Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

W ogóle i w szczególe. Eseje poufałe

Okładka książki W ogóle i w szczególe. Eseje poufałe autora Anne Fadiman, 9788324013159
Okładka książki W ogóle i w szczególe. Eseje poufałe
Anne Fadiman
7,6 / 10
Wydawnictwo: Znak językoznawstwo, nauka o literaturze
240 str. 4 godz. 0 min.
Kategoria:
językoznawstwo, nauka o literaturze
Format:
papier
Tytuł oryginału:
At Large and At Small: Familiar Essays
Data wydania:
2010-03-01
Data 1. wyd. pol.:
2010-03-01
Liczba stron:
240
Czas czytania
4 godz. 0 min.
Język:
polski
ISBN:
978-83-240-1315-9
Tłumacz:
Magdalena Heydel
Średnia ocen
7,6 7,6 / 10
8 opinii 112 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup W ogóle i w szczególe. Eseje poufałe w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Oceny książki W ogóle i w szczególe. Eseje poufałe

Średnia ocen
7,6 / 10
112 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
12 ocen
9
21 ocen
8
18 ocen
7
40 ocen
6
16 ocen
5
2 ocen
4
2 ocen
3
1 ocen
2
0 ocen
1
0 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce W ogóle i w szczególe. Eseje poufałe

avatar
5795
5733
senga
04.08.2024
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Wzrasta mój podziw do autorki, obojętnie czy jest o jedzeniu lodów, łapaniu motyli, o kawie czy o Lewisie Caroll'u, czy Charlesie Lamb'ie, czy pisaniu maili, jest arcyciekawie, styl esejów znany już z "Wyznań czytelnika" tworzony z przeplatanki luźnych myśli krążących wokół literatury i przemyśleń i doświadczeń osobistych.

Wzrasta mój podziw do autorki, obojętnie czy jest o jedzeniu lodów, łapaniu motyli, o kawie czy o Lewisie Caroll'u, czy Charlesie Lamb'ie, czy pisaniu maili, jest arcyciekawie, styl esejów znany już z "Wyznań czytelnika" tworzony z przeplatanki luźnych myśli krążących wokół literatury i przemyśleń i doświadczeń osobistych.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
1529
1504
Łukasz Starzewski
11.01.2022
10 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Ulubione
,
Posiadam
,
Przeczytane niejeden raz

Tak zachwycająca eseistyka to już gatunek na wymarciu. Czyta się! – jak to mówiono w dawnych czasach.

Kiedyś w podobny sposób pisała u nas Wisława Szymborska, teraz pozostało paru epigonów, z których najbardziej lubię Jana Gondowicza czy Stefana Chwina, z młodszych świetny jest Tomasz Różycki. Ech, eseistów nam trzeba więcej, a nie tych wszystkich tysięcy najzwyklejszych prozaików rzucających co chwila tak bardzo do siebie podobne mrożąco prozatorskie produkty...…

Ten zbiorek Autorki jest równie fantastyczny, jak i poprzedni "Ex libris. Wyznania czytelnika" - choć nie jest ograniczony tylko do książek.

To m.in. wspaniała elegia dla tradycyjnych listów, które chyba już przed wiekami wyparły maile (a wzorem Fadiman, do dziś trzymam listy od pierwszej dziewczyny z lat 80. – gdzie tam suchym mejlom do nich!).

Niezwykle ciekawa historia wynalezienia znaczka pocztowego (wiedzieliście, że do tego czasu za list płacił adresat?).

Zabawna oda ku czci takiego sposobu przyrządzania lodów, który grozi ciężkim poparzeniem (ciekły azot – nie polecam!).

Jeżący włosy krótki kurs przeprowadzek w USA (nadrobiliśmy Bogu Dzięki dystans od wydania tego zbiorku).

Niezwykła sylwetka Charlesa Lamba, jednego z ojców eseju jako gatunku (pisywanych jako oddech w czasie 33 lat przerażająco nudnej pracy biuralisty w Kompanii Wschodnioindyjskiej – i na jej formularzach zamówień oraz z tragedią rodzinną w tle).

O obłędnym szacunku dla flagi USA.

O tym, że północ Ameryki Północnej bynajmniej nie jest wbrew pozorom niegościnnym krajem „nie do życia”. Wystarczy tylko brać przykład z Inuitów, a nie gardzić nimi, jak nieszczęsny John Franklin, za co zapłacił najwyższą cenę - on i jego biedni towarzysze wyprawy na Przejście Północno- Zachodnie.

Tak zachwycająca eseistyka to już gatunek na wymarciu. Czyta się! – jak to mówiono w dawnych czasach.

Kiedyś w podobny sposób pisała u nas Wisława Szymborska, teraz pozostało paru epigonów, z których najbardziej lubię Jana Gondowicza czy Stefana Chwina, z młodszych świetny jest Tomasz Różycki. Ech, eseistów nam trzeba więcej, a nie tych wszystkich tysięcy najzwyklejszych...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
240
99
Grobsol
11.04.2021
7 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Posiadam

Przyjemne eseje. Sprawiły, że czułem się jak gdybym pił kawkę z autorką. Płynnie przechodzi od osobistych szczegółów do uniwersalnych lub historycznych ogółów.

