Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Oskarżona: Wiera Gran

Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie
7,18 (651 ocen i 113 opinii) Zobacz oceny
10
28
9
69
8
142
7
263
6
86
5
40
4
10
3
12
2
1
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788308045053
liczba stron
468
język
polski
dodała
kayutek

Biografia żydowskiej śpiewaczki z warszawskiego getta, Wiery Gran to opowieść o cenie przeżycia i cieniu, jaki rzuca na dalszy los. Miała wszystko, czego potrzeba wschodzącej gwieździe – egzotyczną urodę, piękny niski kontralt, i muzykę we krwi. Była tak nieśmiała, że pierwsze piosenki śpiewała zza sceny obawiając się zetknięcia z publicznością. Do lata 1939 nagrała kilkadziesiąt piosenek o...

Biografia żydowskiej śpiewaczki z warszawskiego getta, Wiery Gran to opowieść o cenie przeżycia i cieniu, jaki rzuca na dalszy los. Miała wszystko, czego potrzeba wschodzącej gwieździe – egzotyczną urodę, piękny niski kontralt, i muzykę we krwi. Była tak nieśmiała, że pierwsze piosenki śpiewała zza sceny obawiając się zetknięcia z publicznością. Do lata 1939 nagrała kilkadziesiąt piosenek o wszelkich barwach miłości.
Wiera Gran mieszkała i śpiewała w dziennicy zamkniętej od wiosny 1941 do lata 1942. Całe jej dalsze życie było konsekwencją tych kilku miesięcy. Oskarżono ją o współpracę z nazistami, okrzyknięto kolaborantką i unicestwiono za życia.
Uniewinniona w warszawskim procesie Centralnego Komitetu Żydów Polskich opuściła Polskę w 1950 roku.
Wielokrotnie i na kilku kontynentach wzywano do bojkotu „gestapowskiej kurwy”. A jednak trwała.
Występowała w paryskim hotelu Lutetia i w kabarecie Dinarzade, w sali Pleyel i Carnegie Hall, śpiewała gościnnie w Sztokholmie i Londynie, wyjechała na tournee po Ameryce Północnej. Koncertowała u boku Charlesa Aznavoura. W Izraelu widzowie grożą przebraniem się w obozowe pasiaki, jeśli ośmieli się wystąpić na scenie, uciekła do Francji, stamtąd do Wenezueli, ale i tam dosięgła ją przeszłość – pomówienie, znieważenie, zniesławienie, szkalowanie.
Czuła się pogrzebana za życia. Zmarła w Paryżu 19 listopada 2007 roku.

 

źródło opisu: materiały wydawnictwa

źródło okładki: materiały wydawnictwa

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 186
mythirdhouse | 2011-11-01
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 31 października 2011

Zainteresowanie tą książką narodziło się po przeczytaniu wywiadu z autorką w prasie. Nie wiedziałam kim była Wiera Gran. Wiedziałam jedynie kim był Władysław Szpilman – pewnie jak większość osób…
Minęło kilka tygodni i na półce w bibliotece moją uwagę przykuł dość potężny tom z piękną kobietą na okładce. Tytuł: „Oskarżona: Wiera Gran.”
Osoby, takie jak ja, które żywo interesują się dziejami przeszłości, szczególnie okresu wojennego i powojennego, nie przejdą obok tej książki obojętnie.

Wiera Gran to śpiewaczka warszawskiego getta, gwiazda, związana z kawiarnią Sztuka. Jej akompaniatorem był Szpilman, pisał dla niej piosenki. Wojna odmieniła ich obu.
Już przed wojną Wiera była znaną i uznawaną artystką. Nie wyobrażała sobie życia bez występowania na scenie, dlatego starała się to kontynuować. Z pomocą znajomych przeszła później na aryjską stronę miasta. Jej rodzina najprawdopodobniej została na Umschlagplatzu.

Po wojnie pojawiły się kontrowersje. Została oskarżona o współpracę z gestapo. Środowisko artystów stało się podzielone. Niektórzy donosili Niemcom, potwierdzali współpracę Wiery. Inni potwierdzali jej niewinność. Ich wszystkich oceni kiedyś historia, ale Wiera dla mnie jest niewinna, nie przedstawiono żadnych twardych dowodów na to, że rzeczywiście kolaboracja miała miejsce.

Jednakże nie to w tej książce jest istotne. Autorka pragnie pokazać jaką cenę bohaterka musiała zapłacić za przetrwanie wojny. „Przeżyła, bo wydawała Żydów. Na pewno donosiła, inaczej nie wyszłaby z getta.” – w takim skrócie myślowym można przedstawić relacje w stosunku do Wiery. „Ty żyjesz?!” – brzmiało niemalże jak zarzut. Prawie czterdzieści lat zmagała się z oszczerstwami na swój temat. Tułała się po świecie ze statusem apatrydy. Nie miała swojego miejsca, nie miała ojczyzny. Naród żydowski, z którego przecież pochodziła, traktował ją z nieukrywaną nienawiścią…

Głos i pasja z jaką śpiewała obroniły się same. Po wojnie śpiewała w Carnegie Hall, śpiewała z Charles’em Aznavourem. Była piękną kobietą, odważną i silną, znoszenie całej krzywdy wymagało rzeczywiście nadludzkich umiejętności…

Kontrowersje związane z tą książką są cały czas obecne. Wiera Gran bowiem jest „czarnym charakterem” opowieści o Szpilmanie. To o nim nakręcono film, który został obsypany Oscarami, to on stał się bohaterem. Ona powoli umierała w swoim paryskim mieszkaniu, zapomniana, odepchnięta – bo widziała Pianistę w stroju żydowskiego policjanta.

Książka o Wierze Gran zrodziła się na podstawie licznych spotkać autorki z pieśniarką. Opowieść ta na długo zostanie w mej pamięci. Wiera była niezwykłą kobietą, czasy w których żyła ukształtowały jej osobowość. Doświadczyła wielu cierpień i niesprawiedliwości. Dalej śpiewała mimo że miała coraz mniej szans.
Cała historia jest napisana w przejmujący sposób. Agata Tuszyńska wtargnęła umiejętnie w życie Wiery docierając do najgłębszych psychicznych blizn bohaterki.. Zaczyna tworzyć się swoisty trójkąt: autorka, Wiera i ja – czytelniczka. Prawie tak, jakbyśmy siedziały wszystkie razem w ciemnym, zagraconym przeszłością mieszkaniu bohaterki i rozmawiały. Książka nie jest oczywiście adresowana tylko dla kobiet, ale to one mogą poczuć tę wyjątkową więź z Wierą, jako kobietą silną i bezkompromisową, nasze wcześniej wspomniane trio odczuwa niesamowitą kobiecą solidarność.
To poetyckość, a nie faktograficzna dokładność wyróżniają biografię spośród wielu innych. Wydarzenia są jedynie tłem dla opisania uczuć Wiery. W książce są również umieszczone czarno – białe fotografie, które nadają całej opowieści niesamowity, idealny klimat.

Gorąco polecam, nikt nie będzie żałował minuty spędzonej nad tą wzruszającą historią.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Antologia tragedii greckiej

Bardzo dobra antologia. Mogła by być jeszcze Elektra Sofoklesa i co najmniej jedna tragedia Eurypidesa. Wstęp i analiza twórczości każdego z tragików...

zgłoś błąd zgłoś błąd