Jesienna miłość

Mimo iż film oglądałam pięćdziesiąt milionów razy i doskonale wiedziałam, co się wydarzy, to i tak książka wywarła na mnie niesamowite wrażenie. Bo czy jest coś piękniejszego, niż prawdziwa, odwzajemniona miłość? Sparks po raz kolejny wprowadza nas w świat, gdzie miłość nie jest byle uczuciem, ale czymś, czego nie da się objąć słowami. Miłość, za którą, ramię w ramię, podąża nieszczęście. Ból, strach, cierpienie i strata czegoś, co jest dla nas tak ważne.

Sparks potrafi ubrać w słowa niemal banalne rzeczy, które pod jego piórem nabierają całkiem nowego znaczenia. Mają sens. Poruszają do głębi i niekiedy wręcz zmuszają do przemyśleń, co jest takie piękne. Ogromnie uwielbiam język, jakim posługuję się autor. Plastyczny, dzięki któremu możemy niemal wejść w skórę głównego bohatera i czuć dokładnie to samo, co czuje on. Ze mną tak było w tym wypadku. Płakałam, gdy płakał Landon. Uśmiechałam się, gdy on się uśmiechał. Cierpiałam, gdy on cierpiał. To najlepsze, gdy możemy przeżywać dokładnie to samo, co główny bohater. Widzieć świat jego oczami.

Jesienna miłość to niesamowicie piękna powieść o cudownej, odwzajemnionej miłości. W pewnym sensie powiadamia nas o tym, że należy kochać i cieszyć się z życia, kiedy mamy czas i szansę na to. Bo nie wiadomo, co może wydarzyć się za minutę, dzień, miesiąc... Że na każdym kroku czyha na nas niebezpieczeństwo i należy brać życie takim, jakie jest. Żałuję, że Jamie i Landon nie mieli szansy na długie i szczęśliwe życie z gromadką dzieci. Ale pokochali się jedyną, prawdziwą miłością jaka tylko istnieje. I to właśnie jest takie piękne, że to ich spotkała taka miłość, bo, niestety, nie każdy może się na nią natknąć.

Bardzo spodobała mi się postać Jamie. Naprawdę niesamowita z niej osoba, poświęcała całą siebie, żeby móc pomagać innym. Gdy czytałam tę książkę, dopiero wtedy tak naprawdę sobie uświadomiłam, jak mało jest osób na świecie, które robią coś dla innych ludzi bezinteresownie, nie oczekując niczego w zamian. A Jamie dokładnie tak postępowała, pomagała każdej osobie, które tej pomocy potrzebowała. Nawet ludziom, którzy byli dla niej okrutni. Naprawdę cudowna postać, pełna łagodności i ciepła. W pełni zasłużyła na uczucie, jakim obdarzył ją Landon.

Piękna książka. Polecam.

Kiedy moja rodzinka widzi mnie płaczącą nad książką, to od razu wiedzą co czytam. Bo jeśli płaczę nad książką, to tylko nad książką autorstwa Pana Sparksa :)

Cytat z okładki: "Poruszająca serca opowieść o pierwszej miłości" idealnie opisuje sens tej książki.

Bohaterami tej historii są dwie zupełnie odmienne osoby. London jest synem bogatego kongresmana, nastolatkiem w pełni korzystającym z życia, nie zawsze w sposób zgodny z prawem czy normami życia społecznego... Jimie z kolei to szara myszka nie wychodząca z domu bez Biblii. Wychowana przez ojca pastora stara się każdego dnia zrobić dobry uczynek.

"Musisz obiecać, że się we mnie nie zakochasz" - pada prośba z ust Jimie. Chłopiec odbiera to jako żart, nie dopuszcza nawet takich myśli do siebie. Ale że przeciwieństwa lubią się przyciągać...

London zakochuje się w Jimie. Oczywiście nie od razu - stopniowo. Bo tak na prawdę, to właśnie Jimie uczy go, czym właściwie jest miłość. Uczy go życia...