Przyjemne eseje. Sprawiły, że czułem się jak gdybym pił kawkę z autorką. Płynnie przechodzi od osobistych szczegółów do uniwersalnych lub historycznych ogółów.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

339 użytkowników ma tytuł W ogóle i w szczególe. Eseje poufałe na półkach głównych
  • 177
  • 159
  • 3
75 użytkowników ma tytuł W ogóle i w szczególe. Eseje poufałe na półkach dodatkowych
  • 48
  • 12
  • 4
  • 4
  • 3
  • 2
  • 2

Inne książki autora

Więcej
więcej
Anne Fadiman
Anne Fadiman
Amerykańska eseistka, redaktorka i nauczycielka.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Książki i ludzie: Rozmowy Barbary N. Łopieńskiej Barbara Łopieńska
Książki i ludzie: Rozmowy Barbary N. Łopieńskiej
Barbara Łopieńska
Rozmowy o książkach, tych z dedykacjami i tych bez dedykacji, tych skazanych na zesłanie do piwnicy i tych z nocnego stolika, poezji i prozie, fascynacjach literackich i nawykach czytelniczych, ulubionych księgarniach i ulubionych kawiarniach, sporze o Manna i Prousta, także o tym, że „w pewnym wieku człowiek już wie, czego szuka - szuka potwierdzenia i pogłębienia swoich spostrzeżeń.” Książka wielu wzruszeń, nie tylko dlatego, że większość z rozmówców, również autorka, odeszła już z doczesności do wieczności, również dlatego, że bohaterowie nie gonią za wydawniczymi nowościami, cenią klasyków i ponadczasowe wartości. Paweł Hertz, 1918-2001, pisarz, tłumacz i wydawca, zachwala poufny dziennik Bretończyka: „Mam jeszcze pod ręką „Pamiętniki zza grobu” Chateaubrianda. Czytam sobie, po kilka rozdziałów, i za każdym razem jest to olśniewające.” Marian Brandys, 1912-1998, prozaik i reportażysta, autor spostrzeżenia „nie jest trudno odróżnić dobrą literaturę od złej, dużo trudniej jest odróżnić dobrą literaturę od pozornie dobrej” rozmowę kończy żartobliwym tonem: „Na grypę najlepszy jest Prus.” W rozmowie „Warsztat musi być czynny” Ryszard Kapuściński, 1932-2007, polski reportażysta publicysta i fotograf, autor uwielbianego przeze mnie zwrotu „szarża na szkatułę”, do odszukania w powieści „Cesarz”, podkreśla znaczenie literatury nasyconej głęboką refleksją. „Ważna na świecie literatura jest nasycona refleksją, rozważaniem, zamyśleniem. Bo na świecie są dwa typy czytelnika: czytelnik literatury masowej - przedłużenia serialu telewizyjnego, który jak nie może z przyczyn technicznych oglądać serialu, sięga po książkę - i czytelnik wysmakowany, wdzięczny, którego bawi refleksja nad światem.” Książka wydana w roku 1998.
Jeanne - awatar Jeanne
ocenił na81 rok temu
Fioletowa krowa. 333 najsławniejsze okazy angielskiej i amerykańskiej poezji niepoważnej od Williama Shakespeare’a do Johna Lennona. Antologia Stanisław Barańczak
Fioletowa krowa. 333 najsławniejsze okazy angielskiej i amerykańskiej poezji niepoważnej od Williama Shakespeare’a do Johna Lennona. Antologia
Stanisław Barańczak
We wstępie do antologii Stanisław Barańczak dowcipnie opowiada o zmianach zachodzących w poezji absurdalnej. Charakteryzuje pod tym względem kolejne epoki, dostaje się właściwie wszystkim. Średniowiecze to okres nużących i długich „Opowieści kanterberyjskich”, natomiast Renesans opierający się na humanistycznym credo: „Nic, co ludzkie, nie jest mi obce” razi obscenicznością i wulgarnością. W Oświeceniu humor próbowano zaprzęgać w jarzmo rozsądku i dopiero XIX wiek, zdaniem poety, przyniósł prawdziwą rewolucję w dziedzinie poezji nonsensownej. Widać to zresztą w ilości wierszy zamieszczonych w „Fioletowej krowie”. Królują twórcy ostatnich dwóch stuleci np. Edward Lear, Lewis Carroll i Ogden Nash, natomiast wcześniejszą poezję nonsensu reprezentuje głównie Szekspir. Nonsensista różni się od satyryka tym, że nie chce świata naprawiać, purnonsensowy humor jest bezinteresowny, nie służy niczemu poza śmiechem. Nonsensista, czyli "śmieszniejszy poeta metafizyczny", nie chce rozwiązywać problemów egzystencji, gdyż wie, że jest to przedsięwzięcie komiczne w swej bezradności. Czytanie „Fioletowej krowy” jest jak zabójczy dowcip ze skeczu Latającego Cyrku Monty Pythona. Natomiast ważnym dokonaniem Barańczaka jest bezsporne udowodnienie tym, którzy ziewają nad mową wiązaną, że poezja nie musi być nudna. Może wydawać się niepozorna, mało kunsztowna i być jednocześnie zabawna ale równocześnie dotykać ważnych tematów, choćby życia i śmierci, jak w anonimowym średniowiecznym wierszyku o babci albo tematów politycznych: 🔰"Pod pagórkiem, w małej chatce Babcia sobie żyła. Jak się gdzieś nie zapodziała, To jest tam, gdzie była." 