Opowieść podręcznej

Przeczytałam, bo "jest popularna". Myślę, że przeczytam też drugą część z ciekawości.

Przeczytałam, bo "jest popularna". Myślę, że przeczytam też drugą część z ciekawości.

Jedyne czego żałuję to to, że przed przeczytaniem oglądałam serial.

Jedyne czego żałuję to to, że przed przeczytaniem oglądałam serial.

Mam mieszane uczucia po przeczytaniu tej książki. Z jednej strony historia, sama w sobie bardzo interesująca- antyutopijny obraz świata, w którym kobiety są pozbawione praw. Z drugiej strony, jak dla mnie, za mało wyjaśnienia z czego wzięły się pewne wydarzenia, dlaczego wprowadzono taki ustrój, skąd, np. etymologia pewnych określeń i nazw. Miałam wrażenie jakbym czytała powieść, rozpoczynając od połowy serii.
Nie oglądałam serialu.

Mam mieszane uczucia po przeczytaniu tej książki. Z jednej strony historia, sama w sobie bardzo interesująca- antyutopijny obraz świata, w którym kobiety są pozbawione praw. Z drugiej strony, jak dla mnie, za mało wyjaśnienia z czego wzięły się pewne wydarzenia, dlaczego wprowadzono taki ustrój, skąd, np. etymologia pewnych określeń i nazw. Miałam wrażenie jakbym czytała...

Jedna z ciekawszych książek jakie czytałam. Pomimo tego, że świat w niej przedstawiony był dla mnie wstrząsający to dosyć mnie wciągnęła. Jedynie jestem trochę rozczarowana zakończeniem - liczyłam na więcej wyjaśnień. Czuję trochę niedosyt i mam poczucie, że książka nie jest dokończona.

Edit: okazuje się, że jest kontynuacja tej książki. Na pewno przeczytam :)

Jedna z ciekawszych książek jakie czytałam. Pomimo tego, że świat w niej przedstawiony był dla mnie wstrząsający to dosyć mnie wciągnęła. Jedynie jestem trochę rozczarowana zakończeniem - liczyłam na więcej wyjaśnień. Czuję trochę niedosyt i mam poczucie, że książka nie jest dokończona.

Edit: okazuje się, że jest kontynuacja tej książki. Na pewno przeczytam :)

Zawsze lubiłem antyutopię. Nie wiem czemu, ale fascynuje mnie to na ile rożnych sposobów może upaść ludzkość w imię "wyższych idei". Opowieść podręcznej opowiada nam historię o tym, jak w sytuacji problemów demograficznych spowodowanych zmianami środowiskowymi, chorobami, ale też antykoncepcją, USA stały się katotalibanem pod nazwą Gilead i jak z kobiet płodnych uczyniono niewolnice dla wysokich urzędników pod maską zapisów ze starego testamentu. Świat jest oczywiście bardziej przekształcony - mamy trwającą gdzieś wojnę, na którą wysyłani są młodzi mężczyźni, mamy strefy skażone, gdzie wysyłani są niegodni - stare i/lub bezpłodne kobiety, odstępcy od nowej wiary, mamy też upragniony raj - Kanadę, gdzie uchował się stary porządek świata. Natomiast o tym słyszymy tylko wzmianki, gdyż narratorka opowiada nam o tym, co ona widzi. A jest ona zamknięta w dawnym mieście akademickim, gdzie po szkoleniu wychowawczym została przydzielona jako surogatka (znaczy się podręczna) do rodziny Komendanta Freda. Z każdym kolejnym rozdziałem dowiadujemy się więcej, zarówno o świecie, o tym co dzieję się w otoczeniu Podręcznej, ale także o jej poprzednim życiu.



O "Opowieści podręcznej" usłyszałem pierwszy raz, jak wyszedł serial z Elizabeth Moss lata temu, jeszcze przed covidem. Pamiętam, że mi się bardzo wtedy podobał, ale obejrzałem tylko pierwszy sezon (dzisiaj się dowiedziałem, że tych sezonów powstało łącznie 6). Dzisiaj, po latach nadrobiłem pierwowzór literacki, a trzeba przyznać, że po drodze wydarzył się kilka rzeczy politycznych w naszym kraju, które niebezpiecznie korelują z tą książką.



Sama opowieść jest ok, bez szału bym rzekł. Denerwowało mnie trochę to, że bardzo płynnie skaczemy z teraźniejszość w przeszłość, ale rozumiem, że tak czasem wyglądają myśli osoby. Natomiast daje 7 ze względu na sam pomysł, ale przede wszystkim z powodu zakończenia, które jest otwarte. Niby w czymś w rodzaju posłowia mamy wskazanie, jak to się skończyło, ale to tylko domysły historyków po 200 latach od wydarzeń, więc nic pewnego. Trochę żałuję, że ten rozdział powstał, sama koncepcja zakończenia 100% otwartego byłaby lepsza moim zdaniem, ale ogólnie szanuje za to, że przez ponad 30 lat nie powstawała druga część.



Nie wiem czy przeczytam "Testamenty", mocno wątpię, że nadrobię serial. Także dla mnie chyba świat zamknięty. Cieszę się, że go poznałem literacko i mam nadzieję, że się opamiętamy jako ludzkość w realu.