Czytając książki Sparksa należy liczyć się z tym, że autor rzadko obdarowuje czytelnika happy endem. Z każdą kartką obawiałam się coraz bardziej zakończenia.

Sparks nie ma litości... Przy zakończeniu płakałam jak mało kiedy. Ale czy z radości czy ze smutku, tego już Wam nie zdradzę... :P

Zachęcam do lektury! Jak dla mnie najlepsza książka Pana Nicholasa.

Pewien 57 letni mężczyzna o imieniu Landon postanawia opowiedzieć nam historię, która przydarzyła mu się kiedy miał 17 lat. Przeżył wtedy więcej niż każdy z nas przez całe życie. Był zwykłym nastolatkiem lubiącym imprezy i tak jak wszyscy chciał lata młodości spędzić jak najlepiej, czyli szaleć ile się da. Pochodził z zamożnej rodziny. Jego ojciec jest bogatym kongresmenem, który całe życie nie interesował się chłopakiem. Całe życie Landon tak naprawdę wychowywał się bez ojca. W ostatniej klasie musiał wybrać między dwoma zajęciami dodatkowymi : zajęcia z dramatu i chemia. No i tak jak pewnie każdy nie lubiący dodatkowej nauki postanowił wybrać się na zajęcia teatralne. Tam dostał olśnienia. Do tej samej grupy co on dołączyła Jamie - córka pastora, która jest uznawana za dziwoląga, ale nie z powodu urody, bo jest ona dość ładna, ale z powodu jej sposobu ubierania się i zachowania. Jednak tego dnia Landon dojrzał w niej coś więcej niż koleżankę z klasy, z którą kiedyś zamienił kilka słów. Ujrzał dość ładną kobietę. Landona i Jamie zbliżył do siebie bal, na który Landon nie miał już kogo zaprosić. Jak później się dowiadujemy było to zamierzone przez Boga.

Cała to opowieść to piękna historia o prawdziwej i szczerej miłości, która jest w stanie przezwyciężyć wszystkie przeciwności losu. Jakąś dziwną siłą dwójka obcych sobie ludzi z dwóch różnych "klas społecznych" zaczyna być sobie bliska. Nicholas Sparks przedstawia nam miłość trudną, bo towarzyszy jej ból, cierpienie i wyrzeczenia. Połowę książki przez to przepłakałam. Historia tak długo została w moim sercu i namówiła mnie na refleksje nad życiem. Bo co jest piękniejsze o miłości dwojga ludzi, która nie zna granic i są oni gotowi zmienić dla siebie całe życie ?

Jamie to piękna, mądra i dobra dziewczyna. Bardzo dużą uwagę poświęcała Biblii, pomagała sierotom i wszystkim, którzy tej pomocy potrzebowali. Nie przejmowała się tym jak wygląda, bo uważała, że nie ma to znaczenia. Przez swoje zachowanie stała się odludkiem i pośmiewiskiem szkoły, ale nie przeszkadzało jej to i przebaczała wszystkim to co mówili. Była bardzo dzielną dziewczyną przez całą książkę i od pierwszych stron zyskała moją sympatię ;].

Landon to chłopak, który w książce przeszedł wielką przemianę. Z łobuziaka, który miał wszystko i wszystkich, z którymi się nie przyjaźnił gdzieś, zmienił się w miłego, pomocnego i szczodrego chłopaka, a to wszystko dzięki Jamie. Dziewczyna poprowadziła go na drogę dobra i pomogła mu znaleźć cel w życiu. Uważam, że miłość Jamie to najlepsza rzecz, która mogła go spotkać kiedy przebywał wśród "smutnych dni".

Żałuję tylko, że musieli przejść przez coś takiego i poświęcić wszystko w imię miłości i tego co zaplanował Bóg jak twierdziła Jamie. Książka jest bardzo wzruszająca i jeszcze teraz gdy piszę te kilka słów po moich policzkach spływają łzy... Słowa autora docierają do najbardziej skrywanych przez nas uczuć i powodują, że odczuwamy to co bohaterowie, ale można rzec, że 100 razy mocniej. Przynajmniej tak było w moim wypadku. Największe przesłanie jakie dla mnie płynie z tej książki to to, że autor chce nam powiedzieć, żebyśmy przyjmowali życie takim jakie jest i żyli dzień po dniu, bo nie wiadomo kiedy może na nas spaść taka bądź inna tragedia.
Na podstawie tej książki został już dawno nagrany film pt. "Szkoła Uczuć", który obejrzałam już setki razy i należy do moich ulubionych. Historia w tym filmie została odrobinę zmieniona, ale tak samo wzrusza i zostawia swój ślad w życiu widzów. Muzyka natomiast jeszcze bardziej wprowadza nas w nastrój tego filmu. To dzięki temu filmowi sięgnęłam po książkę pana Sparksa i nie żałuję żadnej chwili jej poświęconej.

Już jako mała dziewczynka czytałam przeróżne książki. Z biegiem czasu, zamieniałam bajki o Kopciuszku na coś, co mianowałam 'książką dla młodzieży', jednak czy nazwałabym siebie 'młodzieżą' w takim wieku, to sprawa do przedyskutowania. Dostawałam wtedy w księgarniach lub bibliotece lekkie opowiadanka o pierwszych miłościach i pierwszych przyjaźniach. Nadszedł jednak i czas, kiedy zrozumiałam, że na świecie nie ma samych Happy Endów i takie lekkie książki także mi nie wystarczały. Wtedy sięgnęłam po coś, co różniło się od typowych szczęśliwych zakończeń.

Landon to beztroski siedemnastolatek. Sam nie wie co chce w życiu robić, a w głowie mu tylko imprezy. Jamie zaś to spokojna dziewczyna, opiekująca się swoim owdowiałym ojcem. Zazwyczaj nie rozstaje się z Biblią, nie chodzi także na imprezy, a jej życie ogranicza się do dobrych uczynków. Traktowana przez rówieśników jak i przez Landona jako samotna dziwaczka. Nadchodzi jednak pora dorocznego balu, a Landon w odruchu desperacji zaprasza właśnie Jamie. To dopiero początek ich znajomości, a przed nimi długa droga. Kpiny znajomych, unikanie się, a także coś, co rozdziela a zarazem przybliża bardziej.

Myślę, że każdy zna Nicholasa Sparksa i większość przeczytała chodź jedną z jego książek. Ja po raz pierwszy spotkałam się z nim właśnie przy tej pozycji. Jest to współczesny pisarz amerykański, którego książki ukazały się w ponad 33 językach. Jednymi z jego innych powieści są ''Pamiętnik'', ''Noce w Rodanthe'', ''Ostatnia Piosenka'' czy ''I wciąż ją kocham'', które także doczekały się ekranizacji. Po przeczytaniu kilka dzieł Pana Sparksa, bez wahania zaliczyłam do go jednego z ulubionych autorów.

Muszę przyznać, że jest to jedyna książka, do której tak często powracam. Niby błaha historia, którą możemy spotkać w wielu literaturach, ale jednak coś jest takiego, co skłania do refleksji i niestety do łez. Jako że zdarza mi się często wzruszać, tak też i było w tym przypadku. Dziewczyna, której życie składało się z dobrych uczynków, czytania Biblii i opieki nad ojcem i chłopak, którego życie składało się z imprez i spotkań ze znajomymi. Podobno przeciwieństwa się przyciągają, nawet jeśli nic nie wskazuje na to, że kiedykolwiek się przyciągną. Bo kto by pomyślał, że chłopak, który szykanuje z dziewczyny, kiedykolwiek pokocha ją tak, że zmieni życie swoje a także i jej. Mimo, że historia ta nie kończy się szczęśliwie dla tej pary, o tyle zmienia życie obydwojgu. Samo to, jak to wszystko się toczy, ściska mnie mocno za serce i gdzieś tam daleko podpowiada, że mimo wszystko, sama chciałabym doznać tak silnego uczucia, czegoś tak pięknego i, no cóż, nieodwracalnego. Bo wierzę iż bohater, będzie do końca życia zawdzięczał wszystko tej jednej osobie, która go na tą ścieżkę pokierowała.

Na podstawie i tej powieści został nakręcony film. Przyznaję, że bardzo go lubię i także oglądałam go już kilka razy. Żałuję tylko, że najpierw zobaczyłam ekranizację, a potem wzięłam się za książkę.

Uwielbiam sytuacje, w których odkładam czytanie jakiejś książki na czas bliżej nieokreślony, a potem nie sięgam po nie przez całe lata. Podobnie było w przypadku jednej z powieści Nicholasa Sparksa, która po wielu miesiącach leżenia na półce, powróciła do moich łask i towarzyszyła mi przez dwa kolejne wieczory. Muszę przyznać, że czas spędzony w jej towarzystwie nie należał do najłatwiejszych, choć tak właśnie zapowiadało się na samym początku spotkania z tą lekturą.

"Jesienna miłość" opowiada swoim czytelnikom historię niezwykłej miłości. Miłości, która pojawiła się w życiu głównych bohaterów dość niespodziewanie i sprawiła, że cała ich dotychczasowa egzystencja, wykonała obrót o sto osiemdziesiąt stopni. Jamie Sullivan to siedemnastoletnia dziewczyna, która od urodzenia jest wychowywana przez ojca. Mężczyzna robi wszystko aby wychować córkę na porządną niewiastę. W końcu jest ona najważniejszą pamiątką jaka została mu po zmarłej żonie. W tym samym czasie, Landon Carter korzysta z pełni wolności jaka dawana jest mu przez rodziców. Nastolatkowi trudno jest się pogodzić z obojętnością ojca, która objawia się w jego życiu ciągłymi wyjazdami i niekończącymi się wymaganiami, które dotyczą jego przyszłości. Jak to się stało, ze dwie tak różne osoby poczuły łączącą je więź? Jaką tajemnicę ukrywa przed ukochanym Jamie? Jak potoczą się losy tej dwójki?

"Szkoła uczuć" to film będący ekranizacją "Jesiennej miłości", który odniósł ogromny sukces w kilkudziesięciu państwach na całym świecie. Nikt by się nie spodziewał, że na pozór zwyczajna historia, będzie w stanie wywołać w swoich odbiorcach aż tyle emocji. Pamiętam dzień, w którym dane mi było zapoznać się z jego treścią na lekcji religii w szkole średniej. Nie wiedziałam wtedy, iż został on nakręcony na podstawie książki, a mimo to mnie zauroczył i sprawił, że od tamtej pory obejrzałam go kilkadziesiąt razy. W końcu nadszedł czas na zapoznanie się pierwowzorem tej historii i choć podeszłam do lektury tej książki z dość sporym dystansem, to bardzo szybko okazało się, że moje początkowe obawy, nie mają swojego uzasadnienia w rzeczywistości. W dużym stopniu przeszkadzała mi przewidywalność tego utworu, która objawiała się niemalże na każdej stronie tej książki. I choć nie chodzi mi tu o schemat, który dość często towarzyszy amerykańskiemu pisarzowi, to wolałabym raczej, aby bohaterom towarzyszyły przeciwności losu. W tym przypadku mieliśmy do czynienia tylko z jedną z nich, a wiele innych momentów tylko czekało na to, aby je urozmaicić.

