Pamiętnik Jedynaczki

Nie jest to jakaś ambitna książka, ale czyta się naprawdę fajnie. Po prostu kiedy chce się przeczytać coś lekkiego po ciężkim dniu to jest to książka akurat. Mnie zachęcił tytuł, dlatego że sama jestem jedynaczką i nie zawiodłam się. Momentami przemyślenia głównej bohaterki były bardzo podobne do moich. Po prostu bycie jedynakiem nie jest takie fajne jakby się mogło niektórym wydawać.

Ksiązka świetna , szybko się czyta , jest napisana językiem młodzieżowym. Jest tylko jedno ale... mianowicie trochę takie.. przereklamowane. Większość sytuacji można było przewidzieć , więc to już nie było takie ekscytujące. Ale po zatym wszystko OK.

Przeczytałam ją tylko ze względu na to, że sama jestem jedynaczką. Z przykrością stwierdza, że nie mam pojęcia oraz nie pamiętam o czym ona była. Wybaczcie.

Trzynastoletnia Paulina boleśnie odczuwa swoją samotność, związaną z brakiem rodzeństwa.

Zauważa też z przerażeniem, że jedna z nauczycielek z niewiadomych powodów czuje do niej z trudem skrywaną niechęć. Wszelkie próby rozikiłania sekretu matematyczki wciąż spełzają na niczym. Do tego mama zdaje się ukrywać przed Pauliną jakiś sekret...
Wszystko wskazuje na to, że pakowanie się w tarapaty powoli staje się specjalnością bohaterki. Wtedy w jej życiu pojawiają się tajemnicze osoby. Ich losy zaczynają się niespodziewanie ze sobą splatać...

Pamiętnik jedynaczki to niezwykle zabawna, a zarazem przenikliwa opowieść napisana z perspektywy dorastającej dziewczyny. Autorka książki w znakomity sposób oddała jej uczucia i emocje, oswajając jednocześnie lęki i obawy związane z wchodzeniem w świat dorosłych.

Książka bardzo mi się spodobała. Opowida o problemach nastolatki, z którą można nawet się utorzsamić ;). Nie ma jakieś szczególnej akcji wciągającej i trzymającej w napięciu lecz mimo to czyta się ją bardzo szybko. Pani Hanna znakomicie weszła w rolę 13-sto latki(a może napisała tu o sobie kiedy była mała?;) Kto wie?),że czytając tę książkę miałam wrażenie,że napisała ją młoda dziewczyna. Nie jest ona jednak typowym pamiętnikiem jak np. "Adrian Molle", ale napisana jest w 1 osobie.
Czytając ją świetnie się bawiłam i uśmiałam.
(Ach gdyby tak mieć takiego wielbiciela jak Dziki...Ach!)
Nie mogę się doczekać przeczytania 2 cz. ;)

Doskonale mogłam utożsamić się z główną bohaterką, zapewne ze względu na to, że sama jestem jedynaczką :) i w wielu sytuacjach zachowałabym się tak jak ona, z drugiej strony z łatwością mogłam polemizować w pozostałych przypadkach, gdy nie zgadzałam się z jej wyborem :) Ciekawa historia dla dziewczyn w wieku Pauliny. Starszym czytelniczkom raczej nie polecam, przynajmniej z mojego punktu widzenia nie sądzę żeby książka ciekawiła 'starszyznę' :)

Być może dlatego, iż sama jestem jedynaczką darzę tę książkę szczególnym uczuciem. Nie zliczę ile razy już przeczytałam ją i za każdym razem odkrywałam w bohaterce szczegół, który dawał mi do myślenia. Porównywałam się z nią i znalezienie cech wspólnych okazało się być przyjemnym odkryciem. Oczywiście polecam książkę i z pewnością jeszcze nie raz sama ją przeczytam, ponieważ warto.

Książkę czytałam około 2 lata temu. Nie zapadła ona w mojej pamięci. Pamiętam tylko po tytule,że ją czytałam i po okładce. Wiem,że chciała mieć rodzeństwo - bo sam tytuł na to wskazuje,że jest jedynaczką co łatwo się domyślić. Jest to młodzieżówka. Takich książek jest od groma. Opisują życie bohaterów książki. Taka "codzienność". Książka napisana łatwym słownictwem.

Nie jest to książka wybitna, ale dobrze się ją czyta. Momentami bywa przewidywalna, co może powodować znudzenie czytelnika, jednakże ratuje ją forma pamiętnika, dzięki czemu głębiej poznajemy bohaterkę i możemy lepiej zrozumieć jej postępowanie. Polecam raczej jako lekturę na wieczór dla gimnazjalistek. :)

Jestem jedynaczką więc spodziewałam się czegoś co mnie " przyciągnie do tej książki. Jednak okazało się , że to ..Nic nadzwyczajnego.. Czytałam , lecz po pewnym czasie przestałam. Może jeszcze kiedyś doczytam koniec .? .. Polecam dziewczynom do 12-13 roku życia .

Dostałam ją parę ładnych lat temu. Wtedy jeszcze lubiłam książki tego typu. Zwyczajna historia jak ich wiele, nie wprowadza nic ciekawego. Lekkość pióra autorki pozwala jednak na przeczytanie tej książki szybko i bez żadnego wysiłku.

Chwilami troszeczkę zanudza, ale nie jest tak źle :)



Ogólnie, miło się czyta, chociaż zdarzają się dziwaczne momenty. Wszystko jest takie "życiowe", polskie realia :)



Dla młodzueży w wieku do 14 lat ;)

Nic oryginalnego. Podobało mi się... kiedyś.
Później zrozumiałam, że fantasy jest lepsze od przewidywalnych opowiastek, które opisują życie typowej nastolatki. :)

Książka nudna , pozbawiona oryginalności i pomysłowości. Typy pamiętników są dobre na nastolatek, które mają podobne " problemy" . Dla mnie jest to nudne ; ]

Bardzo mi się spodobała. Zabierałam się też za drugą część ale strasznie się przy niej nudziłam. Polecam fankom zwyczajnych książek o zwyczajnym życiu

Bardzo fajna książka o życiu codziennym. Główna bohaterka troche podobna do mnie i jej rodzina również. Polecam raczej młodszym ;)

Szybko i łatwo się czyta, zabawna i ciekawa książka :) Ja przeczytałam ją szybko ponieważ dostałam na urodziny od koleżanki :)

Banalna i przewidywalna. Mogła mi się podobać, gdy miałam jedenaście lat, ale i tak nie za bardzo.

Przyznam,że książka, mimo mojedo dorosłego wieku,podoba mi się.Jest napisana ciekawie i z sensem