Czarna

Seria: Na F/Aktach
Wydawnictwo: Od deski do deski
7,36 (926 ocen i 185 opinii) Zobacz oceny
10
60
9
98
8
279
7
287
6
132
5
40
4
14
3
8
2
8
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788365157218
liczba stron
240
język
polski

Jeremi jest zamożnym, przystojnym mężczyzną, wspaniały ojciec i świetny przedsiębiorca. Tylko ma jeden problem – potrafi myśleć o Beacie już tylko jako żonie i matce swoich dzieci. Maryśka miała być dla niego namiętną przygodą tylko na chwilę. Sam Jeremi gubi się w swoich uczuciach, nie przypuszczał też, że kochanka może go pokochać miłością aż do granic obłędu. Czarna jest małą miejscowością,...

Jeremi jest zamożnym, przystojnym mężczyzną, wspaniały ojciec i świetny przedsiębiorca. Tylko ma jeden problem – potrafi myśleć o Beacie już tylko jako żonie i matce swoich dzieci. Maryśka miała być dla niego namiętną przygodą tylko na chwilę. Sam Jeremi gubi się w swoich uczuciach, nie przypuszczał też, że kochanka może go pokochać miłością aż do granic obłędu. Czarna jest małą miejscowością, plotki szybko docierają do rodziny Maryśki i rodziny Jeremiego.

 

źródło opisu: materiały wydawnictwa

źródło okładki: materiały wydawnictwa

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Oficjalna recenzja
Agnes książek: 201

Czarna jest szara

„Czarna” jest chyba pierwszą powieścią Wojciecha Kuczoka wprost określoną jako oparta na faktach. Choć właściwie autor ten zawsze tworzy w pewnym sensie biografie – prawdziwe historie o Człowieku i jego banalnej codzienności. „Czarna” doskonale wpisuje się w ten nurt.

Tytuł oznacza nazwę miejscowości, w której mieszkają główni bohaterowie. Znaczenie i symbolika tego słowa w połączeniu z magnetyczną prostotą czarnej okładki z przecinającymi ją skośnymi białymi pasami, przywołują już na początku mocne i bardzo mieszane skojarzenia – urywki prawdy wychylające z ciemności na światło dzienne albo fikcja, którą serwuje się sąsiadom, maskarada na scenie małomiasteczkowego teatru.

Kuczok pokazuje nam dwie rodziny. Pierwszą tworzą mieszkające razem córka i dumna z jej osiągnięć matka. Opiekująca się rodzicielką kobieta, Maria, jest spełnioną, szanowaną nauczycielką, która poświęciła swoją młodość na opiekę nad chorym ojcem. Druga to szczęśliwe małżeństwo z dziećmi i kochaną babcią. Mąż, Jeremi spełnia się zawodowo i prywatnie – zbudował dom, zapewne posadził drzewo i spłodził – po kilkunastu latach – ukochanego syna. Żona Beata jest perfekcyjną panią domu, gotową na wszelkie poświęcenia dla dobra najbliższych.

Tak opisaliby tych ludzi sąsiedzi, te informacje mają status jawnych. Jednak za zasłoniętymi oknami,
w ciemnościach kryje się brzydka prawda… Matka i córka nienawidzą się. Helena chce wiedzieć wszystko, od stopnia czystości bielizny Marii po datę jej ostatniego stosunku...

„Czarna” jest chyba pierwszą powieścią Wojciecha Kuczoka wprost określoną jako oparta na faktach. Choć właściwie autor ten zawsze tworzy w pewnym sensie biografie – prawdziwe historie o Człowieku i jego banalnej codzienności. „Czarna” doskonale wpisuje się w ten nurt.

Tytuł oznacza nazwę miejscowości, w której mieszkają główni bohaterowie. Znaczenie i symbolika tego słowa w połączeniu z magnetyczną prostotą czarnej okładki z przecinającymi ją skośnymi białymi pasami, przywołują już na początku mocne i bardzo mieszane skojarzenia – urywki prawdy wychylające z ciemności na światło dzienne albo fikcja, którą serwuje się sąsiadom, maskarada na scenie małomiasteczkowego teatru.

Kuczok pokazuje nam dwie rodziny. Pierwszą tworzą mieszkające razem córka i dumna z jej osiągnięć matka. Opiekująca się rodzicielką kobieta, Maria, jest spełnioną, szanowaną nauczycielką, która poświęciła swoją młodość na opiekę nad chorym ojcem. Druga to szczęśliwe małżeństwo z dziećmi i kochaną babcią. Mąż, Jeremi spełnia się zawodowo i prywatnie – zbudował dom, zapewne posadził drzewo i spłodził – po kilkunastu latach – ukochanego syna. Żona Beata jest perfekcyjną panią domu, gotową na wszelkie poświęcenia dla dobra najbliższych.

Tak opisaliby tych ludzi sąsiedzi, te informacje mają status jawnych. Jednak za zasłoniętymi oknami,
w ciemnościach kryje się brzydka prawda… Matka i córka nienawidzą się. Helena chce wiedzieć wszystko, od stopnia czystości bielizny Marii po datę jej ostatniego stosunku seksualnego. Córka próbuje uciekać, milcząco się buntować, a w sercu nosi wielką ranę i tony pretensji. Tymczasem dom Jeremiego i Beaty to tak naprawdę tylko ściany. Ona jest jedynie alma mater dla dzieci, a jego słowa powodują, że „ból zieje spomiędzy żeber”. On zdradza, a potrafi kochać wyłącznie syna. Głowy obu tych rodzin na pokaz, Maria i Jeremi „zgadzają się” na odskocznię od szarej codzienności i rozpoczynają romans, a właściwie zwierzęcą, brudną namiętność. Efekty tej relacji staja się przepaścią bez dna przyciągającą wszystkich wokół.

Bohaterowie „Czarnej” to portrety ludzi ubrudzonych codziennością. Po raz kolejny Kuczok sprawił, że choćby Jeremi reprezentuje „szarego” Jana (wszyscy wiemy, że od wielkiego dzwonu chodzi do kościoła, ale o rodzinę dba). Tym zaś, co najbardziej przyciąga do analizy czarnackich biografii to genialne przemyślenia wynikające z filozofowania nad brudem i banałem.

Prosty, dosadny, ale wciąż literacki język i styl Kuczoka wydają mi się najbardziej trafne do wyrażania „brzydkiej prawdy” o Człowieku. Elementy te są tak samo dobre i mocne jak przy pierwszym spotkaniu z twórczością pisarza. Wyłanianie z ciemności albo spod eleganckich masek demonów bohaterów nadal wstrząsa, hipnotyzuje i wzrusza, jednocześnie zmuszając do przyjrzenia się sobie.

Świetnie oddana presja małomiasteczkowego myślenia, zaglądanie w dusze Beaty, Marii, naturalizm miejscami ocierający się o elegancję Zolli, budowanie napięcia jak z thrillera psychologicznego
i zamknięcie całości w formie odcinka jednego z popularnych programów spod znaku „kto zabił”, sprawiają, że „Czarna” wraca i pochłania, inaczej niż „Gnój”, ale wciąż z tą samą siłą.

Anna Cybulska

pokaż więcej

Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (2142)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 717
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 12 lipca 2017

W wiele lat po przeczytaniu „Gnoju”, który bardzo mi się wtedy spodobał i zmienił moje relacje z literaturą polską, postanowiłem ponownie zmierzyć się z książką Kuczoka. „Czarna” została wydana w głośnej serii „Na F/Aktach”, w ramach której historie opowiadali już między innymi Łukasz Orbitowski, Janusz Leon Wiśniewski, Sylwia Chutnik czy Jacek Ostrowski.
Wojciech Kuczok w swoim najnowszym dziele opowiada nam wydarzenia, o jakich dość często słyszeć możemy w telewizji. Upraszczając opis – mąż zdradza żonę, o czym ona wreszcie się dowiaduje, zostawia go, a w efekcie…tego raczej zdradzać tu nie będę. Tak więc mamy klasyczną sytuację, jakich miliony nasz świat już widział, widzi, i pewnie widzieć będzie w przyszłości, bo też taka nasza ludzka natura, choć z drugiej strony głęboko wierzę, że to nie tyle natura co zwykły egoizm, z którym część wygrać nie potrafi, a może nawet nie chce. Tak jak wiele podobnych zdarzeń widzimy każdego dnia na ekranach telewizorów, bądź przez szyby...

książek: 463
Hipek | 2018-01-06
Na półkach: Przeczytane, EBook
Przeczytana: styczeń 2018

Czarna to powieść silnie inspirowana faktami, jak wszystkie książki tej serii. Autor w Czarnej prezentuje charakterystyczny styl, który trzeba polubić, jeśli lektura ma sprawić przyjemność. To co mocno zachęca do przeczytania to intensywny autentyzm, który autor potrafił wprowadzić do fabuły. Książka jest bardzo prawdziwa nie dlatego, że zawiera fotograficzne opisy. Bo tak wcale nie jest. Jest prawdziwa, bo jest żywym odbiciem relacji międzyludzkich, których każdy z nas mógł doświadczyć. I ten aspekt w mojej ocenie przede wszystkim czyni tę lekturę godną polecenia.

książek: 937
Alicja | 2017-10-26
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 26 października 2017

"Podwójne życie jest podwójnie męczące" (str 164)
Historia oparta na faktach. Małe miasteczko w którym "prestiż buduje się poprzez małe gesty" (str 24) z konserwatywnym społeczeństwem, gdzie wszyscy wiedzą o sobie wszystko. Małżeństwo, w których pożądanie już nie gości, a uczucie miłości się wypaliło wraz z upływem czasu, pojawieniem się dzieci i zbędnych kilogramów na ciele. Samotna trzydziestolatka pragnącą miłości i życia rodzinnego, nienawidząca matki z którą przyszło jej żyć. Związek dwojga ludzi, który w małym mieście nie miał szans na przetrwanie. Miłość coraz bardziej zaborcza, od której się cierpi, traci zmysły, i która przerasta człowieka. Życie w samotności, upokorzeniu, zastraszeniu prowadzącym do stanów depresyjnych, a w końcu do nieszczęścia. Różnice między osamotnieniem , a samotnością.Napisana świetnym językiem z mnóstwem niespotykanych wyrażeń czasem zabarwionych humorem.Świetne studium psychologiczne bohaterów, ich przemyślenia, wyobrażenia, strach, ucieczka w...

książek: 3511
ZaaQazany | 2017-07-26
Przeczytana: 26 lipca 2017

CZaRNa, obok Białej, rzeczywistość.

Autor beznamiętnie opisuje życie przypatrując mu się jak entomolog mrowisku... W sposobie narracji nie odczujemy burzliwych emocji. Nasza pamięć porówna czytany tekst do powściągliwego stenogramu, opisującego pojedyncze sceny.
Tylko czy w CZaRNeJ brakuje emocji? Nie, jest ich aż w nadmiarze i to tych o tytułowej barwie. Książka jest nietypowa. Pozwala mi się poczuć jak aktor, który gra daną scenę przy braku reżysera. Wczuwam się w rolę, ja nadaję treści barwy emocjonalnej. Mogę się łudzić, że wykazuję nadzwyczajną empatię i perfekcyjnie odczytuję emocje postaci, mogę też samobiczować się za przeniesienie własnych CZaRNyCH myśli na czystą kartę, którą stworzył autor.
W pierwszym odruchu odbierałem książkę jako depresyjną. Ale! Dla depresji charakterystyczne jest czucie się szarym, świat traci wszelki barwy. Z ciekawości sięgnąłem po informacje na temat kolorów i co znalazłem?
"CZARNY – pewność siebie, tajemniczość. Kolor czarny wbrew negatywnym...

książek: 548
Zuell_Zuell | 2018-09-13
Przeczytana: 13 września 2018

Miłość. Pożądanie. Zazdrość.
Namiętność.
zbrodnia i kara.
zbrodnia za karę.
grzech.
małomiasteczkowy grzech.

grzech i sakramenty.
wychowanie w wierze.
religia.
kościół.
kołtun.
Rodzina.
Życie Wśród.

książek: 1416
eduko7 | 2017-08-05
Przeczytana: 09 lipca 2017

Opinia zaznaczona jako spoiler. Pokaż ją.

Czarna jest rzeczywiście mroczna, jak bohaterowie tej powieści. Niedojrzali faceci, z rozdętym ego, kobiety krążące wokół nich jak ćmy. Pozwalające traktować się przedmiotowo, dzieci nieszczęśliwe, uwikłane w rozgrywki między dorosłymi, pozbawione szacunku dla starszych, zimno kalkujące, uciekające się do szantażu. I ta obłuda: żyj jak chcesz, byleby ludzie o tym nie wiedzieli.

książek: 487
Pati_Ka | 2017-11-05
Na półkach: Przeczytane

Czarna to małe miasteczko, w którym wszyscy się znają i wydaje się, że wszystko o sobie wiedzą. Ale to nieprawda. Nie wiedzą o samotności i potrzebie bliskości tak silnej, że prowadzi do tragedii. Nie wiedzą, albo nie chcą wiedzieć. Wiedza nie jest potrzebna do osądzania innych.
Historia opisana w książce jest wstrząsająca, a świadomość, że wydarzyła się naprawdę dodatkowo potęguje to uczucie.
Świetny język i wyrazisty styl, jak zawsze u Kuczoka.
Książka porusza i zapada w pamięć.
Gorąco polecam.

książek: 1200
Tatiasza Aleksiej | 2018-04-14

Prawdziwa, wstrząsająca, mocna...
Małomiasteczkowość gdzie wszyscy wszystko o sobie wiedzą.
Chora miłość prowadzi do tragedii.

książek: 1505
lexis | 2017-05-21
Przeczytana: 17 maja 2017

"Czarna" Wojciecha Kuczoka to kolejna w niezłej serii, doskonała, mocna powieść, oparta na faktach. Powieść, bo już na początku mamy wyraźnie zaznaczone, że przemyślenia i wypowiedzi bohaterów są wyłącznie fikcją.

Kanwą, na której osadzono fabułę stały się zdarzenia, które miały miejsce w 2001 roku na Podlasiu w niewielkiej miejscowości o tytułowej nazwie.

Ale tak naprawdę nie o fakty tu chodzi, choć od początku spodziewamy się, że stanie się coś strasznego. Nie ma tu w zasadzie, z wyjątkiem sceny finałowej, brutalnych opisów. Nie ma wartkiej akcji ani analiz sądowych akt. Jest za to doskonałe studium psychologiczne relacji międzyludzkich, kiełkującej i wzrastającej obsesji i narodzin, zdawałoby się niezrozumiałej, zbrodni.

Ponura jest opowieść Kuczoka, czarna, jak jej tytuł. Mroczni są bohaterowie, brak tu kogoś, kto budziłby choć cień sympatii. Duszna jest klaustrofobiczna atmosfera małego miasteczka. Uzmysłowiłam sobie, że w czasie lektury wyobraźnia podsuwała mi jedynie...

książek: 2078
Wojciech Gołębiewski | 2017-11-14
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 14 listopada 2017

Przed laty, mój wielki autorytet, profesor Maria Janion wymieniła w "Niesamowitej Słowiańszczyźnie" trzy nazwiska dobrze zapowiadających się „młodych”: Masłowską, Sieniewicza i Kuczoka. Oczywiście prognoza sprawdziła się w 100%.

Kuczok (ur. 1972) zadebiutował w 1996 roku a Wikipedia podaje 15 jego utworów, z których miałem przyjemność poznać zaledwie trzy: „Gnój” z 2003, „Senność” z 2008 oraz „Moje projekcje” z 2009. Nie miałem innego wyjścia, Kuczok zmusił mnie swoim językiem do postawienia trzykrotnie 10 gwiazdek.

I właśnie o ten język biega, czego potwierdzenie znalazłem U Jarosława Czechowicza na
http://krytycznymokiem.blogspot.ca/2017/05/czarna-wojciech-kuczok.html

"...Autor podkreśla, że zawsze bohaterem jego książki jest polszczyzna. Z tej ponurej historii rozgrywającej się gdzieś na końcu świata, a jednocześnie w miejscu uznającym się za środek wszystkiego (także empatii i moralności),...

zobacz kolejne z 2132 
Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd