Profil użytkownika: intermission4reading

☕Po „Zaginioną” sięgnęłam z pełną świadomością, że u Piotra Kościelnego nie ma miejsca na delikatność. Każdy, kto zna jego twórczość, jest już przyzwyczajony do brutalności. Tutaj również jej nie brakuje. Jest brudno, jest duszno, jest niewygodnie. Tylko czy sama brutalność wystarczy, żeby książka naprawdę zachwyciła? Dla mnie nie do końca.
📚Punkt wyjścia jest mocny: jedna kłótnia, jedna noc, luka w pamięci i zniknięcie Agnieszki. Krzysztof z dnia na dzień staje się potworem w oczach wszystkich. Bardzo podobał mi się motyw łatwego osądzania. Jak szybko system i ludzie wydają wyrok, zanim padną jakiekolwiek dowody. Wątek komisarza Świderskiego, człowieka poturbowanego przez życie, też miał potencjał - czuć w nim desperację i potrzebę odkupienia.
☕Problem w tym, że przez sporą część książki brakowało mi napięcia, które naprawdę wbija w fotel. Historia momentami dłużyła się i miałam wrażenie, że kręcimy się wokół tych samych emocji. Dopiero końcówka przyniosła to, na co czekałam: mocniejsze tempo, większe zaangażowanie i finał, który zostawia ciężar na sercu.
📚Nie mogę powiedzieć, że to zła książka. Czyta się ją szybko, styl autora jest dynamiczny, a temat przemocy i chorej obsesji został pokazany bez lukru. Jednak oczekiwałam czegoś więcej. Może większej liczby zwrotów akcji, może głębszego wejścia w psychikę sprawcy. Brutalność to znak rozpoznawczy Kościelnego, ale sama w sobie nie buduje jeszcze historii, która na długo zostanie w głowie.

☕Po „Zaginioną” sięgnęłam z pełną świadomością, że u Piotra Kościelnego nie ma miejsca na delikatność. Każdy, kto zna jego twórczość, jest już przyzwyczajony do brutalności. Tutaj również jej nie brakuje. Jest brudno, jest duszno, jest niewygodnie. Tylko czy sama brutalność wystarczy, żeby...

Rozwiń

Zwiń

☕Są takie książki, które wciągają kryminalną zagadką, ale po zamknięciu okładki zostawiają w głowie coś znacznie cięższego niż pytanie „kto zabił?”. Dla mnie właśnie takie było „Rigor Mortis” autorstwa Jacka Piekiełko i Tomasza Żaka.
📚Z jednej strony dostajemy dynamiczny kryminał. Jest brutalny morderca kobiet w ciąży, jest obietnica ujawnienia jego tożsamości i jest internet, który żyje sensacją. Mikołaj Mortysz, twórca podcastu „Rigor Mortis”, to bohater, którego trudno polubić: bezwzględny, zapatrzony w siebie, karmiący się uwagą odbiorców. A jednak nie da się od niego oderwać. Jego historia hipnotyzuje, podobnie jak reakcje słuchaczy, którzy łapią każdy odcinek jak kolejną dawkę adrenaliny.
☕Bardzo podobało mi się to, że powieść pokazuje wydarzenia z kilku perspektyw. Honorata Kałuża i Buła wnoszą do tej historii rysy, pęknięcia, wątpliwości. Dzięki nim zaczynamy zadawać sobie pytanie: gdzie kończy się rzetelny reportaż, a zaczyna medialny spektakl? Czy prawda w ogóle jest jeszcze najważniejsza, skoro liczą się zasięgi, kliki i rozpoznawalność?
📚Choć fabuła jest pełna napięcia i zwrotów akcji, mam wrażenie, że zagadka kryminalna stanowi tu jedynie tło. „Rigor Mortis” to przede wszystkim opowieść o moralności - o tym, jak łatwo przekroczyć granicę w pogoni za sławą i jak cienka jest linia między informowaniem a manipulacją. To książka o odpowiedzialności za słowo, o sile mikrofonu i o tym, jak bardzo jako odbiorcy dajemy się wciągnąć w dobrze opowiedzianą historię.
☕Po lekturze zostałam z refleksją, że w świecie iluzji prawda bywa tylko elementem scenariusza. I to właśnie ten niepokój, bardziej niż sama intryga, sprawił, że ta książka zostanie ze mną na dłużej.

☕Są takie książki, które wciągają kryminalną zagadką, ale po zamknięciu okładki zostawiają w głowie coś znacznie cięższego niż pytanie „kto zabił?”. Dla mnie właśnie takie było „Rigor Mortis” autorstwa Jacka Piekiełko i Tomasza Żaka.
📚Z jednej strony dostajemy dynamiczny kryminał. Jest br...

Rozwiń

Zwiń

☕„Przetok” Hanny Sz. Białys to książka, z którą mam spory problem… i mówię to bez złośliwości. Raczej z poczucia uczciwości wobec siebie i wobec tej historii. To jedna z tych powieści, które zostawiają po sobie emocjonalny ślad, ale jednocześnie nie do końca spełniają oczekiwania, z jakimi po nie sięgamy.
📚Przede wszystkim trudno mi ją jednoznacznie zakwalifikować gatunkowo. Teoretycznie mamy tu kryminał/thriller, jest zbrodnia, jest tajemnica, pojawia się wątek księdza Wirtela i jego mrocznej działalności. Problem w tym, że element kryminalny jest raczej tłem niż osią fabuły. Napięcia jest niewiele, intryga nie prowadzi do zaskakujących rozwiązań, a rozwój wydarzeń dość szybko staje się przewidywalny. Zbrodnia owszem jest, ale miałam poczucie, że jej potencjał nie został w pełni wykorzystany.
☕Zdecydowanie bliżej tej książce do dramatu psychologicznego. Emocje, żałoba, cierpienie, poczucie niesprawiedliwości i bezradność wobec śmierci dominują nad akcją. Temat eutanazji, starości i nieuleczalnych chorób jest niezwykle trudny, ważny społecznie i właśnie tutaj „Przetok” najmocniej działa. Autorka nie łagodzi przekazu, nie próbuje ulżyć czytelnikowi. Wręcz przeciwnie, zmusza do refleksji i konfrontacji z pytaniami, na które nie ma prostych odpowiedzi.
📚Czuć, że to książka bardzo osobista. Widać ogromny ładunek emocjonalny i własne doświadczenia Autorki, co budzi szacunek i zrozumienie. Jednocześnie to właśnie ta intensywność sprawia, że momentami narracja staje się monotonna, a ciężar przeżyć bohaterów przytłacza i odbiera historii dynamikę. Fabuła do pewnego momentu naprawdę mnie intrygowała, później jednak miałam wrażenie, że wszystko zmierza do finału zbyt szybko i bez większego efektu „wow”.
☕Doceniam temat, klimat i psychologiczną warstwę postaci, ale jeśli sięgam po thriller, oczekuję też napięcia, intrygi i zaskoczenia. Tutaj refleksja wygrała z akcją.
📚 To dobra, ważna książka, która zostaje w głowie, ale niekoniecznie jako thriller. Raczej jako trudna, emocjonalna opowieść o granicach moralności i cierpieniu.

☕„Przetok” Hanny Sz. Białys to książka, z którą mam spory problem… i mówię to bez złośliwości. Raczej z poczucia uczciwości wobec siebie i wobec tej historii. To jedna z tych powieści, które zostawiają po sobie emocjonalny ślad, ale jednocześnie nie do końca spełniają oczekiwania, z jakimi...

Rozwiń

Zwiń

☕Są książki, po których zamyka się okładkę i po prostu idzie dalej. I są takie, po których trzeba chwilę posiedzieć w ciszy, bo emocje jeszcze nie zdążyły opaść. „Chrzciciel” Grzegorza Brudnika zdecydowanie należy do tej drugiej grupy.
📚To kryminał, ale bardzo szybko okazuje się, że zagadka śmierci trzynastoletniego chłopca jest tu tylko punktem wyjścia. Prawdziwa historia rozgrywa się głębiej: w relacjach, traumach, przemilczeniach i brudach zamiatanych pod dywan przez lata.
☕Beskidzka sceneria, zbiornik na Żarze, zamknięta społeczność i nadciągająca powódź tworzą tło ciężkie, duszne i niepokojąco realistyczne. Czułam wilgoć, błoto i narastające napięcie niemal fizycznie.
📚Rafał Lichy to bohater z krwi, kości i pęknięć. Z jednej strony twardy glina, z drugiej człowiek na granicy, próbujący nie zsunąć się z powrotem w ciemność. Jego powrót w rodzinne strony i konieczność konfrontacji z bratem tylko dolewają oliwy do ognia. Ale to relacja z Sierścią skradła mi serce. Ten wątek jest boleśnie ludzki i napisany tak, że trudno nie przeżywać go razem z Lichym. Bez patosu, bez taniego sentymentalizmu, za to z ogromnym ładunkiem emocji.
☕Śledztwo prowadzone jest wielotorowo, powoli, metodycznie. Brudnik nie podaje odpowiedzi na tacy. Elementy układanki długo wydają się do siebie nie pasować, by w końcu stworzyć obraz przerażający swoją prawdopodobnością. Tu nie ma jednego potwora. Jest system, ludzie i decyzje, które niszczą bardziej niż sama zbrodnia.
📚Ogromnym atutem „Chrzciciela” jest język. Opisy przyrody, wody, zniszczeń popowodziowych są niemal poetyckie, a jednocześnie surowe. To noir pełną gębą -brudne, mroczne i bez złudzeń. Widać też progres autora: historia jest bardziej wygładzona, dojrzalsza, lepiej wyważona niż w „Szafarzu”.
☕To nie jest lekka książka na wieczór. To powieść, która zostawia ślad i długo nie chce wyjść z głowy. To mocny, emocjonalny kryminał, który boli dokładnie tam, gdzie powinien. Idealny dla tych, którzy w literaturze szukają czegoś więcej niż samej zagadki.

☕Są książki, po których zamyka się okładkę i po prostu idzie dalej. I są takie, po których trzeba chwilę posiedzieć w ciszy, bo emocje jeszcze nie zdążyły opaść. „Chrzciciel” Grzegorza Brudnika zdecydowanie należy do tej drugiej grupy.
📚To kryminał, ale bardzo szybko okazuje się, że zagadk...

Rozwiń

Zwiń

☕Po tę książkę sięgnęłam w bardzo konkretnym momencie - wtedy, gdy coraz głośniej czułam, że czas coś zmienić w swoich nawykach, zwłaszcza tych jedzeniowych. Bez presji „nowej diety”, bez obietnic spektakularnych efektów w 30 dni. I chyba właśnie dlatego dobrze się stało, że „Sztuka obrony przed gównianym jedzeniem” Mikołaja Marceli trafiła w moje ręce akurat wtedy.
📚 Mikołaj Marcela nie straszy, nie moralizuje i nie sprzedaje cudownych rozwiązań. Zamiast tego proponuje coś, co w świecie fit-nowinek brzmi niemal jak herezja: zbawienną monotonię. Jedzenie wciąż podobnych posiłków, opartych na prostych, nieprzetworzonych składnikach, jako sposób na odzyskanie kontroli nad codziennością. Bez liczenia kalorii, bez obsesji na punkcie „idealnego talerza”. Bardziej „jak jeść?” niż „co jeść?”. I to podejście naprawdę do mnie trafiło.
☕Dużym plusem książki jest jej normalność. Autor opiera się na własnym doświadczeniu (70 kg mniej i utrzymana waga robią wrażenie), ale podpiera je badaniami i logicznymi argumentami. Jednocześnie nie udaje wszechwiedzącego guru. Część porad jest oczywista, momentami wręcz banalna, ale chyba właśnie tego często potrzebujemy, bo w praktyce i tak o tym nie pamiętamy. Jedz regularnie, gotuj w domu, śpij, ruszaj się, dbaj o relacje. Proste? Tak. Łatwe do wdrożenia? Niekoniecznie.
📚Bardzo na plus są przepisy na końcu książki. Nieskomplikowane, do powórzenia, bez spędzania pół dnia w kuchni.
☕Styl Autora jest swobodny, potoczny, momentami dosadny, ale dzięki temu książkę czyta się szybko i bez zadęcia.
📚Czy to lektura, która zmieniła moje życie o 180 stopni? Nie. Czy wszystko, co proponuje autor, wdrożę u siebie? Też nie. Ale dała mi kilka solidnych punktów zaczepienia i sporo do myślenia. A to już dużo.
☕ "Sztuka obrony przed gównianym jedzeniem" to rozsądny, życiowy poradnik dla tych, którzy mają dość diet, a chcą w końcu dogadać się z jedzeniem.

☕Po tę książkę sięgnęłam w bardzo konkretnym momencie - wtedy, gdy coraz głośniej czułam, że czas coś zmienić w swoich nawykach, zwłaszcza tych jedzeniowych. Bez presji „nowej diety”, bez obietnic spektakularnych efektów w 30 dni. I chyba właśnie dlatego dobrze się stało, że „Sztuka obrony...

Rozwiń

Zwiń

☕„Kieszenie pełne ślimaków” to książka, po której długo zastanawiałam się, co właściwie czuję. I chyba właśnie to jest jej największą zaletą. Nie daje prostych emocji ani jednoznacznych odpowiedzi. To historia, która wciąga nie akcją, a atmosferą i stanem psychicznym bohatera.
📚Historia Borysa Odmieńca zaczyna się zupełnie zwyczajnie: powrót do rodzinnej miejscowości, opieka nad schorowanym dziadkiem i praca w domu seniora. Nie ma tu wielkich ambicji ani nadziei na spektakularną zmianę losu. Jest za to egzystowanie z dnia na dzień, wypalenie i próba przetrwania. Borys nie szuka sensu życia. On raczej próbuje się nie rozpaść. I właśnie ta obyczajowa warstwa jest największą siłą powieści. Codzienność została pokazana surowo, momentami wręcz przytłaczająco, ale bardzo wiarygodnie. Dialogi, myśli bohatera i relacje z pensjonariuszami domu opieki brzmią naturalnie i bez sztucznej maniery.
☕Borys jako bohater jest trudny, zamknięty w sobie, emocjonalnie wycofany. Nie da się go łatwo polubić, ale da się go zrozumieć. Jego obojętność, apatia i stopniowe odsłanianie przeszłości budują napięcie bardziej niż same nadprzyrodzone elementy. Kiedy prawda zaczyna wychodzić na powierzchnię, historia nabiera zupełnie innego ciężaru.
📚To nie jest horror, który straszy od pierwszych stron. Niepokój narasta powoli, czasem wręcz niezauważalnie. Dziwne sytuacje, drobne pęknięcia w rzeczywistości, poczucie, że coś jest „nie tak”, ale trudno wskazać co. Momentami miałam wrażenie, że Autor bardziej interesuje się ludzką psychiką niż samą grozą i w gruncie rzeczy bardzo mi to odpowiadało. Choć nie ukrywam, że tempo bywa nierówne, a fragmenty stricte obyczajowe potrafią się ciągnąć.
☕Mimo chwil znużenia cały czas towarzyszyło mi poczucie, że pod tą zwyczajnością kryje się coś mrocznego i niewypowiedzianego. Im bliżej końca, tym wyraźniejsze staje się pytanie o granicę między rzeczywistością a demonami rodzącymi się w ludzkim umyśle.
📚Zakończenie zmienia perspektywę i zostawia czytelnika z ciężarem, który nie znika od razu po zamknięciu książki. Choć brakowało mi mocniejszego uderzenia, doceniam spójność, klimat i konsekwencję Autora.
☕„Kieszenie pełne ślimaków” to spokojny horror psychologiczny z bardzo silnym tłem obyczajowym, skupiony bardziej na człowieku i jego wewnętrznych lękach niż na samej grozie. Dla cierpliwych czytelników zdecydowanie warty uwagi. Ja natomiast z wielką chęcią i ciekawością sięgnę po inne książki Autora.

☕„Kieszenie pełne ślimaków” to książka, po której długo zastanawiałam się, co właściwie czuję. I chyba właśnie to jest jej największą zaletą. Nie daje prostych emocji ani jednoznacznych odpowiedzi. To historia, która wciąga nie akcją, a atmosferą i stanem psychicznym bohatera.
📚Historia Bo...

Rozwiń

Zwiń

☕„Amelia” Jolanty Żuber to książka, która bardzo mocno weszła mi pod skórę ale bardziej emocjami niż samą akcją. Od pierwszych stron czułam narastający niepokój, taką duszność, jakby razem z Gabrielem zamykały się przede mną kolejne drzwi. Fobia społeczna, z którą się zmaga, została pokazana w sposób niezwykle sugestywny i momentami wręcz bolesny. Czytając, czułam frustrację, współczucie, ale też narastającą irytację. Dokładnie te emocje, które muszą towarzyszyć osobom żyjącym obok kogoś chorego.
📚Relacja Gabriela i Amelii jest tutaj sercem całej historii. To związek na granicy wytrzymałości, pełen niedopowiedzeń, lęków i obsesji. Autorka świetnie pokazuje, jak choroba jednej osoby potrafi powoli, niemal niezauważalnie, wypalać wszystko wokół. Zakopane, które miało być ostatnią deską ratunku, szybko przestaje być romantyczną scenerią, a zaczyna przypominać klaustrofobiczną pułapkę. Momentami miałam wrażenie, że fikcja miesza się z rzeczywistością również w mojej głowie. Tak mocno wciągnęłam się w psychikę bohatera.
☕Muszę przyznać, że dość wcześnie miałam pewne przypuszczenia co do dalszego rozwoju fabuły. Intuicja podpowiadała mi, w jakim kierunku to może zmierzać. Ale… absolutnie nie odebrało mi to przyjemności z czytania. Wręcz przeciwnie, całościowy wydźwięk historii, sposób prowadzenia narracji i finał sprawiły, że książka i tak zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Zakończenie to prawdziwy emocjonalny rollercoaster i dowód na to, jak sprawnie Jolanta Żuber potrafi manipulować napięciem.
📚Choć momentami czułam lekki niedosyt, chciałabym więcej, głębiej, szerzej - to „Amelia” zostawiła mnie z głową pełną myśli i sercem ściśniętym od emocji. To thriller psychologiczny, który nie straszy krwią, ale ludzkim umysłem.
☕Jolanta Żuber jest dla mnie ogromnym odkryciem i z każdą kolejną książką tylko utwierdzam się w przekonaniu, jak świetnie pisze.

☕„Amelia” Jolanty Żuber to książka, która bardzo mocno weszła mi pod skórę ale bardziej emocjami niż samą akcją. Od pierwszych stron czułam narastający niepokój, taką duszność, jakby razem z Gabrielem zamykały się przede mną kolejne drzwi. Fobia społeczna, z którą się zmaga, została pokaza...

Rozwiń

Zwiń