"Jesienna miłość" to powieść, która na tle swojej ekranizacji wypada naprawdę słabo. Pokładałam w tej książce duże nadzieje i mimo tych wszystkich nieścisłości uważam, że warto jest sięgnąć po ten utwór. Być może dzieło Nicholasa Sparksa nie należy do grona literatury wybitnej, jednak w dość trafny sposób ukazuje nam uczucie, które raz na zawsze zmieniło życie dwójki nastolatków. Autor posługuje się naprawdę fajnym stylem, który składania czytelników do zapoznawania się z treścią czytanej historii. Jestem ciekawa, czy podobnie będzie również w innych dziełach tego pisarza, jednak już teraz wiem, że dopiero za jakiś czas sięgną po jego kolejną publikację. Nie chcę kusić losu, więc myślę, że tak właśnie będzie najlepiej. Twórczość Sparksa wciąga, ale i również bywa schematyczna, jak większość romansów. Uczmy się je sobie dawkować, a wtedy unikniemy gorzkich rozczarowań.

Wydawnictwo Albatros, wrzesień 2007
ISBN: 978-83-7359-620-7
Liczba stron: 208
Ocena: 6/10

Czytania lekkich lektur ciąg dalszy-tym razem wybór padł na „Jesienną miłość” Nicholasa Sparksa. Jest to druga książka tego autora, z jaką miałam okazję się zapoznać. Po przeczytaniu „Ostatniej piosenki” wymagania miałam bardzo duże. Czy można powiedzieć, że powieść im podołała?

Landon to teraz już bardzo doświadczony przez życie pięćdziesięciosiedmioletni człowiek. W książce opowiada nam jednak historię, która wydarzyła się w czasach jego młodości. Miał siedemnaście lat, kiedy zakochał się w Jamie, bardzo religijnej dziewczynie, córce pastora i od tej pory całe jego życie wywróciło się do góry nogami…

Jest to ksiązka, która potrafi mocno oddziaływać na emocje. Wczytując się w dialogi, w których uczestniczy Jamie, każdy z nas na pewno zacznie się zastanawiać nad swoją wiarą, bez różnicy czy jest katolikiem, protestantem, czy wyznaje islam. Także pod koniec ksiązki można się nieźle spłakać.

Nie będę wyjawiać więcej treści, bo też nie chcę odebrać wam przyjemności czytania. Wspomnę tylko jeszcze, że na podstawie tej książki został w 2002 roku nakręcony film pod tytułem „Szkoła uczuć”. Wyreżyserowany został przez Adama Shankmana z Mandy Moore i Shane West. Obejrzałam go zanim przeczytałam książkę. Film bardzo mi się podobał, jednak przez to treść książki była mi mniej więcej znana jeszcze przed jej przeczytaniem. Zupełnie mi to jednak nie przeszkadzało, a powieść i tak bardzo mi się podobała.

Powieść w stu procentach sprostała moim wymaganiom. Ciekawa, wzruszająca historia napisana naprawdę w bardzo dobry sposób. Gorąco polecam!

Moja ocena: 10/10

Nie mogę w to uwierzyć... Nie przypuszczałam, że ta książka tak głęboko mną wstrząśnie i tak bardzo ją pokocham, a przecież znałam zakończenie, a sama opowieść była dość podobna do wszystkich innych (np. "Marina" C.R. Zafón)...
"Jesienna miłość" to jeden z pierwszych tytułów Nicholasa Sparksa. Wydany po raz pierwszy w roku 1999 dość króciutki utwór (200 stron dość dużą czcionką, przypuszczam 14 lub 16) opowiada jak sam tytuł wskazuje o miłości pomiędzy nastolatkami. Żeby to uściślić są to 17-letni Landon Carter i jego rówieśniczka Jamie Sullivan. Jamie to dość nielubiana wśród rówieśników półsierota, córka pastora (również niezbyt lubianego z powodu dziwnych kazań) i przede wszystkim posiadająca duszę anioła dziewczyna, która jest ostatnią deską ratunku dla bogato urodzonego Landona, który ma dość nieprzyjemne alternatywy do wyboru.
Jest to historia o z czasem rodzącej się więzi pomiędzy dwojgiem ludzi o 2 różnych charakterach. W prologu ujęty został cały schemat:

"Najpierw będziecie się uśmiechać, potem zapłaczecie...nie skarżcie się później, że was nie ostrzegałem." - mówi główny bohater, równocześnie narrator, wspominając swoją przeszłość.

Osobiście "Jesienną miłość" odebrałam jako niesamowitą opowieść o miłości i o wierze, która potrafi rozwinąć umysł nastolatka, sprawić, że potrafi dorosnąć. Nie wiem dlaczego, ale pan Sparks potrafi w formie swych powieści dotrzeć i poruszyć moje uczucia. Uważam jednak, że ta powieść mimo wszystko nie ukazała nowej historii... Motywy niestety się powtarzają, a ja czytałam już bardzo podobną opowieść o nieszczęśliwej miłości, więc... Dodaję 4 plusy na 5.

Książkę pomimo jej wady polecam każdemu - niezależnie od wieku i upodobań, bo ponadczasowe historie trafiają do każdego serca;)

Miłość nauką życia

„Nie trwało to zbyt długo i z całą pewnością nie był to pocałunek, jaki widuje się w dzisiejszych czasach w kinie, na swój sposób był jednak wspaniały. Pamiętam tylko, że już wówczas, kiedy zetknęły się nasze wargi, wiedziałem, że nigdy tego nie zapomnę.”*

Miłość to czasem dziwne uczucie zjawiające się praktycznie znikąd i przewracające całe życie do góry nogami. Sprawia, że wszystko spostrzega się inaczej, zmieniają się priorytety i wymagania. Czasem uczucie te sprawia, że wreszcie jest się w miejscu, w którym powinno się być.

Landon Carter to typowy siedemnastolatek, który korzysta z wolności jaką dają mu rodzice. Jego ojciec jako kongresmen jest prawie cały czas poza domem, a wobec syna jest bardzo surowy i wymagający. Jamie Sullivan jest córką pastora, który wychowuje ją na ułożoną dziewczynę. Dziewczyna nigdy nie odmówi pomocy, nie przejmuje się też tym co o niej mówią inni. Wszędzie pojawia się z biblią. Dla Cartera i jego przyjaciół jest jakaś inna. Gdy nadchodzi czas z balu siedemnastolatek zaprasza Jamie i tak oto zaczyna się historia tych dwojga, która miała zakończyć się zaraz po danym wydarzeniu. Jak potoczą się losy tak dwóch różnych osób?

Książka doczekała się swojej ekranizacji 2002 roku pod tytułem „Szkoła uczuć”. Stało się tak, że pierw obejrzałam film. Pierwszy raz chyba cztery lata temu, a dopiero teraz sięgnęłam po książkę. Byłam ciekawa jak bardzo będzie się różnił film od książki i co bardziej podbije moje serce. Muszę nadmienić, iż film mogłabym oglądać kilka razy w tygodniu, a i tak ryczałabym jak bóbr oraz przeżywała wszystko jakby to był pierwszy raz. Uwielbiam ten film po prostu. Czy tak samo będzie w przypadku publikacji?

Początkowo trudno było mi przejść do porządku dziennego nad tak dużymi różnicami między filmem, a książką. Stan ten na szczęście trwał tylko chwilę. Morał historii jest bowiem taki sam i tak samo wyciska potoki łez oraz łapie za serce. Sparks pisze o miłości, która jest piękna i prawdziwa, ale wystawiona na największą próbę jaką przyjdzie jej przejść. Miłości, która pokazuje co naprawdę liczy się w życiu oraz uczy, że najważniejsze jest bycie sobą, nawet jeśli komuś może wydawać się to dziwne czy nie do przyjęcia. Trzeba cieszyć się tym co mamy i uczyć się czerpać z życia garściami, bo nigdy nie wiadomo ile nam go jeszcze zostało.

Choć napotkałam wiele różnic historia wciągnęła mnie niemalże od początku i z wielkim zainteresowaniem śledziłam dalsze poczynania bohaterów. Muszę się przyznać, że po raz kolejny przeżywałam wszystko jakby pierwszy raz i dałam się ponieść emocjom. Podobało mi się to, że poznawałam wszystko z punktu widzenia Logana, bo to on przechodził przemianę i mogłam obserwować jak cała ta sytuacja na niego wpływała. Chłopak nie jest taki zły jak może się wydawać, jego postępowanie było normalne. Każdy nastolatek popełnia błędy, ale nie dopatruje się już ich przyczyn tylko przyszywa łatkę rozrabiaki. A tak naprawdę czasem wystarczy poświęcić trochę czasu, odpowiednio nakierować i uwierzyć.

Historia tego uczucia może wydawać się przewidywalna, ale i tak trafia prosto do serca i porusza duszę. Nawet w tym momencie oczy mi zwilgotniały na wspomnienie niektórych fragmentów. To niesamowite jak Sparks potrafi trafić swoimi utworami do serc czytelnika i sprawić, że czują tą niepewność, zdziwienie, miłość, a zaraz potem złość i rozczarowanie. Amerykański pisarz wzbudza bardzo skrajne emocje w czytelnikach, a jego dzieła wręcz się pochłania.

„Jesienna miłość” jest książką, którą trzeba przeczytać. Piękna i wzruszająca historia o tym co miłość potrafi zdziałać. Napisana słowami, które trafiają prosto do serca czytelnika, by zostać z nim na dłuższy czas. Sięgnijcie po wspomnienia człowieka, który nigdy nie podejrzewał takiego biegu wydarzeń…

*cytat z „Jesienna miłość” N. Sparks

***

Ale i tak wersja filmowa ma pierwsze miejsce w moim sercu ;)

Ilekroć czytam tę książkę, zawsze zastanawiam się, dlaczego wszyscy zachwycają się wspaniałą, wzruszającą opowieścią o miłości. Miłość dwojga ludzi stanowi tu przecież jedynie tło tego, co tak naprawdę przekazuje ta książka.

"Jesienna miłość" to nie jest bynajmniej powieść o tym, jak on bardzo ją kochał, a jak mu było smutno, kiedy umarła. Ta książka bowiem pokazuje przede wszystkim nie to, czym jest prawdziwa miłość, nie to, jak ogromny jest ból po stracie ukochanej osoby, ale po prostu to, jak wielki jest Bóg, który dla tak wielu ludzi jest kimś odległym i nieosiągalnym. Mamy tu idealny obraz tego, jak wygląda relacja z Nim i jak wielką jest przygodą. I chociaż powieść Sparksa to właściwie smutna historia, zdecydowanie częściej się przy niej uśmiecham, niż płaczę. Nie potrafię się smucić, kiedy widzę tak wspaniałe świadectwo.
Jest to także historia, którą w jakiś sposób odniosłam do swojego życia, gdyż chyba mogę śmiało powiedzieć, że doświadczyłam czegoś podobnego, co Jamie. Dlatego też każde lektura tej książki uczy mnie cierpliwości i zaufania; być może dlatego tak uwielbiam do niej wracać.

O samej postaci Jamie Sullivan mogę powiedzieć, że jest dla mnie ideałem kobiecości, a jednocześnie moim idolem, kimś, do kogo zawsze chciałam być choć trochę podobna.
Landon - troszeczkę żałuję, że w książce jest postacią w zasadzie mało wyrazistą, ale może dzięki temu powieść skupiła się na tym, co najważniejsze. Nie ma jednak wątpliwości co do tego, że Landon przeszedł istotną przemianę, której owoców autor do końca nie chciał nam zdradzić (intrygują mnie dwa ostatnie zdania powieści...).


Do tej książki wracam bardzo często i za każdym razem w kiedy Landon składa Jamie obietnicę, że się w niej nie zakocha, nigdy nie mogę się powstrzymać, żeby nie powiedzieć na cały głos: ja pierdzielę, ale go załatwiła! ;)