Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Opowiadania

Wydawnictwo: Współpraca
7,31 (113 ocen i 6 opinii) Zobacz oceny
10
4
9
15
8
28
7
39
6
19
5
8
4
0
3
0
2
0
1
0
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
83-7018-109-0
liczba stron
238
kategoria
Literatura piękna
język
polski
dodał

Zbiór opowiadań Bułhakowa zawiera: Psie serce Fatalne jaja Diaboliada "Psie serce" miało podtytuł "potworna historia". Bułhakow napisał ją w 1925 roku, w Rosji po raz pierwszy ukazała się po 62 latach i to nie w wydaniu książkowym, tylko w miesięczniku literackim "Znamia", 47 lat po śmierci autora. Właściwie trudno się dziwić - jest to historia przyzwoitego kundla, któremu wszczepiono...

Zbiór opowiadań Bułhakowa zawiera:
Psie serce
Fatalne jaja
Diaboliada

"Psie serce" miało podtytuł "potworna historia". Bułhakow napisał ją w 1925 roku, w Rosji po raz pierwszy ukazała się po 62 latach i to nie w wydaniu książkowym, tylko w miesięczniku literackim "Znamia", 47 lat po śmierci autora. Właściwie trudno się dziwić - jest to historia przyzwoitego kundla, któremu wszczepiono gruczoły alkoholika i degenerata... Uczłowieczony pies staje się działaczem, gorącym zwolennikiem władzy sowieckiej, zachowuje się jak prawy aktywista nowego ustroju i doprowadza nieomal do obłędu profesora Preobrażeńskiego, który próbował zrobić z niego człowieka. Kiedy Bułhakow czytał tę nowelę w gronie znajomych, był tam także agent GPU, policji politycznej. Zrecenzował "Psie serce" następująco: "Rzecz ta została napisana we wrogiej, dyszącej bezgraniczną nienawiścią do Sowietów tonacji". Dodał, że jest też pornograficzna, czego przy najlepszej woli doprawdy trudno się dopatrzyć. Chyba że za pornografię można uznać opisy funkcjonowania organów władzy.

"Fatalne jaja" Bułhakow ukończył w październiku 1924 roku, a cztery miesiące później ukazały się w almanachu wydawnictwa "Niedra". Akcja toczy się w przyszłości, w 1928 roku, kiedy to na Związek Radziecki spada klęska potwornych gadów. Jeden z ówczesnych krytyków był zdania, że "jest to pamflet, historia o tym, w jaki sposób dobry pomysł może spowodować rzeczy okropne, jeśli do jego realizacji zabierze się człowiek odważny, ale ciemny i bez wyobraźni". Inni recenzenci wypowiadali się bardziej jasno: "polityczny sens tej utopii jest oczywisty - rewolucja zrodziła »gady«, przed którymi może ocalić nas tylko cud w rodzaju osiemnastostopniowych mrozów w sierpniu". I jeszcze - "»Fatalne jaja« to koniec drogi twórczej Bułhakowa". Opowieść o dziwnym wynalazku profesora Persikowa, człowieka ponad wszystko ceniącego zdrowy rozsądek, pokazuje, że logika nie jest tym, co mogłoby znaleźć zrozumienie u władz Związku Radzieckiego. W rezultacie na kraj ruszają tłumy straszliwych potworów, niszczących wszystko na swojej drodze. Państwo ratuje z sobie znanych tylko powodów siła wyższa, na nic innego liczyć nie było można.

„Diaboliada” to satyryczna opowieść, który wpadnie w tryby rozpędzonej machiny biurokracji i ulegnie presji ludzkiej głupoty i własnego strachu, jak drobny referent Korotkow, musi załamać się psychicznie. Niewinna z pozoru karuzela zabawnych perypetii i nieporozumień kończy się tragicznie.

 

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
    Obecnie jeszcze nie ma dyskusji powiązanych z tą książką.
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (344)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 703
AniaZ | 2016-07-22

Fani „Mistrza i Małgorzaty” znajdą w tym, składającym się z trzech opowiadań, zbiorze („Psie serce”, „Diaboliada” oraz „Fatalne jaja”) najbardziej charakterystyczne cechy prozy Bułhakowa z surrealistycznym humorem, ciętą satyrą i piętrzącymi się absurdami na czele.