🔰„Wąsik Adolfa Hitlera Jest tak mały, że bliski zera – Myśl ta co chwilę jak klinga Przeszywała marszałka Goeringa." Warto, więc sięgnąć po ten specyficzny zbiór, aby poczytać dużo bzdur, aby się jak koń uśmiać, gdyż przednie zgromadzono w nim dzieła: limeryczne, sceniczne, niesceniczne, obsceniczne, biograficzne, czyli "biografioły" i inne wiersze-żarty lub podobne fioły, ale nie fiołki wonne co w poezji tradycyjnie lirycznej pachną, że ochy i achy wielkie wzbudzają. Poezja nonsensu bierze odwet na samym istnieniu, dlatego w "Fioletowej krowie" ogon macha psem i cały czas toczy się zajadła walka między brzmieniem a znaczeniem słów, między sensem i bezsensem. Każdy więc znajdzie tu coś dla siebie, szczególnie, gdy duszę ogarnia i zagarnia smutek, smuteczek lub inna destrukcja. Miłośnicy poezji biesiadnej znajdą tu na przykład inspirację do wzbogacenia swoich wystąpień błyskotliwymi propozycjami kolejnych tostów: 🔰"Herbata Też zbrata Ale martini Szybciej to czyni. Kakao Też by działało Ale jest szybszy program Sto gram. Tort podany na tacy jest cacy whisky wlana do wnętrza jest prędsza."....itd., itp. (P-45)
Iwona ISD - awatar Iwona ISD
ocenił na81 rok temu
Flush Virginia Woolf
Flush
Virginia Woolf
Czy to książka o psie? Nie, to książka o utracie wolności, oddzieleniu od natury, bezwarunkowym przywiązaniu, wielkiej samotności, braku wpływu na los, aroganckiej przemocy, poczuciu zostawienia, lęku przed drugim człowiekiem, ale i momentach radości i beztroski, choć krótkotrwałych. Wszystko to chwyta za gardło, bo dzieje się w doświadczeniu istoty, która nie rozumie i niczym nie zasłużyła. Trudno oprzeć się wrażeniu, że czytamy nie o doświadczeniach tytułowego Flusha, ale samej Virginii Woolf, dla której ta krótka książeczka staje się drogą sublimacji jej własnej relacji z ludźmi i światem. We Flushu, który chodzi na łańcuszku i pije z purpurowej miseczki, widać doświadczenie człowieka przyzwyczajonego do wygód i społecznych konwencji, trzymających jednak w więzieniu salonowego życia. Ze współczesnej perspektywy poruszające i smutne są też dawne standardy obchodzenia się z psem (np. bicie zwierzęcia za karę). Z drugiej strony nie można odmówić "Flushowi" poczucia humoru i żartobliwego dystansu: ludzkie problemy przedstawione z punktu widzenia spaniela jakoś tracą na patosie (zakazane uczucie) czy tragizmie (naznaczenie chorobą),a stają się zwyczajne i możliwe do przezwyciężenia. To słodko-gorzka opowieść o psim i ludzkim życiu. Smutna, ale i dająca nadzieję.
anodder_chapter - awatar anodder_chapter
ocenił na71 rok temu
Jak zmieniałam zdanie. Eseje okolicznościowe Zadie Smith
Jak zmieniałam zdanie. Eseje okolicznościowe
Zadie Smith
Czysta przyjemność: błyskotliwe teksty napisane przez inteligentnego, mądrego i wrażliwego człowieka. Mogą wydawać się lekkie, ale tematyka, którą poruszają nie zawsze taka jest: trzeba mieć jaja, żeby w naszych czasach stwierdzić, iż "Najważniejsze byś zawsze był wierny samemu sobie" to nie mądrość Hamleta, a pustosłowie Poloniusza, żeby w ogóle próbować przyjrzeć się temu dogmatowi pod trochę innym kątem. Cytaty na LC nie oddają tej książce sprawiedliwości. W rubryce "zawód" Smith powinna sobie wpisać "zawodowy zaprzecznik konwencjonalnych poglądów".
Ola Loobeensky - awatar Ola Loobeensky
ocenił na810 lat temu
Ex libris. Wyznania czytelnika Anne Fadiman
Ex libris. Wyznania czytelnika
Anne Fadiman
Gdybym umiała, napisałabym właśnie taką książkę: hołd złożony literaturze, czytelnictwu i czytelnikom. Anegdoty o piętrzących się tomach, o tworzeniu, o chłonięciu, o nabożnym stosunku do książek i tym wręcz przeciwnie, o autorach, dedykacjach, skojarzeniach. Wspaniała, po prostu wspaniała.
ola_gratka - awatar ola_gratka
oceniła na811 miesięcy temu
Książki najgorsze i parę innych ekscesów krytycznoliterackich. 1975-1980 i 1993 Stanisław Barańczak
Książki najgorsze i parę innych ekscesów krytycznoliterackich. 1975-1980 i 1993
Stanisław Barańczak
Cóż, albo mi gwałtowny atak malkontenctwa przytępił poczucie humoru (a na ogół bardzo lubię humor ironiczny),albo miałam zbyt wysokie oczekiwania, albo to naprawdę nie było aż tak szalenie zabawne. Jest to z pewnością pozycja pouczająca w tym sensie, że pokazuje, że mityczne złote czasy polskiej literatury nigdy nie miały miejsca, a marne książki powstawały zawsze i pewnie zawsze będą powstawać. To w pewien sposób pocieszające. Poza tym, mądrego zawsze miło poczytać. Trzeba jednak zauważyć, że krytyka często z czysto literackiej skręca w stronę ideową czy polityczną. Można tu więc przeczytać o ewidentnych gniotach pisanych bez poszanowania dla logiki i zasad języka polskiego, ale często też za "najgorsze" uważane są książki, których główną wadą jest to, że pozytywną postacią był milicjant. Analizowane są nawet pozycje, które trudno uważać za pełnoprawne książki, jak np. broszury do użytku wewnątrzpartyjnego czy kalendarium rocznic. Najbardziej chyba zaskoczyło mnie, jak bardzo krytycznie potraktowane zostały komiksy o Kajku i Kokoszu. Do tej pory wspominałam je raczej ciepło i nie dostrzegałam w nich tego, co punktuje pan Barańczak. Choć nie można odmówić mu racji, kiedy wskazuje np. na podobieństwa do serii o Asteriksie.
niedź - awatar niedź
ocenił na68 miesięcy temu
Mądre dzieci Angela Carter
Mądre dzieci
Angela Carter
„Mądry ojciec, który zna własne dzieci” – to z Szekspira. Ale może to dzieci są mądre, gdy znają własnego ojca? Dora i Nora, 75-letnie tancerki rewiowe, zostają zaproszone na ojcowskie urodziny – tatusiowi ma stuknąć setka. Wydarzenie to nie byle jakie także dlatego, że jubilat dotychczas ledwie uznawał przynależność swoich dwóch latorośli do znakomitego rodu Hazardów (mówiąc wprost – zmył się tuż po chwili miłosnej nierozwagi i zostawił dzieciaki same na trzy ćwierćwiecza). Zaproszone towarzystwo też ma być ciekawe – stadko dziwaków z show-biznesowego światka, w którym Hazardowie obracają się od pokoleń. Na co dzień ekscentryczne siostry swój czas spędzają na doglądaniu kotów, piciu herbaty (lub czegoś mocniejszego, a jakże) i strojeniu się w kreacje duszące naftalinowym smrodkiem. Przede wszystkim jednak na wspominkach – i to jakich! Dziecięce marzenia o karierze, Hollywoodzki blichtr, skomplikowane miłosne roszady członków rodziny. Wszystkie role obsadzone prawdziwymi oryginałami, scenarzysta nie szczędzi żarcików, a każde ze wspomnień prowadzi nas ku spektakularnemu urodzinowemu finałowi. Carter ma wyjątkowy talent do wtłaczania smutnych ludzkich losów w przezabawną scenografię. Jest bezpruderyjna, czasem kokieteryjnie wulgarna, a przy tym szalenie sprytna. Tworząc kronikę Hazardów, magluje Szekspira na wszelkie możliwe sposoby – pożycza bliźnięta z „Komedii omyłek”, rękami pradziadka popełnia otellowską zbrodnię, na głowę papy nakłada koronę Króla Leara. Jednocześnie prowadzi nas przez przełom XIX i XX wieku, od desek teatru aż po tandetne teleturnieje i robi to z takim urokiem, że nie sposób się oderwać.
Histeria Oka - awatar Histeria Oka
oceniła na79 miesięcy temu
Nie myśl, że książki znikną Umberto Eco
Nie myśl, że książki znikną
Umberto Eco Jean-Claude Carrière
To fascynujący dialog dwóch intelektualistów o przyszłości książki i kultury czytania. Rozmowa pełna erudycji, humoru i trafnych spostrzeżeń. Autorzy nie tylko bronią książek, ale ukazują ich rolę jako nośnika pamięci i tożsamości. To lekka, a zarazem bardzo mądra lektura. Idealna dla miłośników literatury i refleksji nad zmianami kulturowymi.
Kurbiel - awatar Kurbiel
ocenił na711 miesięcy temu
O bibliotece Umberto Eco
O bibliotece
Umberto Eco
