Urodzony w Warszawie w 1972 r. pisarz, dziennikarz i grafik, członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Zadebiutował w 2003 r. satyryczną powieścią „PL-BOY”, w której opisał swoje doświadczenia z sześcioletniej pracy w redakcji polskiej edycji miesięcznika Playboy, gdzie pełnił funkcję grafika, a następnie dyrektora artystycznego. Książka szybko stała się bestsellerem, podobnie jak wydana rok później kontynuacja przygód jej bohatera, zatytułowana „Wiosna PL-BOYa”. Następne powieści „Nasturcje i ćwoki ”oraz „Farfocle namiętności” ugruntowały pozycję Szczygielskiego jako popularnego autora, jednak największy rozgłos medialny przyniósł mu „Berek”. Brawurowo napisana historia sąsiedzkiej wojny między młodym gejem i „moherową” emerytką za sprawą publicznego coming outu życiowego partnera Marcina Szczygielskiego - publicysty i krytyka filmowego Tomasza Raczka - trafiła na pierwsze strony polskich gazet w 2007 r. W 2010 r. ukazały się „Bierki” - drugi tom cyklu „Kroniki Nierówności”, zapoczątkowanego przez „Berka”. Kolejną powieścią Szczygielskiego był publikowany w 2011 r. „Poczet Królowych polskich”. W 2013 r. wydawnictwa Agora, Instytut Wydawniczy Latarnik i Oficyna Wydawnicza As wydały monografię autorstwa Marcina Szczygielskiego zatytułowaną „Filipinki - to my! Ilustrowana historia pierwszego polskiego girlsbandu”. Odrębną dziedziną twórczości Marcina Szczygielskiego są książki dla dzieci i młodzieży. Pierwszą była wydana w 2009 r. powieść science-fiction „Omega”, która otrzymała główną nagrodę w konkursie literackim IBBY i tytuł Książki Roku IBBY 2010 Następną powieść - „Czarny Młyn” - autor napisał w 2010 r. na Konkurs Literacki im. Astrid Lindgren. W tym samym roku ukazała się kolejna powieść dla młodych czytelników „Za niebieskimi drzwiami”. W 2013 r. ukazała się także powieść Szczygielskiego „Czarownica piętro niżej”, która w 2014 r. uhonorowana została nagrodą literacką Zielona Gąska, przyznawaną przez Fundację im. Ildefonsa Gałczyńskiego. W 2014 r. do księgarń trafiła kontynuacja przygód Mai - bohaterki „Czarownicy piętro niżej” - „Tuczarnia motyli”. Szczygielski jest autorem okładek i oprawy graficznej większości napisanych przez siebie książek.
7,5/10średnia ocena książek autora
14 775 przeczytało książki autora
8 300 chce przeczytać książki autora
373fanów autora
Zostań fanem autora
Sprawdź, czy Twoi znajomi też czytają książki autora - dołącz do nas
Najbardziej lubię takie, od których nie można się oderwać. Kiedy je czytam, zapominam, gdzie jestem, nie widzę liter i wydrukowanych słów - ...
Najbardziej lubię takie, od których nie można się oderwać. Kiedy je czytam, zapominam, gdzie jestem, nie widzę liter i wydrukowanych słów - znajduję się w książce. Nie mogę się doczekać, co będzie dalej, a zarazem szkoda mi, że książka się kończy.
myślę, że najgorsze, co może kogos spotkać, to przegapienie swojego życia. Niewykorzystanie szansy na zrealizowanie swoich pragnień, na odna...
myślę, że najgorsze, co może kogos spotkać, to przegapienie swojego życia. Niewykorzystanie szansy na zrealizowanie swoich pragnień, na odnalezienie sensu i wreszcie - na poznanie i pokochanie siebie samego. Najgorsze dla człowieka to obejrzeć się wstecz, gdy jest już za późno, spojrzeć na swoje życie i uświadomić sobie, że - z głupoty, lenistwa czy tchórzostwa - nie poszło się drogami, którymi chciało się iść.
Co cię nie zabije, to cię wzmocni-gdzie to ma sens? Zawsze kiedy słyszałam te słowa, przychodziło mi na myśl drzewo, w które uderza piorun, ...
Co cię nie zabije, to cię wzmocni-gdzie to ma sens? Zawsze kiedy słyszałam te słowa, przychodziło mi na myśl drzewo, w które uderza piorun, odzierając je z gałęzi i liści. Pozostaje tylko osmolony, chropowaty pień. Pień jest mocny i niezłomny, ale czy nadal jest drzewem, nawet jeśli krążą w nim jeszcze soki? Z człowiekiem jest tak samo. Każde złe doświadczenie odziera go z wierzchniej, miękkiej, delikatnej, wrażliwej tkanki. Następne podobne doświadczenie spływa po kościach. Ale dalsze, jeszcze gorsze i gorsze, odbierają kolejne uczucia. Człowiek nie uodparnia się na nie, traci tylko wrażliwość. Gdy liczba bodźców osiągnie dopuszczalny próg, pozostaje wreszcie tylko pierwotne jądro. Twarde i obojętne, animowane instynktem samozachowawczymi biologiczną wolą przetrwania. Czy tacy ludzie są jeszcze ludźmi? Czy może już zwierzętami, gorszymi nawet od ludzi, bo zdolnymi do bezwzględnego okrucieństwa.
Puk-puk. Chwila niepewności i otwierają się drzwi. I znowu lądujesz w samym środku totalnego chaosu, wśród barwnych postaci, w domu, w którym nikogo nie dziwi uwięziony w lusterku mężczyzna, lewitująca i złorzecząca ciotka, stryj wyrwany (dosłownie) z innej epoki oraz przemykające tu i ówdzie duchy, zmory i inne słowiańskie potwory. Głęboko wdychasz tę niecodzienną mieszankę różnych zapachów, silnie podszytą wonią kwiatów i ziół, i czujesz, że jesteś w dobrym miejscu, a przed Tobą otwiera się nowa, z pewnością totalnie niebanalna i nieprzewidywalna, czytelnicza przygoda.
Witajcie w Domu Rodomiłów. To dopiero 5 wizyta, a z pewnością macie wrażenie, że znacie ich od zawsze i życie bez nich byłoby zbyt nudne i banalne. Tej nieokiełznanej i nieobliczalnej mieszanki osobowości nie sposób nie polubić. A tym razem liczebność barwnych postaci nieco się zwiększy przez miłosne zawirowania. Ale nim uszczkniecie odrobiny niebanalnego romansu, to pouganiacie się za zrozpaczonym duchem (w Domu Gdzie Indziej),rozwiążecie sprawę potwornego smrodu, przygotujecie ucztę zapoznawczą i rozwiążecie problem z przeklętą rośliną. Babcia Czesia znów będzie mdlała raz za razem, ciocia Hela lewitowała, Monika panikowała chcąc dobrze wypaść przed rodziną narzeczonego, a Hania z mamą będą odkrywały arkana wiedzy czarnowidzów sprzed wieków. Jedno jest pewnie, jak przeczytasz pierwsze zdanie „Czarnóżki” to nie odłożysz jej, aż do ostatniej kropki. I jedyne czego będziesz żałować, to że kolejny tom dopiero powstaje…
„Czarnóżka” Marcina Szczygielskiego to 5 tom świetnej serii, która zabiera czytelnika w alternatywną rzeczywistość, do współczesnej Warszawy z silnie oddziałującymi słowiańskimi wpływami. Napisana z humorem i lekkością. Autor w każdym kolejnym tomie zaskakuje, nie powiela schematów i nie sięga po banał. Jest interesująco, momentami zagmatwanie, bywa nieco strasznie, innym razem całkiem zabawnie. Jeśli ktoś nie polubi tej serii, to zdecydowanie potrzebuje pomocy czarnowidzów, bo ewidentnie opętała go jakaś pomroczność jasna 😉
PS. Za zabawę słowem w tytule daję dodatkowy plus!
Bardzo jestem zachwycona, ach ach. Lubię takie zestawienia, podsumowania, wyliczanki, a w tym numerze jest ich ogrom. Wyjątkowo inspirujący numer, mnóstwo polecajek sobie dodałam na półkę.
W tym wydaniu mężczyźni zdominowali numer, to o nich są głównie artykuły, z nimi wywiady. Nie wszystkie były dla mnie szalenie interesujące, ale powiedzmy, że względnie jestem zadowolona. Szalenie zaciekawił mnie artykuł o Denisie Johnsonie, a akurat mam w kolejce jego książkę "Syn Jezusa", więc świetnie się składa. Mimo iż nie interesuję się wybitnie historią, to wywiad z Mirosławem Maciorowskim na temat Powstańców i nie tylko bardzo mnie zaciekawił - szczególnie to, co ma do powiedzenia o Dmowskim i Piłsudskim. Prof. Andrzej Dragan prawi o AI, nie w jakiś porywający sposób, ale pewnie mam zboczenie zawodowe. O życiu Melchiora Wańkowicza mało wiedziałam, a teraz się dowiedziałam i baaaaaardzo to szokuje! Wywiad z Marcinem Świątkowskim ożywczy, zwłaszcza, że to autor polskiej fantastyki.
Bardzo na plus artykuł o stylu Cherezińskiej, o nieznanym dla mnie życiu Yoko Ono przed Lennonem, również o Ursuli Le Guin, wyjątkowo świetny (bo zawsze jest świetny!) felieton Sucheckiej i Szostak na temat Sarah Jessici-Parker i Bookera.
Bardzo stymulująca recenzja książki Faulknera i polecenia książek od Renaty Lis. Na plus jak zawsze recenzje "ciemne strony", czyli kryminałów i thrillerów.
Polecam mocno! Idealna lektura pod kocyk i spoglądanie na śnieg za oknem :)
