rozkosze"

Trochę rozczarowuje, zwłaszcza wobec tylu pochlebnych opinii. Czas robi swoje - zmienia się nie tyle postrzeganie miłości i związków, co sposób opowiadania o nim. Współczesną prozą idealnie komponującą się z "Giovannim" (i, co piszę ze zdziwieniem, lepszą) jest powieść "Te brutalne rozkosze"

Autor z niezwykłą precyzją portretuje mechanizm uzależnienia od własnej strefy komfortu. Pokój, który miał być enklawą wolności, staje się więzieniem, a nawet czymś gorszym: lustrem, w którym bohaterowie widzą własne lęki, niespełnienia i pragnienia. W tych młodocianych, intymnych przestrzeniach kryją się sekrety, które nigdy nie miały ujrzeć światła dziennego. To tam bohaterowie odnajdują siebie, ale i siebie gubią. Jednak nawet najbardziej uporczywe marzenia i romantyczne uniesienia muszą kiedyś skonfrontować się z twardą materią świata. Powrót z takiego pokoju zbudowanego z niedopowiedzeń, wzniosłości i wyobrażonych możliwości, bywa brutalny. Pozostaje jeszcze pytanie: jak więc czytać „Mój Giovani” dziś, gdy ta opowieść zbliża się do swoich siedemdziesiątych urodzin? Choć realia Europy sprzed dekad wydają się odległe, emocjonalny krajobraz bohaterów nie zestarzał się ani trochę. Nadal są niepewni, rozchwiani, uwikłani w lęk przed samymi sobą, narcystyczni i autodestrukcyjni. W ich doświadczeniach odnajdujemy dzisiejszych pogubionych wrażliwców. Tych, którzy nie potrafią odnaleźć się ani w świecie wyobrażonym, ani w rzeczywistym. Czy więc autor stworzył wizję proroczą? Być może. „Mój Giovani” zdaje się podpowiadać: niezależnie od epoki, wciąż żyjemy w napięciu pomiędzy tym, kim jesteśmy, a tym, kim boimy się być. W świecie, który nieustannie narzuca nam role, bohaterowie tej opowieści próbują wyrwać się z czterech ścian własnych ograniczeń. Niewykluczone, że właśnie dlatego pozostaje ona tak świeża: bo świat, z którym się mierzymy, bywa zawsze ten sam, zmieniają się jedynie pokoje.

Autor z niezwykłą precyzją portretuje mechanizm uzależnienia od własnej strefy komfortu. Pokój, który miał być enklawą wolności, staje się więzieniem, a nawet czymś gorszym: lustrem, w którym bohaterowie widzą własne lęki, niespełnienia i pragnienia. W tych młodocianych, intymnych przestrzeniach kryją się sekrety, które nigdy nie miały ujrzeć światła dziennego. To tam...

Cytat pochodzący z "Breakfast at Tiffany's" Trumana Capote'a - "Because no matter where you run, you just end up running into yourself" idealnie nadaje się na zwięzły opis tejże pozycji. Pokój Giovanniego jest miejscem wyjątkowym, w którym nigdy nie chcielibyśmy się znaleźć, jednocześnie pragnąc wiedzieć, jak to jest w nim być.

Cytat pochodzący z "Breakfast at Tiffany's" Trumana Capote'a - "Because no matter where you run, you just end up running into yourself" idealnie nadaje się na zwięzły opis tejże pozycji. Pokój Giovanniego jest miejscem wyjątkowym, w którym nigdy nie chcielibyśmy się znaleźć, jednocześnie pragnąc wiedzieć, jak to jest w nim być.