Na początek najzabawniejsze i najbardziej szalone „Psie serce”, w którym profesor Preobrażeński przeszczepia przygarniętemu z ulicy kundelkowi ludzkie gruczoły i organy płciowe. Ku wielkiemu zaskoczeniu „burżuazyjnego” naukowca stworzony w ten sposób osobnik (człowiek o psich cechach) przeistacza się w zagorzałego stalinowca, a jednocześnie pijaka i hulakę. Mamy tu i bezsilność wobec pewnych zachowań i postaw ludzkich, których nie sposób zmienić, ale jak i w każdym z utworów Bułhakowa, satyrę na ówczesne stosunki społeczne: życie w ciągłym strachu przed donosem, a także pozory komunistycznej równości, w której nie brakowało jednak bardziej uprzywilejowanych towarzyszy.

W „Diaboliadzie” poznajemy natomiast...

książek: 328
KMaria | 2016-02-10
Na półkach: Świetne, Posiadam, Przeczytane
Przeczytana: luty 2016

3 świetne, satyryczne opowiadania.Ukazana jest farsa,absurdalność ustroju ZSRR panującego w czasie powstawania opowieści.
Bułhakow stworzył w nich dla nas dwóch profesorów- eksperymentatorów i konsekwencje ich działań oraz urzędnika który wpada w wariackie struktury ówczesnej machiny biurokratycznej
Opowiadania kolejno ; Psie Serce napisane w 1923 dla mnie pozytywnie śmieszne, wariacka,lekko niepokojąca Diaboliada z 1924 i zastanawiające Fatalne Jaja z 1925r.
Wszystkie więc te utwory były napisane przed sławnym dziełem autora " Mistrz i Małgorzata".
Polecam miłośnikom "Mistrza..." jak i tym którzy książki nie polubili aby przekonać się do walorów Mistrza Bułhakowa.

"Lustrzana kabina spadła w dół, i dwóch Korotkowów też spadło w dół. Drugiego Korotkowa pierwszy i ważniejszy zapomniał w lustrze kabiny i wyszedł samotnie do chłodnego hallu. Bardzo gruby i różowy powitał Korotkowa słowami :
- Wspaniale. Wlaśnie teraz pana aresztuję.
- Mnie nie można aresztować - odpowiedział...

książek: 137
jasminowa | 2013-08-02

Po prostu kolejne objawienie geniuszu Bułhakowa. Moim faworytem są "Fatalne jaja". Myślę, że powinnam przeczytać kolejny raz, co u mnie jest znakiem, że utwór jest naprawdę wart uwagi (jeśli zwyczajnie nie zapomniałam, o czym on był). Szczególnie polecam miłośnikom "systemówek", autor świetnie ukazał absurdy rosyjskiej rzeczywistości.

książek: 0
| 2012-08-09
Przeczytana: 09 sierpnia 2012

Bułhakow po raz kolejny ujął mnie swoim stylem. Jego twórczość upewnia mnie tylko w tym, iż literatura rosyjska jest prawdziwą ucztą. Tutaj mamy trzy opowiadania- wszystkie trzy właściwe autorowi: ironiczne, satyryczne, momentami zabawne, całkowicie absurdalne, świetnie napisane, wciągające, lekkie lecz niepozbawione sensu, mądrości i piękna.

książek: 92
tanya | 2014-01-20
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 20 stycznia 2014

Bułhakow to geniusz obłędu. Obłędna wyobraźnia, obłędne pióro, obłędne po lekturze sny. Tyle.

książek: 557
Martyna | 2011-12-04
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 04 grudnia 2011

Trzy interesujące opowiadania, choć zdecydowanie najbardziej podobało mi się pierwsze, a zdecydowanie najmniej drugie. Wspaniałe u Bułhakowa jest to, że potrafi on w kilku prostych zdaniach nakreślić charakter postaci i choć żadnej z nich nie opisuje szczegółowo, to każda jest inna. Profesor Persikow - niesamowity :)

książek: 2459
Nifelinord | 2010-12-09
Na półkach: Przeczytane, Na składzie, Zacne
Przeczytana: 2009 rok
książek: 112
Kamil | 2017-02-19
Na półkach: Chcę przeczytać, Posiadam
książek: 134
zakat1984 | 2017-01-24
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
książek: 0
| 2016-11-17
Na półkach: Przeczytane
zobacz kolejne z 334 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd