Uczeń czarnoksiężnika

Uczeń czarnoksiężnika i jego trzy kolejne części składają się na cykl Gwiazda Wenus, Gwiazda Lucyfer. To moje nowe odkrycie i zdobycz, na którą natrafiłem, szperając po stronach internetowych ulubionych antykwariatów.

Utwór przedstawiony jest jako wspomnienia żyjącego na przełomie XIII i XIV stulecia maga, alchemika, astronoma, a przy okazji także truciciela — Witelona. I cóż to jest za historia. I cóż to jest za bohater.

Akcja rozgrywa się w czasach, gdy ziemie polskie wciąż odczuwały skutki rozbicia dzielnicowego, i stanowi znakomity przykład historycznego fantasy. Obok autentycznych postaci, jak książęta z rodu Piastów, spotykamy tu demony, wiedźmy i stwory ze słowiańskiej mitologii, a w końcu także samego Diabła, bardzo bliskiego znanemu nam Mefistofelesowi.

Jest to postać kluczowa dla fabuły, ponieważ nasz (anty)bohater, wychowany przez czarownice, w wyniku własnych wyborów uważa się za wyznawcę Lucyfera, któremu zaprzedał duszę. Ten zaś — jak wydaje się Witelonowi, albo i nie — sprawuje nad nim pieczę i, nie zważając na żadne zasady, wyprowadza go z kolejnych tarapatów.

Czy to w Polsce, czy na Śląsku, czy nawet w odległej Francji, główny bohater przeżywa liczne przygody, nie licząc się z chrześcijańskimi zasadami, powszechną moralnością ani konwenansami. Z pomocą Demona — lub bez niej, choć skłaniam się ku pierwszej wersji — osiąga swoje cele i robi to, co chce. Zarówno w dworskich knowaniach, w sztuce magicznej, jak i w podbojach miłosnych.

A skoro już o nich mowa, warto wspomnieć, że młody mędrzec jest homoseksualistą. Moim zdaniem świetnie współgra to z powieścią i doskonale wpisuje się w jej aurę profanum, zwłaszcza że rzecz dzieje się w głębokim średniowieczu.

Wszystko tu gra i skutecznie zachęca do sięgnięcia po kolejne tomy serii, co zresztą zamierzam niezwłocznie uczynić. Warto jednak zatrzymać się jeszcze na chwilę i zadać sobie pytanie, czy opisany tu żywot, odnaleziony rzekomo w Opactwie Benedyktynów w Tyńcu i przełożony na język polski, jest prawdą — czy może jedynie szatańskim apokryfem?

To jedna z lepszych książek polskiej fantastyki, jakie czytałem w ostatnim czasie. Urzekła mnie swoim klimatem, epoką, w której została osadzona, oraz diabelskimi motywami.

Super książka. Serdecznie polecam.

Uczeń czarnoksiężnika i jego trzy kolejne części składają się na cykl Gwiazda Wenus, Gwiazda Lucyfer. To moje nowe odkrycie i zdobycz, na którą natrafiłem, szperając po stronach internetowych ulubionych antykwariatów.

Utwór przedstawiony jest jako wspomnienia żyjącego na przełomie XIII i XIV stulecia maga, alchemika, astronoma, a przy okazji także truciciela — Witelona. I...

W sumie nie taka zła książka, ale jedyne, co mi tam przeszkadzało, to obszerne fragmenty dotyczące historycznych rozgrywek między całą masą władców i ich wzajemne powiązania rodzinne i koligacje. Do mnie akurat takie rzeczy nie przemawiają kompletnie i totalnie się w tym gubię, a do fabuły 99% z tego nie było wcale potrzebne.

W sumie nie taka zła książka, ale jedyne, co mi tam przeszkadzało, to obszerne fragmenty dotyczące historycznych rozgrywek między całą masą władców i ich wzajemne powiązania rodzinne i koligacje. Do mnie akurat takie rzeczy nie przemawiają kompletnie i totalnie się w tym gubię, a do fabuły 99% z tego nie było wcale potrzebne.

genialne historical fantasy, bardzo przyjemne, ale kłamałbym gdybym powiedział że się nie nudziłem.

genialne historical fantasy, bardzo przyjemne, ale kłamałbym gdybym powiedział że się nie nudziłem.

Specyficzny styl prowadzenia narracji. Czytało mi się tę powieść mozolnie choć z opisu i tematyki zdawała się być bardziej interesująca i wpasowywac w moje zainteresowania i oczekiwania. Lubie fantastyke, lubie historię. Jednak nic mnie w tym utworze nie urzekło.

Specyficzny styl prowadzenia narracji. Czytało mi się tę powieść mozolnie choć z opisu i tematyki zdawała się być bardziej interesująca i wpasowywac w moje zainteresowania i oczekiwania. Lubie fantastyke, lubie historię. Jednak nic mnie w tym utworze nie urzekło.

Opowiedziana w formie wspomnień głównego bohatera historia życia Witelona, średniowiecznego śląskiego uczonego, „maga” i dyplomaty o polsko-niemieckich korzeniach. Pojawiają się elementy fantastyczne, ale ogólnie Autor bazuje na dobrej znajomości źródeł oraz realiów życia XIII-wiecznego Śląska, Polski i Europy, chętnie sięgając również po przekazy o charakterze anegdotycznym. Ukazuje w ten sposób panoramę epoki, społeczeństwa, obyczajów, polityki. Czyni to bez większych zgrzytów merytorycznych i dość sprawnie pod względem literackim (przyjmując formę wspomnień, ogranicza w tekście rolę dialogów). Powieść czyta się ogólnie dobrze, pomimo niespiesznej narracji. Tu i tam trafiają się dłużyzny, ale do wytrzymania. Niedosyt wywołuje natomiast brak jakiejś szerszej wizji fabularnej, która uzasadniałaby trud napisania (a następnie lektury) całego dzieła. W tomie pierwszym tetralogii (doprowadzonym do ukończenia przez Witelona studiów w Paryżu) takowa się nie pojawiła. Może pojawi się w następnych, oparta o problem odrodzenia zjednoczonego Królestwa Polskiego, co zdają się sugerować pewne zamieszczone przez Autora tropy.

Opowiedziana w formie wspomnień głównego bohatera historia życia Witelona, średniowiecznego śląskiego uczonego, „maga” i dyplomaty o polsko-niemieckich korzeniach. Pojawiają się elementy fantastyczne, ale ogólnie Autor bazuje na dobrej znajomości źródeł oraz realiów życia XIII-wiecznego Śląska, Polski i Europy, chętnie sięgając również po przekazy o charakterze...

Opowieść "spisana" przez tytułowego ucznia czarnoksiężnika nie tylko pozwala lepiej poznać historię Polski, ale także posmakować życia codziennego w XIII wieku - a to coś, czego podręcznik czy lekcja historii nie dadzą. Leniwy sposób prowadzenia narracji, choć czasem irytujący i zdecydowanie nie pozwalający na zatopienie się bez reszty w lekturze, sprawia jednak, że czytelnik czuje się, jakby siedział obok spisującego wspomnienia z całego życia Witelona i cierpliwie czekał, aż litera po literze słowa pojawią się na kolejnych stronach. Nadaje to powieści szczególny charakter i czyni ją wyjątkową.

Wyjątkowa jest także dlatego, że z jednej strony z niezwykłą gorliwością i starannością przedstawia, niemal dzień po dniu, życie głównego bohatera, a z drugiej wybiera takie epizody, które pozwalają lepiej go poznać, zrozumieć jego motywację i niecierpliwić się - co będzie dalej?

Zaletą powieści jest niewątpliwie mobilność bohatera, raczej nie kojarząca się ze średniowieczem. Autor odczarowuje te czasy, niezwykle obrazowo pokazując, że żyli w nich ludzie tacy, jak my, mający swoje ambicje i mroczne sekrety. Dzięki temu, że główny bohater podróżuje po całej Europie, poznać możemy nie tylko obyczaje Polski, ale również Francji, w szczególności Paryża.

Niezmiennie cieszy mnie otwarte nazywanie przez pisarza pewnych spraw. Nieuczciwość i chciwość kościoła? Proszę bardzo. Homoseksualność? Aż wylewa się z kart książki. Polityczne gry i intrygi, za nic mające życie zwykłych ludzi? Słabość władców, dziedziczących królestwa po rodzicach? Wszystko jest.

I wiele więcej. Najbardziej jednak podoba mi się dążenie głównego bohatera do zdobywania wiedzy. Rzadko spotykam w książkach postaci tak żądne poszerzania swoich umiejętności i uczenia się. Kiedy już jednak się takie pojawiają, stają się wzorem do naśladowania i motywacją. Witelon nie jest wyjątkiem.

Opowieść "spisana" przez tytułowego ucznia czarnoksiężnika nie tylko pozwala lepiej poznać historię Polski, ale także posmakować życia codziennego w XIII wieku - a to coś, czego podręcznik czy lekcja historii nie dadzą. Leniwy sposób prowadzenia narracji, choć czasem irytujący i zdecydowanie nie pozwalający na zatopienie się bez reszty w lekturze, sprawia jednak, że...

Zrezygnowałem po dwóch, czy trzech rozdziałach. Z jednej strony czyta się dość płynnie, z drugiej regularnie rażą fragmenty kompletnie wybijające chcący się zanurzyć w historię umysł. W części, którą zdążyłem przeczytać, główny bohater jest jeszcze dzieckiem, jednak regularnie narrator (bohater u schyłku swego życia) przypisuje mu refleksje człowieka dojrzałego, obytego w świecie czy znającego już realia stosunków międzyludzkich. Pomieszanie historycznych realiów ze współczesnym tokiem rozumowania i zupełnie współczesnym językiem nie przeszkadzałoby mi zanadto, ale taki brak konsekwencji w malowaniu psychologicznego i umysłowego wizerunku bohatera już mnie zniechęcił. A zgrzytów było więcej. Już na samym wstępie bohater chcąc nakreślić obraz własnej osoby skupia się nadmiernie na własnym wyglądzie dając nie tylko pierwsze dowody wielkiej próżności (i jak tu się identyfikować z takim głównym bohaterem) ale i jasną podpowiedź, że autor nie będzie stronił od chodzenia na skróty, jeśli tylko będzie to dla niego wygodne. Kto, poproszony o opis własnej osoby, odpowiedziałby opisami typu: „Wysoko sklepione czoło zdobią zrośnięte, mocno zarysowane brwi, spod nich patrzą przenikliwie na świat złe oczy. Ich barwę trudno określić, stanowi zagadkę dla mnie samego. Przyjmijmy, że kolor zmienia się w zależności od nastroju - gdy bywam melancholijny, przybierają odcień szaroniebieski...” itd itd? Można by pomyśleć, że niczym innym bohater się w życiu nie zajmował, jak tylko zaglądaniem w lustro w celu sprawdzenia jaki to kolor przybrały tego dnia jego oczy i oceną wysklepienia swego czoła.

Daję 4 - może być. Gdybym nic innego nie miał na podorędziu, pewnie bym dalej czytał.

Zrezygnowałem po dwóch, czy trzech rozdziałach. Z jednej strony czyta się dość płynnie, z drugiej regularnie rażą fragmenty kompletnie wybijające chcący się zanurzyć w historię umysł. W części, którą zdążyłem przeczytać, główny bohater jest jeszcze dzieckiem, jednak regularnie narrator (bohater u schyłku swego życia) przypisuje mu refleksje człowieka dojrzałego, obytego w...

Ksiażka jak dla mnie ledwie co poprawna. Akcja umieszczana w czasach chyba najbardziej burzliwych dla Polski. Mało przekonująca historia bohatera jak na te czasy. Miescami miałem wrażenie, że pisał to jakiś niewyżyty erotoman homoseksualista.

Ksiażka jak dla mnie ledwie co poprawna. Akcja umieszczana w czasach chyba najbardziej burzliwych dla Polski. Mało przekonująca historia bohatera jak na te czasy. Miescami miałem wrażenie, że pisał to jakiś niewyżyty erotoman homoseksualista.