Zawsze lubiłem antyutopię. Nie wiem czemu, ale fascynuje mnie to na ile rożnych sposobów może upaść ludzkość w imię "wyższych idei". Opowieść podręcznej opowiada nam historię o tym, jak w sytuacji problemów demograficznych spowodowanych zmianami środowiskowymi, chorobami, ale też antykoncepcją, USA stały się katotalibanem pod nazwą Gilead i jak z kobiet płodnych uczyniono...

Oceniam tą książkę jako powieść 40 letnią, czyli z nieznacznym przymróżeniem oka.
Niestety czego mi brakowało, to rozwinięcia i zakończenia.
Nie wiemy czemu i jak to się stało, że świat tak drastycznie się zmienił, że kobiety nie mają praw, a zasady są twarde i złamanie ich grozi stratą życia i wszystkiego co możliwe. Nie wiemy również co dokładnie stało się na końcu, możemy się jedynie tego domyślać lub mieć nadzieję, że sequel z 2019 roku cokolwiek wyjaśni.
Nie oglądałam serialu, więc bardzo obiektywna oceniam książkę.
Za „niedokończaną” historię ogromny minus.
Jeśli chodzi o fabułę - pokazuje świat, w którym jestem przekonana, nie chciałby żyć nikt z nas. Świat gdzie „własne ja” nic nie znaczy, gdzie nie ma żadnych praw, a najlepszym co może się wydarzyć - to ciąża z gwałtu, bo tylko taka kobieta cokolwiek znaczy.
Przykre, przerażające i wzbudzające refleksję nad życiem. Cieszmy się z tego co mamy i w jakim świecie żyjemy.

Oceniam tą książkę jako powieść 40 letnią, czyli z nieznacznym przymróżeniem oka.
Niestety czego mi brakowało, to rozwinięcia i zakończenia.
Nie wiemy czemu i jak to się stało, że świat tak drastycznie się zmienił, że kobiety nie mają praw, a zasady są twarde i złamanie ich grozi stratą życia i wszystkiego co możliwe. Nie wiemy również co dokładnie stało się na końcu,...

Czuję spore rozczarowanie po tej lekturze. Bardzo brakowało mi wyjaśnienia, dlaczego właściwie doszło do tak drastycznych zmian ustrojowych — skąd się wzięły, dlaczego nastąpiły tak nagle i czy w założeniu miały realną szansę naprawić sytuację społeczną. Ten wątek wydaje mi się niedopracowany i aż prosił się o większe rozwinięcie, zwłaszcza zamiast licznych powrotów do przeszłości we wspomnieniach bohaterki, które pojawiały się chaotycznie.

Czuję spore rozczarowanie po tej lekturze. Bardzo brakowało mi wyjaśnienia, dlaczego właściwie doszło do tak drastycznych zmian ustrojowych — skąd się wzięły, dlaczego nastąpiły tak nagle i czy w założeniu miały realną szansę naprawić sytuację społeczną. Ten wątek wydaje mi się niedopracowany i aż prosił się o większe rozwinięcie, zwłaszcza zamiast licznych powrotów do...

Opowieść podręcznej prowadzi nas przez codzienność życia w dystopijnym Gileadzie. Nie ma tu wybuchów, gwałtownych zwrotów akcji ani adrenaliny, które oferuje serial oparty na książce. Czy podczas lektury czułam lekki niedosyt? Być może. Liczyłam na większe rozwinięcie wydarzeń i pełniejsze wykorzystanie potencjału, ale chyba nie taki był zamiar Atwood. Ta pozorna przeciętność sprawia, że książkę traktujemy bardziej jako ostrzeżenie niż fikcję.
Z mniej istotnych kwestii – tłumaczenie imion na język polski. Pozwólmy, by Luke został Lukiem, nie Łukaszem, tak jak Nick został Nickiem, nie Mikołajem czy Nikodemem.

Opowieść podręcznej prowadzi nas przez codzienność życia w dystopijnym Gileadzie. Nie ma tu wybuchów, gwałtownych zwrotów akcji ani adrenaliny, które oferuje serial oparty na książce. Czy podczas lektury czułam lekki niedosyt? Być może. Liczyłam na większe rozwinięcie wydarzeń i pełniejsze wykorzystanie potencjału, ale chyba nie taki był zamiar Atwood. Ta pozorna...

Straszna książka opisująca jak daleko może zajść opresyjne zabieranie praw kobietom w imię "moralności" i ochrony "tradycyjnych wartości".
Książka ta została napisana przez M. Atwood w latach 80, kiedy tradycjonaliści na zachodzie zaczęli postrzegać masowo powstające kliniki aborcyjne, wejście do mainstream'u pornografii za "naruszenie tradycyjnych wartości" Patrząc przez pryzmat momentu w historii, książka w wręcz idealny sposób obnaża jak daleko takie "obawy" mogą zajść.

Polecam każdemu. Ta pozycja mną wstrząsnęła i w znaczny sposób wpłynęła na moje myślenie w niektórych tematach

Straszna książka opisująca jak daleko może zajść opresyjne zabieranie praw kobietom w imię "moralności" i ochrony "tradycyjnych wartości".
Książka ta została napisana przez M. Atwood w latach 80, kiedy tradycjonaliści na zachodzie zaczęli postrzegać masowo powstające kliniki aborcyjne, wejście do mainstream'u pornografii za "naruszenie tradycyjnych wartości" Patrząc przez...

Męcząca bardzo. Nie polecam.

Męcząca bardzo. Nie polecam.