Jeden z moich ulubionych pisarzy i niekoniecznie mam na myśli "Imię róży ". Dzięki ekranizacji najbardziej znanej książki autora. W swoim eseju ( odczyt z 1981 r. ) przedstawia swoją wizję idealnej biblioteki. To nic, że wyobraźnia w wielu wypadkach zawiodła Wielkiego Erudytę, ważna jest jego IDEA !!! Po tym jak wysprzedałem w antykwariacie cały mój zbiór literatury dziecięcej i młodzieżowej ( czego do tej pory żałuję ) korzystałem parę miesięcy z wypożyczalni. Szybko zrezygnowałem. Nie mogłem znieść brudnych poplamionych książek z " oślimi uszami ", podkreśleniami i luźnymi składkami. Z całego serca nienawidziłem wtedy ich wcześniejszych czytelników. Od tego czasu jedyną walkę jaką prowadzę, niestety cały czas przegrywaną, to o miejsce na kolejne książki. Po śmierci pisarza jego księgozbiór ok. 50 000 książek w tym zbiór unikalnych starodruków został przekazany bibliotece w Mediolanie. POLECAM !!!
ando - awatar ando
ocenił na102 miesiące temu
Listy z podróży Karel Čapek
Listy z podróży
Karel Čapek
Czy w czasach, w których świat mamy na wyciągnięcie ręki jesteśmy w stanie znaleźć w "Listach z podróży" Čapka coś dla siebie?  Na tym polega siła literatury, dobrej literatury, że nie traci ona na aktualności. Pisarz zabiera nas w podróż po Europie lat 20. i 30. XX w. Odwiedza Włochy, Hiszpanię, Wielką Brytanię, Holandię, Danię, Szwecję i Norwegię. Od tego czasu zmieniło się wiele. Wiele z miejsc, odwiedzonych przez pisarza straciło swój niepowtarzalny klimat, zatraciło magię. Podobnie jak obserwacje dotyczące społeczeństw - ich zachowania, ubioru, kultury. Niektóre ze wspomnień stały się lokalnym folklorem. Hiszpanki nie ubierają już mantyli, angielscy parlamentarzyści ściągnęli peruki a korrida chociaż nadal okrutna powoli odchodzi od krwawej spektakularności. Čapek jest uważnym obserwatorem, wydaje się, że ani na moment nie wychodzi ze swojej roli, nie zamyka oczu, tylko chłonie piękno odwiedzanych miejsc. Zadaje sobie nawet pytanie: "Czy nigdzie nie ma końca podróży i patrzenia?" Nic nie umknie jego uwadze. Ani zachwycająca sztuka, ani architektura, ani lokalne osobliwości ani piękno mijanego krajobrazu. Jego otwarta postawa wobec obcych kultur, postawa pełna nieustającego zdziwienia i zachwytu sprawia, że jego relacja staje się nie tylko sprawozdaniem z odwiedzanych miejsc, ale zapisem zdumień i emocji. Jako obywatel Europy Środkowej często porównuje swój kraj z odwiedzanymi. Ale to nie jest hymn pochwalny, Čapek opisuje również te elementy, które go zadziwiają i które mu nie odpowiadają. Autor często podkreśla, że najbardziej przyciąga go to co jest poza bedekrem, że lubi wędrować własnymi ścieżkami, odkrywać to, co często jest pomijane. Czytając relacje Čapka, widzimy jak zmienił się nie tylko świat, ale także turystyka. Bo podróż pisarza chociaż intensywna ma znamiona powolności. "Listy..." wzbogacone są uroczymi rysunkami Čapka, które w przeciwieństwie do fotografii także są dowodem na uważne obserwowanie świata przez pisarza. Przeł. P. Godlewski
Agnieszka - awatar Agnieszka
oceniła na72 lata temu
Jak powieść Daniel Pennac
Jak powieść
Daniel Pennac
Esej francuskiego pisarza to nie tylko pochwała czytania. To przede wszystkim próba odpowiedzi na pytanie, dlaczego ludzie nie czytają, dlaczego nastolatkowie tak niechętnie biorą do rąk książki? Bez zastanowienia my, dorośli, zrzucamy winę na telewizor, komputer (jako bardziej atrakcyjne umilacze czasu) na nudne szkolne lektury, które skutecznie zniechęcają młodych ludzi do literatury. Pennaca jednak takie tłumaczenie nie zadowala. Cóż się zdarzyło pomiędzy intymnością lektury lat dziecięcych a zawziętą alienacją nastolatka, którego czytanie męczy? Nie jest łatwo odpowiedzieć na to pytanie i właściwie nie uzyskujemy jednoznacznej odpowiedzi. Myślę, że takowa nie istnieje. Dlaczego przestajemy czytać dziecku w momencie, gdy młody człowiek nabywa umiejętność samodzielnego czytania? Dlaczego pozbawiamy się tej chwili intymności, kiedy wszystko jest możliwe, a my jesteśmy razem, odprężeni, bliscy sobie, złaknieni opowieści? Dlaczego przestajemy odkrywać z dzieckiem paradoksalną właściwość lektury, która polega na tym, że odrywa nas od świata, by nadać mu sens?
Justyna - awatar Justyna
oceniła na72 lata temu
Przed zstąpieniem do piekieł Doris Lessing
Przed zstąpieniem do piekieł
Doris Lessing
To chyba ta chwila, kiedy przebudziwszy się z intensywnie barwnego snu, nadal pozostaję pod przemożnym wpływem jego subtelnie przepływających prądów. Lektura powieści zakończona ale jej czar nie prysł. Z nabytą wiedzą stoję niczym współczesny Odyseusz po wędrówce w głębiny swojej jaźni. Próbuję zrozumieć coś istniejącego, niedostrzegalnego jednak wcześniej dla moich zmysłów sprzed emocjonalnych wypraw z Doris Lessing. Gdybym chciał spojrzeć zgodnie z chłodną percepcją naszych czasów, to zapewne dostrzegłbym paranoidalny przypadek, wciśnięty w ramy ścisłych rubryk nauki o ludzkiej psychice. Jednak wszystko co przeżyłem, znajduje się poza Czasem współczesnego świata. Ta mozaika ogromnych i ciągle zabudowywanych przestrzeni staje się dopełnieniem moich snów, bo przyznam się do tego, że część z nich już kiedyś wyśniłem. To nauka dla mnie, jak przestać definiować zdarzenia według utartych wzorców. "Przed zstąpieniem do piekieł" trzeba zdobywać dryfując, wykorzystując odpływy światła i przypływy cienia. Należy przyjąć, że nic nie jest tym, czym się wydaje. To szczególny stan wyobraźni, uruchamiany wtedy, kiedy twórczyni lub twórca literackiego dzieła nakłada warstwami swoje bogactwo, zdając sobie sprawę z pulsacji tej całej nowej materii, często wręcz czytelnika oślepiającej. Jednak chociaż w tym wypadku stajemy przed problemem lub dobrodziejstwem istnienia wielu form, to można się tu czuć rześko. W każdym razie przed moimi oczami rozpościerała się jedynie jasna przestrzeń. Oczywiście aby wysiłki zostały ukoronowane, to trzeba spojrzeć na to wszystko pod pewnym specyficznym kątem. Tak wspaniałych widoków nie wolno przecież wystawiać na łut szczęścia, wskazane jest wtedy chociaż minimalne wyostrzenie zmysłów. Bohater angielskiej pisarki znajduje się wciąż w drodze, spełnieniu jego największych oczekiwań towarzyszy ogromne uczucie napięcia. Nie spodziewałem się wielu wskazówek dotyczących sposobu, w jaki obydwaj mamy uniknąć niewyobrażalnie groźnego nurtu. Poszukujący celu Charles Watkins tęsknił za przyjaznym lądem a ja za jednocześnie kreślonymi przez Doris Lessing kilkoma liniami, kiedy to rozciągnięty na wszystkie strony Czas wymaga tworzenia pomostów, rozpiętych w sieci wymagających ogromnego zaangażowania zależności. Mam wrażenie, jakby antybohaterowie tej powieści karali za nadmierną wrażliwość i zabraniali dopatrywania się w każdym zdaniu innego znaczenia. A przecież w "Przed wstąpieniem do piekieł" wyraźnie wyczuwa się obecność czegoś, co kiedyś istniało a obecnie jest nie do odnalezienia. Tło dla mojego niezwykłego poruszenia stanowi przyroda i muszę przyznać, że nawet kiedy w powieści noblistki zapada mrok, to niezwykłe widoki nie giną. Jest w tym jakaś ożywcza substancja, napierająca na potrzebę dopasowania rytmu życia do odmiennych wzorców. Kiedy przez uchylone wrota tej powieści widzi się zawarte jeden w drugim odległe światy w skali mikro i makro, to aż nie chce się zamykać na te wszystkie wspaniałości oczu. Gdyby część akcji książki nie działa się w szpitalu, to pewnie miałbym wrażenie, że przez cały czas mam do czynienia z nieziemskimi istotami. A jednak w tej osadzonej w klimacie psychologicznego fantasy akcji powieści czai się jak najbardziej ludzka groźba, nieobliczalny wir wszelkiego stworzenia z konsekwencjami podyktowanymi przez błędy ludzkości. Przekonajcie się sami, jak płynny jest ten sen, z którym przyszło mi się zmierzyć.
czytający - awatar czytający
ocenił na103 lata temu
O kotach Doris Lessing
O kotach
Doris Lessing
Opowieść o kotach i życiu obok, wśród nich i razem z nimi - dla kociarzy (przede wszystkim). W życiu Doris Leasing koty były obecne zawsze, niekoniecznie jako mruczki i puchate kuleczki do głaskania. W dzieciństwie na farmie w RPA były jednym z towarzyszy, dzikim inwentarzem, a czasem szkodnikiem. Nie ma tam miejsca na wielkie sentymenty i przywiązanie kota i człowieka. Kolejne migawki i opowieści opowiadają juz o kotach w dorosłym życiu autorki - zdecydowanie bardziej zadomowionych i bliskich towarzyszy codzienności. Doris Leasing jest wnikliwą obserwatorką kociej natury, nie epatuje nadmierna egzaltacją i zachwytem nad kocimi domownikami. Szanuję ich niezależność, charaktery, strategie przetrwania i wewnętrzną hierarchię kociego światka. Nie uczłowiecza ich, nie infantylizuję. Oddaje szacunek dla natury kotów i w gruncie rzeczy fascynującej relacji łączącej koty z ludźmi. Książkę czyta się bardzo dobrze, jak dobrą powieść z wielowymiarowymi postaciami kocich bohaterów, a często także z dreszczykiem emocji.
Katarzyna k - awatar Katarzyna k
ocenił na62 lata temu
Chwała mojego ojca. Zamek mojej matki Marcel Pagnol
Chwała mojego ojca. Zamek mojej matki
Marcel Pagnol
W trakcie lektury tej książki przenosimy się 100 lat wstecz, w czasy, kiedy wyjazd do miasteczka oddalonego o kilkanaście kilometrów był całodniową wyprawą. Kilka kilometrów pieszo, z tobołami, potem rodzinne wakacje na łonie przyrody. Najbardziej ujęła mnie właśnie opowieść o przekradaniu się przez prywatne posiadłości, aby skrócić sobie drogę. Mimo tego większość tych pamiętników nie wzbudziła we mnie aplauzu, a to z uwagi na to, że poświęcona jest polowaniom na wszystko, co żyje, tudzież znęcaniu się nad zwierzętami. Wiem, że wtedy stosunek do przyrody był inny - wspomnienia Marcela Pagnola są świadectwem tego, jak bardzo człowiek potrafi być okrutny wobec innych gatunków i szczególnie smutne jest to, kiedy okrucieństwo to okazują już dzieci, a jest to traktowane li tylko jako „niewinna” zabawa. No nie ma we mnie zgody na coś takiego i nie powiedziałabym, że są to „sielankowe” klimaty, ani nie nazwałabym tej lektury sympatyczną.
joly_fh - awatar joly_fh
ocenił na65 lat temu
Osobliwy gość i inne utwory Edward Gorey
Osobliwy gość i inne utwory
Edward Gorey
Edward Gorey?? Któż to taki?? - pytałam, gdy książka wpadła w moje łapki. Widząc formę, w jakiej jest napisana postanowiłam od razu zabrać się za czytanie, oglądanie tego cuda i .... jestem oczarowana potwornością tej książeczki, jej nonsensem, absurdalnością i brutalnością, a utwór „Cmentarzyk” utwierdził mnie w przekonaniu, że ocena jaką wystawiam tej książce jest w pełni zasłużoną:)
Ag2S - awatar Ag2S
ocenił na913 lat temu
Znak wodny Josif Brodski
Znak wodny
Josif Brodski
Prawdopodobnie jeden z trudniejszych tekstów jakie miałam przyjemność czytać. Nie wiem czy to kwestia obcego języka, w którym przyswajałam tę lekturę lub niezwykłe pióro Brodskiego, które jeszcze nie czas mi zrozumieć. Natomiast jestem zachwycona wrażliwością autora, umiejętnością zauważenia oraz uchwycenia niezwykłego piękna w otaczającej go rzeczywistości.
Margaryta - awatar Margaryta
oceniła na98 miesięcy temu
Firmin Sam Savage
Firmin
Sam Savage
Znakomita powieść! Metaforyczna, refleksyjna. Precyzyjnie utkana fabuła z wątkami, odniesieniami i symbolicznymi zdarzeniami. Posłużenie się postacią szczura do wyrażenia określonych zachowań i problemów ludzkich jest doskonałym chwytem literackim. Cenię alegorie. Stawiam "Firmina" obok "Myszeidy" i "Folwarku zwierzęcego" na mojej półce dzieł ulubionych .
JoannaN - awatar JoannaN
ocenił na92 lata temu
Pamiętnik Róży Consuelo de Saint-Exupéry
Pamiętnik Róży
Consuelo de Saint-Exupéry
Autorka tak "kochała " autora Małego księcia, że po śmierci została (pewnie zgodnie z postanowieniami z testamentu) pochowana... razem z byłym mężem. Poprzednim, drugim, jakim był Enrique Gómez Carrillo. Bo Saint-Exupery był mężem trzecim. Jak nie wierzycie - sprawdźcie. Okej, nie znaleziono ciała "Tonia", ale dla mnie ten fakt mówi wszystko, iż zamiast pojedynczego grobu wybrała niejako powrót do byłego męża.
Florian Konrad - awatar Florian Konrad
ocenił na61 miesiąc temu
Sto butelek na ścianie Ena Lucia Portela