Wybrałam wersję audio z dwóch powodów. Raz, że dużo opnii było na temt małej ilości dialogów, przez co książka się dłuży. A dwa, to chyba nawet zaważyło, lektor jest mistrzem w swoim fachu i umiliłby nawet najnudniejszą pozycję zaczarować swoim wspaniałym głosem . I nie wiem czy lektor pomógł, czy najzwyczajnie w świecie książka jest niezła, ale nie ciągneła się ani trochę. Wręcz przeciwnie, mam niedosty potężny.
Świetnie naszkicowani bohaterowie, wartka akcja, dużo historii, przygody i refleksje, dziś już widziane jako zabobony, medycyna nawet jeszcze nie raczkująca, alchemia i magia. Wszystkiego dużo w idealnych jednak proporcjach. Już chcę więcej!

Wybrałam wersję audio z dwóch powodów. Raz, że dużo opnii było na temt małej ilości dialogów, przez co książka się dłuży. A dwa, to chyba nawet zaważyło, lektor jest mistrzem w swoim fachu i umiliłby nawet najnudniejszą pozycję zaczarować swoim wspaniałym głosem . I nie wiem czy lektor pomógł, czy najzwyczajnie w świecie książka jest niezła, ale nie ciągneła się ani trochę....

Jedna z najlepszych powieści historycznych zajmujących się historią Polski jakie przeczytałem. Jest to wręcz książka rewolucyjna, niejako w kontrze do narodowej świętości jaką jest twórczość Henryka Sienkiewicza. Witold Jabłoński zamiast przygłupawych, wąsatych młodzieńców typu Kmicic czy Zbyszko z Bogdańca, a także omdlewających dziewic jak Ligia, Oleńka czy Helena, swoim bohaterem uczynił czarnoksiężnika, a do tego homoseksualistę. I wyszło to powieści na zdrowie.
Głównym bohaterem jest pierwszy polski uczony, żyjący w XIII wieku, Witelonie. Zachowały się do naszych czasów jego pisma naukowe (głównie z dziedziny optyki),jednak nie wiele wiemy o samej postaci. A to daje olbrzymie pole do popisu dla wyobraźni pisarza. A Jabłoński posiada zarówno bogatą wyobraźnię, a także niewątpliwie warsztat pisarski.
Akcja powieści dzieje się w XIII wieku, gdzie niejako bazą wypadową dla działalności Witelona, jest go rodzinny Śląsk. Akcja jednak przenosi się również w Tatry (wyraźna inspiracja powieścią „Nietota” Micińskiego),na Mazowsze czy do Paryża. Na kartach powieści możemy spotkać wielkie postaci historyczne jak św. Tomasza z Akwinu, legendarne jak Robin Locksley (czyli Robin Hood). Autor puszcza też oko do czytelnika nawiązując do innych twórców powieści historycznych. W Paryżu Witelon ma kontakt z lombardzkim bankierem Tolomeo Tolomei, znanym z świetnego cyklu historycznego „Królowie przeklęci” Maurice’a Druona. Poznaje także ulicznego złodzieja Jean Geneura co oczywiście jest nawiązaniem do wielkiego pisarza Jeana Geneta.
Jednak poza Witelonem najważniejszymi postaciami powieści są Piastowie. XIII wiek to czas rozbicia dzielnicowego i rozmnożenia się naszej królewskiej dynastii. Mówi się, że ważna jest jakość nie ilość. W tym przypadku to powiedzenie się nie sprawdza. Duża ilość Piastów to przebogata galeria postaci, niczym nie gorsza od angielskich Plantagenetów, których losy znane są przede wszystkim z kronik historycznych Shakespeare’a. Nie mieliśmy swojego Shakespeare’a, ale na szczęście pojawił się Jabłoński. Co więcej „Uczeń czarnoksiężnika” to dopiero początek wielkiej przygody z Witelonem i Piastami.

Jedna z najlepszych powieści historycznych zajmujących się historią Polski jakie przeczytałem. Jest to wręcz książka rewolucyjna, niejako w kontrze do narodowej świętości jaką jest twórczość Henryka Sienkiewicza. Witold Jabłoński zamiast przygłupawych, wąsatych młodzieńców typu Kmicic czy Zbyszko z Bogdańca, a także omdlewających dziewic jak Ligia, Oleńka czy Helena, swoim...