Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Eragon

Tłumaczenie: Paulina Braiter
Cykl: Dziedzictwo (tom 1)
Wydawnictwo: Mag
6,81 (14555 ocen i 981 opinii) Zobacz oceny
10
1 219
9
1 527
8
2 200
7
3 876
6
2 689
5
1 641
4
433
3
642
2
140
1
188
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Eragon
data wydania
ISBN
9788374800389
liczba stron
495
słowa kluczowe
powieść, fantasy, smoki,
język
polski

Inne wydania

Napisana przez 17 - latka powieść, rozgrywająca się w magicznym świecie. Książka opiera się na znanym starszej generacji czytelników archetypie dorastania młodzieńca, jego dojrzewania , poszukiwania nauczyciela i spełnieniu misji. Eragon – bohater Paoliniego , młody wiejski chłopak znajduje niebieski kamień i przynosi go do domu. Ale zanim udaje mu się sprzedać go handlarzowi, z „kamienia”...

Napisana przez 17 - latka powieść, rozgrywająca się w magicznym świecie.
Książka opiera się na znanym starszej generacji czytelników archetypie dorastania młodzieńca, jego dojrzewania , poszukiwania nauczyciela i spełnieniu misji.

Eragon – bohater Paoliniego , młody wiejski chłopak znajduje niebieski kamień i przynosi go do domu. Ale zanim udaje mu się sprzedać go handlarzowi, z „kamienia” wykluwa się szafirowy smok, Saphira. Smoka próbuje ukraść zły Urgals, który brutalnie morduje wuja Eragona. Chłopcu i smoczycy w ostatniej chwili udaje się uciec. Od tej chwili Eragon poprzysięga zemstę mordercy wuja i wyrusza na wyprawę by uratować świat i stać się ostatnim legendarnym Jeźdźcem Smoków.
Poczekajcie, to nie wszystko.
Eragon jest związany z Saphirą magiczną mocą, psychiczną więzią , która wzmacnia ich wzajemną siłę lecz jest trochę...nieprzewidywalna. Król krainy, w której rozgrywa się akcja – Alagaesii – jest także Jeźdźcem, zaprzedał się jednak ciemnej mocy...W książce znajdujemy wszystko co niezbędne dla nowej generacji fantasy; wspaniałe walki , historyczne bronie, tajemniczy spisek i ... kobieta elf, która pojawia się w snach Eragona.
Wielkie dzieła fantasy sięgają wysoko. Tolkien, popularny Harry Potter i Matrix otworzyły drogę do innego świata, do wizji opartej o Wagnerowski obraz heroizmu i przeznaczenia. Wielkie nowoczesne dzieła fantasy korzystają z mitów, są pełne czarnoksiężników i smoków, dzięki którym oswajają czytelnikowi „nieznane”. Nowoczesna zaś klasyka, książki Jorge’a Luisa Borges, Neila Gaimana czy Terry Pratchetta lub choćby Stevena Eriksona kształtują nowy obraz świata , intrygujący i niezapomniany. Paolini zarówno korzysta z najlepszych wzorów wielkiej tradycyjnej fantasy ukształtowanej przez mistrza Tolkiena ale jednocześnie kształtuje nowy obraz, nową całkowicie wizję, nową jakość. Chłopak ma dopiero 21 lat. Ma prawdziwy talent; jest dobry i będzie jeszcze lepszy. Nawiasem mówiąc, wielu pisarzy „zabiłoby” aby móc napisać 500-stronicowy bestseller w wieku 17 lat.
Czy Christopher Paolini wyrośnie na wielkiego pisarza fantasy? Czy Eragon pokona złego króla i zostanie Jeźdźcem Smoków czy ulegnie ciemnej mocy ? Na te pytania przyjdzie nam poczekać do kolejnego tomu trylogii, lecz już dzisiaj wiemy – narodziła się wspaniała fantasy nowego pokolenia.
Została uruchomiona strona internetowa o książce www.alagaesia.com

 

źródło opisu: http://www.mag.com.pl/ksiazka-202--0-0-Eragon.Tryl...(?)

źródło okładki: http://www.mag.com.pl/ksiazka-202--0-0-Eragon.Tryl...»

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 299
Pięknanieznajoma | 2015-07-20
Na półkach: Przeczytane, Posiadam, Ulubione
Przeczytana: 2015 rok

Smoki, elfy, krasnoludy, rycerze z mieczami, magia - czyli coś, czemu żaden fan literatury fantasy nie może się oprzeć.
Długo wahałam się przed rozpoczęciem lektury, myśląc, że to nie dla mnie. Przekonałam się jednak i nie żałuje.
Mogłoby się wydawać, że to dość oklepany pomysł na książkę. Główny bohater, mało inteligentny, mało umiejętny, zostaje wybrany przez smoka/magiczny miecz/najstraszniejszego czarodzieja stulecia (niepotrzebne skreślić), przez co staję się jedyną nadzieją na uratowanie świata przed erą zła, ewentualnie zagładą. W ramach rozwoju akcji robi się coraz bardziej inteligentny, coraz bardziej umiejętny, aż w końcu, gdy staje się dostatecznie inteligentny, umiejętny, toczy straszliwą walkę z Głównym-Złym.
To właśnie szkielet fabuły cyklu Dziedzictwo. Wydaje się on być wielokrotnie powielany, przez co nudny, jednakże podczas czytania absolutnie się tego nie zauważa. "Eragon" wciąga i nie pozwala zasnąć, nieustannie intryguje.
Fabuła, mimo że oparta na oklepanym pomyśle, potrafi zaskakiwać. Jest pełna intrygujących przygód i różnorodnych wątków. Jednym słowem, jest taka, jaka powinna być.
Akcja toczy się wartko, ale jest doskonale wyważona, dając czytelnikowi od czasu do czasu odpoczynek od nieustannej walki/ucieczki przed Złem.
Bohaterowie to chyba jedyna rzecz, na którą mogę ponarzekać.
Sam Eragon jest przedstawiony, jak większość protagonistów z tego typu książek - odważny, prawy, ciekawy świata, od dziecka marzący o czymś więcej, w żałobie po kimś bliskim, którego odebrało mu zło, z niskim poczuciem własnej wartości, z nieustającymi rozterkami na tle moralnym, zakochany (najczęściej w najbardziej nieodpowiedniej dla niego pannie). To właśnie cały Eragon. Z tego opisu mogłoby wynikać, że jest to nudna i sztampowa postać, ale wcale tak nie jest. Czytając, czujemy do niego sympatię i zżywamy się z nim. To tak, jak najlepszym przyjacielem - lubimy go, bez względu na to, jak bardzo wnerwiający nie jest.
Ważną postacią, o której należy wspomnieć jest smoczyca Eragona, Saphira. Tutaj autor się postarał. Postać ciekawa, barwna, odważna, zdecydowana, pewna tego, czego chce, pozbawiona rozterek moralnych, jak i uczuciowych. Stała się moją ulubioną postacią.
Co do reszty bohaterów, to są oni jednakowi. Różnią się oni od siebie co najwyżej jedną cechą. Przez co są strasznie nudni. Autor chcąc zaoszczędzić "czas antenowy" na akcję, uczynił bohaterów bardzo skrytymi, WSZYSCY "nie chętnie dzielą się swoją przeszłością". Należy jednak wspomnieć o jednym chwalebnym wyjątku. Jedynie Angela wyróżniała się swoją osobowością, przez co miło ją wspominam.
najgorsze zastrzeżenia mam jednak do postaci negatywnych. Postaci pozytywne przynajmniej miały jakiś charakter, mimo że nudny. Za to "ci źli" są go absolutnie pozbawieni. Są tylko źli i nikczemni. Nic więcej. Rozumiem, że nie można rozwodzić się nad charakterem każdego żołnierza armii zła, ale można pokazać motywy i przyczyny postępowania dowódców.
Książka jest już klasykiem. W moim odczuciu to rewelacja i polecam ją każdemu. Jak kiepsko ta recenzja nie brzmi, jest to opis tylko złych stron, które są kroplą goryczy w syropie. proszę brać ją pod uwagę, ale nie sugerować się moją opinią. gdyż książka naprawdę jest warta poświęconego czasu.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Szepty dzieciństwa

Rzadko sięgam po książki obyczajowe, i rzadko czytałam książki polskich autorów. Chyba poprostu lubiłam się zawsze przenieś w świat jakiegoś zagranic...

zgłoś błąd zgłoś błąd