Sto butelek na ścianie
Ena Lucia Portela
Podchodziłam do tej powieści kilkakrotnie, niczym przysłowiowy pies do jeża. I kilka miesięcy temu wybrałam się z przyjaciółmi na Kubę. Przyznam, że wydawało mi się iż mam jakieś pojęcie, jak wygląda ziemia zaorana przez komunistów, ale nie do aż takiego stopnia. Byliśmy w kilku miejscach, ale to Hawana jest tyglem totalnego smutku, degradacji, niszczenia, a jednocześnie miastem pubów, barów, restauracji, pięknych do oszalenia dziewcząt i przystojnych chłopców. Muzyka to chyba jest wszędzie. A z nią taniec. Zeta z jej pulchnym ciałem i wielkim sercem, nie przejmująca się przyszłością, żyjąca popędami i chwilą, całkiem nieźle sobie radzi mentalnie z tym depresyjnym zabiedzonym i zagłodzonym miejscem, jakim jest Kuba. Wychowana przez ulicę i ojca geja, zaskoczonego rychłym po porodzie zgonem żony, Zeta jednak trafia na odpowiednie przyjaciółki. Sama lojalna do granic, nie zwraca uwagi na drobne niedogodności czy uchybienia ze strony tych, których kocha. Depresyjny i agresywny, niczym zamknięty w klatce zwierz partner narratorki upokarza ją, bije niemal do zabicia, a ona przy nim trwa. I robi swoje. Urządza się w tym biednym, zatłoczonym ludźmi beznadziejnym życiu z humorem i zintelektualizowanymi spostrzeżeniami. Świetna książka. Nie do końca namawiam na wycieczkę na Kubę przed jej przeczytaniem, tam też można trafić jedynie do luksusowego all inclusive i nie zobaczyć nic destrukcyjnego. Ale chociaż obejrzyjcie dokument na Netflix: „Cuba libre”. To delikatnie zaznaczy problem beznadziei, w jakiej znaleźli się Kubańczycy i jeszcze bardziej to podrasuje entuzjazm życia Zety
Iza - awatar Iza
oceniła na81 rok temu
Pensjonat pamięci Tony Judt
Pensjonat pamięci
Tony Judt
Chory na stwardnienie zanikowe boczne, „nieuleczalną degeneracyjną chorobę, na którą niedługo umrze”, nieodwołalnie przykuty do łóżka i fotela inwalidzkiego, „w warunkach niecodziennych ograniczeń narzuconych przez ciało, które stało się więzieniem”, będący w stanie, który będzie się już tylko pogarszał, zdany na „różnych mechanicznych bądź ludzkich pośredników”, jeden z najwybitniejszych historyków naszych czasów Tony Judt pisze książkę, która jest pochwałą życia i kultury. Jak tego dokonuje? Aby przetrwać ciągnące się w nieskończoność bezsenne noce, unieruchomiony, niemogący samodzielnie wykonać jakiegokolwiek ruchu pisarz oddaje się swoistym umysłowym ćwiczeniom: „przeglądam swoje życie, myśli, fantazje, wspomnienia, także te niedokładnie zapamiętane, aż natrafię na wydarzenia, ludzi czy opowieści, za pomocą których mogę oderwać umysł od ciała, w którym jest unieruchomiony”. Z czasem te motywowane czysto praktycznymi względami zabiegi przekształcają się w projekt o wiele bardziej ambitny: „Po kilku miesiącach choroby zdałem sobie sprawę, że nocą układam w głowie całe historie”. Aby móc „odtworzyć następnego dnia te na wpół zapisane szlaki” sięga po mnemotechniczne metody stosowane przez myślicieli i podróżników z początków ery nowożytnej, którzy dla gromadzenia i przypominania sobie szczegółów i opisów wznosili w swoich umysłach „pałace pamięci”. Judt nie miał jednak ochoty na wznoszenie w głowie pałaców. Te prawdziwe zawsze kojarzyły mu się z „jakąś dekadencją”. „Ale jeśli nie pałac, to może chociaż pensjonat pamięci”? Ten pensjonat to przywołany z przeszłości „mały pensione, rodzinny hotelik w niemodnej miejscowości Chesières u podnóża bogatego kurortu narciarskiego Villars we francuskojęzycznej części Szwajcarii”, w którym autor z rodzicami i wujem spędzał zimowe wakacje „chyba w 1957 albo 1958 roku”. Jego dobrze zapamiętane wnętrze posłużyło mu za swoisty magazyn, archiwum czy też teren, w którym wyznaczana była marszruta dla pojawiających się w głowie narracji. Cała recenzja tutaj 👇 innelektury.pl/judt-pensjonat-pamieci
Grzegorz Tomicki - awatar Grzegorz Tomicki
ocenił na85 miesięcy temu

Cytaty z książki W ogóle i w szczególe. Eseje poufałe

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki W ogóle i w szczególe. Eseje poufałe