Wdowi las

DNF

DNF

Wyjątkowa książka z ciekawymi opowiadaniami. Niektóre z nich błyskotliwe, zabawne i bardzo w stylu autorki. Wszystkie opowieści są o przemijaniu, czuć perspektywę starszej, mądrej kobiety. Jestem fanką niesamowitych rozmów z Orwellem oraz opowiadaniu o przemianie w ślimaka.

Wyjątkowa książka z ciekawymi opowiadaniami. Niektóre z nich błyskotliwe, zabawne i bardzo w stylu autorki. Wszystkie opowieści są o przemijaniu, czuć perspektywę starszej, mądrej kobiety. Jestem fanką niesamowitych rozmów z Orwellem oraz opowiadaniu o przemianie w ślimaka.

"To ja kolekcjonowałam wymówki, jakie wymyślali ludzie, by się powyrzynać"

Margaret Atwood jak zwykle doskonała. Taka mi się myśl nasunęła po przeczytaniu tych kilkunastu opowiadań, że wszystkie one są adekwatne do wieku autorki. Atwood spogląda już na tę drugą stronę, tę, z której się już nie wraca, chyba że pod inną postacią jak wierzą niektórzy. Jednak nie rozpacza w tych swoich opowiadaniach, nie czuć w nich też strachu przed tą podróżą bez powrotu. Są wspomnienia, retrospekcje "sprzed" i wspominanie "po". Sporo starości i nostalgii, żałoby i godzenia się w powolnym procesie z tym co nieuniknione. Sporo też kadrów z młodości, rewolucja seksualna, hippisi i "Zepsute zęby" 😉. Jest niesamowity wywiad z duchem Orwella i Metempsychoza, czyli zagubiony ślimak, są rodowe zastawy i .... "Drewniane pudełko" ze skarbami. A wszystko to opowiadane powoli z zamysłem i rozmysłem, zamyśleniem i jakimś dziwnym spokojem... no i nie do pogardzenia był też ten "portal przerzutowy" sama się kiedyś nad taką opcją zastanawiałam.😉

"To ja kolekcjonowałam wymówki, jakie wymyślali ludzie, by się powyrzynać"

Margaret Atwood jak zwykle doskonała. Taka mi się myśl nasunęła po przeczytaniu tych kilkunastu opowiadań, że wszystkie one są adekwatne do wieku autorki. Atwood spogląda już na tę drugą stronę, tę, z której się już nie wraca, chyba że pod inną postacią jak wierzą niektórzy. Jednak nie rozpacza w...

margaret atwood jak zwykle w formie, ale także z pewną mądrością starszej kobiety (nie uważam przymiotnika "stara" za obelgę, więc nie zawaham się go użyć). cudowne spojrzenie na pędzący świat z pozycji siedzącej, z plecami na oparciu krzesła ogrodowego. kilka subtelnie podanych spostrzeżeń na tematy polityczne i światopoglądowe, bardzo sprytne, ale także coś, co sprawiało mi największą radość podczas lektury, czyli niesamowita zabawa formą i tematyką! kończąc jeden wciągający rozdział, nie mogłam doczekać się tego, co kryje się w następnym. wiele z tych historii łączyła ze sobą pewna oniryczność, ale też śmierć i żałoba, a gdzieś w tle przewijający się wątek magii, który dodawał całości animuszu. bardzo podobało mi się także ukazanie bohaterek w starszym wieku, które dalej są zabawne, przebojowe i otaczają się przyjaciółmi! wiem, że są to aktualnie najbliższe autorce realia, ale była to miła odskocznia od powielanych historii kobiet, które przestają być interesujące w momencie urodzenia pierwszego dziecka. zdecydowanie polecam, szczególnie na okres ponurej jesieni!

margaret atwood jak zwykle w formie, ale także z pewną mądrością starszej kobiety (nie uważam przymiotnika "stara" za obelgę, więc nie zawaham się go użyć). cudowne spojrzenie na pędzący świat z pozycji siedzącej, z plecami na oparciu krzesła ogrodowego. kilka subtelnie podanych spostrzeżeń na tematy polityczne i światopoglądowe, bardzo sprytne, ale także coś, co sprawiało...

Atwood niezmiennie porusza mnie i to jest coś pokrewne mojej literackiej duszy. Tym razem opowiadania, bardzo różne, dojrzałe, poruszające kwestie straty i godzenia się z nią, przemijania, akceptowania nowych sytuacji, ale też fantastyczne, nie z tego świata. Jest nawet rozmowa autorki z duchem Orwella. Pisane w lekkiej, zabawnej konwencji. Mistrzyni!

Atwood niezmiennie porusza mnie i to jest coś pokrewne mojej literackiej duszy. Tym razem opowiadania, bardzo różne, dojrzałe, poruszające kwestie straty i godzenia się z nią, przemijania, akceptowania nowych sytuacji, ale też fantastyczne, nie z tego świata. Jest nawet rozmowa autorki z duchem Orwella. Pisane w lekkiej, zabawnej konwencji. Mistrzyni!

To zbiór opowiadań, który nie tylko bawi, ale i zmusza do myślenia. Przenikliwe, pełne ironii teksty pokazują, że inteligentny humor może iść w parze z literacką głębią. Autorka z lekkością porusza się między tematami codzienności, relacji międzyludzkich, starzenia się czy tożsamości, nie tracąc przy tym charakterystycznego dla siebie dystansu i ciętego języka.

Nie wszystkie opowiadania są równie mocne — niektóre zachwycają od pierwszego zdania, inne pozostają w cieniu, ale jako całość tworzą bardzo udany, zróżnicowany tom. Szczególnie zapadły mi w pamięć teksty o matce czarownicy oraz o ślimaku — błyskotliwe, nieoczywiste, z odrobiną baśniowego absurdu.

To książka, przy której można się świetnie bawić, jednocześnie czując, że pod warstwą dowcipu kryją się istotne pytania o świat i o nas samych.

To zbiór opowiadań, który nie tylko bawi, ale i zmusza do myślenia. Przenikliwe, pełne ironii teksty pokazują, że inteligentny humor może iść w parze z literacką głębią. Autorka z lekkością porusza się między tematami codzienności, relacji międzyludzkich, starzenia się czy tożsamości, nie tracąc przy tym charakterystycznego dla siebie dystansu i ciętego języka.

Nie...

Podobało mi się dosłownie pięć opowiadań, tych na początku. Reszta to była męczarnia, nie do końca zrozumiała i wybitnie nieporywająca. Szkoda, bo zaczęło się obiecująco.

Podobało mi się dosłownie pięć opowiadań, tych na początku. Reszta to była męczarnia, nie do końca zrozumiała i wybitnie nieporywająca. Szkoda, bo zaczęło się obiecująco.

Przykro mi, ale książka mnie zupełnie nie zachwyciła. A recenzje są bardzo pochwalne.
Nudna, nieciekawa, banalna.

Przykro mi, ale książka mnie zupełnie nie zachwyciła. A recenzje są bardzo pochwalne.
Nudna, nieciekawa, banalna.

Jestem miło zaskoczona, nie spodziewałam się niczego wyjątkowego. Początkowo myślałam, że to będzie kolejna powieść obyczajowa o małżeństwie, a dostałam zbiór pozornie niezwiązanych w dużej mierze opowiadań, a jednak spinających się w jedną całość, bardzo zabawnych, inteligentnych, mądrych życiowo, z przesłaniem i pazurem. Podczas gdy niektóre z opowiadań, jak "Wolnoamerykanka" z dużym powodzeniem nadałyby się na scenariusz serialu Netflixa, inne są pełne zadumy nad życiem jak "Lunch w tumanach kurzu", inne wciągają i sprawiają że chcemy w nich uczestniczyć - jak spotkanie podstarzałych szalonych feministek na drinki - "W powietrzu - sympozjum" i wreszcie zarazem bawi i smuci opowiadanie o utracie ukochanego zwierzaka i żałobie po nim "Odejście Mruczka". Całokształt oceniam bardzo dobrze, jako coś innowacyjnego, świeżego i po prostu wartego przeczytania!

Jestem miło zaskoczona, nie spodziewałam się niczego wyjątkowego. Początkowo myślałam, że to będzie kolejna powieść obyczajowa o małżeństwie, a dostałam zbiór pozornie niezwiązanych w dużej mierze opowiadań, a jednak spinających się w jedną całość, bardzo zabawnych, inteligentnych, mądrych życiowo, z przesłaniem i pazurem. Podczas gdy niektóre z opowiadań, jak...

To zbiór, dowcipnych i inteligentnych, częściowo powiązanych ze sobą 15 opowiadań, z których 7 dotyczy Nell i Tiga. Całość podzielona jest na trzy części, przy czym pierwsza i trzecia tworzą klamrę, traktując o małżeństwie wyżej wspomnianych bohaterów. Opowiadania te są historiami o przemijaniu oraz starości, która jest nierówna, niesprawiedliwa i nieunikniona. Autorka zabiera czytelnika w strefę magii, wyobraźni, a czasem zaświatów. Mnie zachwyciło najbardziej to o matce-czarownicy. Te pozornie proste historie są przepełnione refleksjami nad ulotnością życia, dlatego warto doceniać chwilę. Zdecydowanie zaletą tej książki jest bezwzględna szczerość i uniwersalne prawdy.

To zbiór, dowcipnych i inteligentnych, częściowo powiązanych ze sobą 15 opowiadań, z których 7 dotyczy Nell i Tiga. Całość podzielona jest na trzy części, przy czym pierwsza i trzecia tworzą klamrę, traktując o małżeństwie wyżej wspomnianych bohaterów. Opowiadania te są historiami o przemijaniu oraz starości, która jest nierówna, niesprawiedliwa i nieunikniona. Autorka...