Senność

Czy ktoś mi może powiedzieć, dlaczego ja dopiero teraz przeczytałam jakąś książkę Pana Kuczoka? Chociaż może to i lepiej, w końcu jeszcze kilka przede mną. A za to, że "Senność" wpadła w moje ręce powinnam po raz kolejny podziękować "Panu" księgarzowi. :)

"Senność" to opowieść o trzech osobach, z pozoru ze sobą nie związanych.

Adam zdał właśnie ostatni egzamin i zostaje świeżo upieczonym ortopedą. Całe życie znajduje się pod silnym wpływem ojca i w końcu postanawia się wyrwać z domu i zacząć życie po swojemu. Wynajmuje malutkie mieszkanko i zaczyna staż w szpitalu. Ale tęskni... tęskni do bliskości drugiej osoby, do dotyku, pieszczoty... Aż do momentu kiedy w jego życiu pojawia się Piękniś.

Robert to niepiszący pisarz. Kiedyś autor znakomitych książek, od chwili kiedy ustabilizował życie, które zaczął dzielić z żoną i teściami nie napisał nic. Spędza dnie na kompromisach i ustępowaniu żonie hipochondryczce. Niby żyje, ale tak jakby w ogóle nie żył. Dopiero śmiertelna choroba powoduje, że postanawia coś zmienić. Ale czy nie za późno?

Róża to sławna aktorka, która cierpi na narkolepsję. Jest żoną bogatego finansisty. Podejrzewa, że mąż ją zdradza, ale choroba nie pozwala jej tego udowodnić. Żyje we śnie pozorów i kłamstw jakie stwarza jej mąż. Ale wszystko trwa do czasu, bo Róża musi się w końcu obudzić i stawić czoła bolesnej prawdzie.

Wszystkie postacie, pod wpływem czynników zewnętrznych muszą w końcu porzucić senną egzystencję i zmienić swoje życie, a my stajemy się obserwatorami tych zmian. Miałam wrażenie, jakbym posiadała możliwość kierowania życiem bohaterów, a to za sprawą interesującej narracji.

Książka napisana jest niesamowitym językiem. I to jest to, co rzuca się w oczy już od pierwszych zdań. Autor nie boi posługiwać się gwarą i wulgaryzmami, co dodaje postaciom niesamowitej wiarygodności. Fabuła jest skonstruowana w taki sposób, że wciąga niemal od pierwszej strony i nie sposób się oderwać od lektury.

Czuję się oczarowana przez Pana Kuczoka i nie mogę się już doczekać lektury kolejnych tytułów tego autora.

Polecam :)

Senność to mój osobisty początek przygody z Kuczokiem, to moja pierwsza książka tego autora, ale dziś już wiem, że nie ostatnia, to opowieść, z której każdy może wybrać coś dla siebie.

Senność przedstawia historię trzech bohaterów, których losy, wydawać mogłoby się, nigdy nie powinny się zetknąć, a jednak w którymś momencie przecinają się. Adam – od niego zaczyna się ta historia, jest świeżo upieczonym lekarzem, który ma jasno określony cel życiowy. Jednak jest osobą zagubioną, smutną, wychowaną pod presją ojca. Wszystko to skupia się w jego homoseksualizmie, skrzętnie skrywanym przed rodzicami i całą resztą społeczeństwa. Robert – to sławny jeszcze pisarz, choć od ślubu z Żoną zupełnie nie praktykujący. Rozgłos wokół jego osoby utrzymywany jest za sprawą, wspaniale przyjętej przez krytyków, książki wydanej tuż przed ślubem. Jednak fakt, że powoli staje się pisarzem niepiszącym przytłacza go. Ostatnie resztki jakiegokolwiek poczucia godności zostają zdruzgotane wiadomością o chorobie i śmierci, przed którą nie ma ratunku. No i Róża – rozpoznawalna gwiazda wielkiego formatu, aktorka teatralna, filmowa, twarz wielkiej firmy kosmetycznej… do czasu. Wszystko to ucieka jej przez palce za sprawą najpierw zmęczenia, później chwilowych drzemek, aż wreszcie zdiagnozowanej narkolepsji.

Każde z bohaterów wiedzie życie takie, na jakie w ich mniemaniu zasłużyli, jednak każde z nich w smutku codzienności żyje w nadziei, że coś się zmieni, że przyjdzie lepsze jutro. I rzeczywiście w życiu każdego z nich następuje punkt zwrotny, ktoś poznaje miłość, ktoś dowiaduje się o chorobie, a ktoś inny odkrywa zdradę. Zaczynają walczyć.

