Profil użytkownika: Patrycja

"Angry girl loves drama boy" to powieść graficzna, która przedstawia historię dziewczyny, która najpewniej czuje się grając w hokeja. Na lodzie jest gwiazdą, jednak kiedy schodzi z lodowiska staje się nieporadna. Po jednym z meczów ostre słowa koleżanki doprowadzają ją do wybuchu agresji. Żeby zapobiec podobnym sytuacjom w przyszłości, zaprzyjaźnia się z Ezrą, który ma nauczyć ją radzenia sobie z emocjami.

Główna para, czyli Alix i Ezra, byli totalnie uroczy. Fakt, że byli swoimi przeciwieństwami, sprawiał, że pasowali do siebie idealnie.

W tak krótkiej formie udało się zmieścić wiele wątków, przez co wiadomo, że niektóre zostały bardziej przyspieszone. Ale to już jest specyfika powieści graficznych, w nich nie ma miejsca, żeby wszystko zostało dogłębnie opisane.

Denerwowało mnie jednak zachowanie niektórych dorosłych w tej książce. Trenerka Alix nie wsparła dziewczyny, nie zrobiła nic, aby napięta sytuacja i prześladowanie zniknęły. Natomiast matka dziewczyny nie wspierała jej pasji, przez uraz, który miała do jej ojca. Zachowywała się nie fair w stosunku do córki.

Ogólnie fajna historia do przeczytania, ale też nie jest to nic, co zapada bardzo w pamięć

"Angry girl loves drama boy" to powieść graficzna, która przedstawia historię dziewczyny, która najpewniej czuje się grając w hokeja. Na lodzie jest gwiazdą, jednak kiedy schodzi z lodowiska staje się nieporadna. Po jednym z meczów ostre słowa koleżanki doprowadzają ją do wybuchu agresji. Żeby zapobiec podobnym sytuacjom w przyszłości, zaprzyjaźnia się z Ezrą, który ma...

Shara Wheeler całuje swojego chłopaka i dwie inne osoby, po czym znika. Jednak zostawia po sobie ślad w postaci listów zagadek, które pocałowana trójka musi odnaleźć i rozgryść gdzie podziewa się ich całuśnica.

Tylko cała sprawa z tym całowaniem i listami wcale nie jest już taka spektakularna. Listy Shary mają w sobie element zagadki, jednak brak w nich tego dreszczyku emocji. Dwójka bohaterów nawet w pewnym momencie traci nimi zainteresowanie. Choć to akurat mi się właśnie podobało, bo dodało realizmu, już i tak dość nierealistycznej sytuacji.
Shara to zwykła nastolatka, nie geniusz tajemnic. Ale o tym więcej pisać nie będę, to musicie odkryć sami.

Co do reszty, podobało mi się odkrywanie nowych przyjaźni przez Chloe, czyli główną bohaterkę. Lubię kiedy postacie dochodzą do wniosku, że ich wymyślony obraz, oparty na stereotypach, danej osoby jest całkowicie błędny. Uwielbiam Rory'ego i Smitha. Oni byli chyba najciekawszymi postaciami tej książki, ups.
Nie rozumiałam tylko dlaczego Chloe traktuje w dość olewczy sposób swoich znajomych, nie pasowało to do niej i nie zostało też wyjaśnione. Ot, pierdołowatość bohaterki.

Co do relacji Shary i Chloe. Trochę zabrakło zbudowania tu czegoś, żebym mogła uwierzyć w ich wielkie zauroczenie sobą, choć same się do tego nie przyznawały przed sobą. Więc jeśli one w to nie wierzyły, to czemu ja bym miała? Bo one miałyby sens i razem są totalnie idealne, ale brakowało mi pod to podbudowy. Bo fajnie, że raz jedna położyła palce na stole drugiej, albo tam pracowały w parze na chemii. Ale potrzebowałam opisu większej ilości interakcji między nimi, gdzie widać by było, że znają się choć trochę. A nie że jedyne, co ich do siebie przyciąga to wielka inteligencja i rywalizacja.

Ogólnie szybko przeczytałam tę książkę i byłam wciągnięta w intrygę Shary. Choć wydaje mi się, że doceniam w tej historii inne rzeczy, niż te na które osoba autorska chciała skierować uwagę. RW&RB nadal pozostają moją ukochaną książką, ale "I kissed Shara Wheeler" nie będzie raczej należeć do najgorszych. Trochę taki przeciętniak, ale uważam, że i tak warty przeczytania.

Ig: @ksiazkowekwiaty

Shara Wheeler całuje swojego chłopaka i dwie inne osoby, po czym znika. Jednak zostawia po sobie ślad w postaci listów zagadek, które pocałowana trójka musi odnaleźć i rozgryść gdzie podziewa się ich całuśnica.

Tylko cała sprawa z tym całowaniem i listami wcale nie jest już taka spektakularna. Listy Shary mają w sobie element zagadki, jednak brak w nich tego dreszczyku...

"Zakon Drzewa Pomarańczy", czyli książka, która przypomniała mi, jak bardzo lubię fantastykę.
Ta historia ma niezłą reputację, dużo słyszałam o tym, że wolno się rozkręca, trudno się połapać czy że jest za długa, ale było też wiele głosów o tym, jaka jest wspaniała. Dlatego sama chciałam sprawdzić, co ja będę o niej sądzić.
I... od razu przepadłam w tym pięknym świecie. Chłonęłam każdą stronę z ogromną przyjemnością. W mojej głowie opisy stawały się filmem.

Bohaterów jest trochę, dlatego spisałam ich sobie na kartce i zerkałam w razie potrzeby. To pomogło mi skupić się na akcji, a nie rozkminaniu, kto był kim. Historia opowiadana jest z czterech perspektyw i dobrze czytało mi się wszystkie, jednak moimi ulubionymi fragmentami były te od Tané i Ead ⭐️.
Ead to jest najwspanialsza bohaterka tej książki. Totalnie czaderska, silna kobieta, która ma łeb jak sklep. Uwielbiam ją i wszystko, co robi. "Zakon Drzewa Pomarańczy" to historia wielu silnych, mądrych kobiet. Ogromną radość sprawiało mi czytanie o nich, zwłaszcza, że było ich tak dużo 🥹🩷

Wiele osób nastawia się też na smoki. No i niby tu są i są ważne, ale nie ma ich na tyle, na ile można by (choćby po okładce) się ich spodziewać. Ja akurat wielką fanką smoków chyba nie jestem, więc ich nie za duża obecność mi nie przeszkadzała. Ta książka ma wiele innych rzeczy do zaoferowania. 🐉

Książka totalnie 5/5 ⭐️, warta każdej minuty czytania 🥹

"Zakon Drzewa Pomarańczy", czyli książka, która przypomniała mi, jak bardzo lubię fantastykę.
Ta historia ma niezłą reputację, dużo słyszałam o tym, że wolno się rozkręca, trudno się połapać czy że jest za długa, ale było też wiele głosów o tym, jaka jest wspaniała. Dlatego sama chciałam sprawdzić, co ja będę o niej sądzić.
I... od razu przepadłam w tym pięknym świecie....