Choć powieść obłożona jest z każdej strony smutkiem, czytelnik tak jak bohaterowie przepełniony jest ukrytą i nie zawsze jawną, raczej ukrytą i nie do końca świadomą, nadzieją. Jest to historia o tym, że los każdego człowieka leży w jego własnych rękach i choć czasem wydawać się może, że nic już nie można zrobić, nagle pojawia się człowiek, pojawia się znak i wystarczy tylko chcieć i …zawalczyć.

Dodatkowym atutem tej książki jest zabawa słowem, jaką zręcznie zastosował autor. Nigdy wcześniej nie czytałam powieści, w której tak bardzo przemyślane byłoby każde słowo. Przede wszystkim w całej powieści występują tylko trzy imiona – głównych bohaterów. Reszta postaci nazywana jest przydomkami powziętymi od łączących ich relacji z konkretnym bohaterem, Żona, Teść, Pan Mąż, Matka czy Ojciec. Również zadziwiająca konstrukcja zdać zestawiająca ze sobą wyrazy o podobnym brzmieniu zachwyca. Dzięki temu czerpie się radość z samej historii, ale również (co mi się bardzo rzadko zdarza!) z czynności samego czytania.
Książka łapczywie została połknięta przeze mnie w bardzo krótkim czasie i polecam ją każdemu bez wyjątku.

Przeczytałam jednym tchem. Nie z zachwytu, po prostu narracja nie pozwala inaczej - zdania rozciągają się na całą stronę, rozdziały stanowią tak zwartą całość, że czytanie ich z przerwami jest właściwie pozbawione sensu. Objętość książki też zachęca, by poświęcić jej nie więcej niż jeden wieczór, a trzy przeplatające się wątki są właściwie równie interesujące. Dobrze to i źle zarazem.

Dobrze - bo nie ma rozczarowania, że to już koniec rozdziału, że o, znowu muszę czekać dwa rozdziały do mojego ulubionego wątku...

Źle - i tu jest pies pogrzebany - bo jeśli podoba mi się wszystko, to znaczy, że nic mi się naprawdę nie podoba. Tak jest w istocie. Wszystkie wątki są ciekawe, ale ciekawe łagodnie. Bohaterowie niby prawdziwi, niewątpliwie przeżywają tę "senność", ale z drugiej strony - są stereotypowi. Ich historie to dla mnie raczej przypowiastki niż opowieści, modele historii niż prawdziwe historie.

Sięgnęłam po tę książkę zainteresowana tematem oraz trzema cytatami, plączącymi się po sieci (o lenistwie, o depresji, o porządkowaniu). Po przeczytaniu całości mam wrażenie, że nadal głównie te trzy cytaty zostaną mi z lektury, bo "Senność" jako powieść nie jest jakoś szczególnie dobra, ma jedynie swoje momenty: te cytaty właśnie, poza tym "alkoholizowanie się frenetycznie" (^^) i kilka(naście) równie zgrabnych określeń. Jako fabuła pozostaje jednakże nieco sztuczna, nieco pusta.

Najpierw widziałam film. Podobał mi się. Po pierwsze - lubię takie poprzeplatane wątki. Po drugie - w każdej z trzech opowiedzianych historii znalazłam coś dla siebie. Po trzecie - część dialogów niezwykle mi do gustu przypadła.
Po filmie nabrałam oczywiście ogromnej ochoty na książkę, napisaną na podstawie scenariusza (przez autora tegoż na szczęście, bo inaczej ciężko by mi było zaakceptować jakiekolwiek zmiany).
I cóż książka? Pochłonęłam. Obawiałam się trochę, że znając fabułę, nie zachwycę się tym po raz drugi. Tym bardziej, że po lekturze Gnoju uważałam, że panu Kuczokowi lepiej wychodzą scenariusze, niż książki. Przy Senności zmieniłam zdanie! Znajomość fabuły w niczym mi nie przeszkadzała, bo czytając głównie delektowałam się językiem. Uwielbiam taki sposób pisania, taki styl narracji, z puszczaniem oka do czytelnika. Zresztą, akcji też tak do końca nie znałam, jak się okazało, bo jednak niektóre rzeczy zostały opowiedziane trochę inaczej, zwłaszcza w jednej historii dokonały się istotne zmiany, moim zdaniem na plus. Niestety, zmianie uległo też kilka zapamiętanych z filmu dialogów. Na szczęście niewiele.
Dla mnie to była czytelnicza uczta.