Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

To, co zostało

Seria: Kobiety to czytają!
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
8,28 (2394 ocen i 430 opinii) Zobacz oceny
10
490
9
612
8
667
7
420
6
157
5
32
4
2
3
8
2
5
1
1
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
The Storyteller
data wydania
ISBN
9788378396048
liczba stron
560
język
polski
dodała
joly_fh

Czy można wybaczyć niewybaczalne? Najbardziej poruszająca powieść Jodi Picoult! Ludzie doznają różnych strat, wielkich i małych. Można stracić kolejkę, cnotę, pracę. Głowę, serce albo rozum. Można stracić dom na rzecz banku, patrzeć, jak dziecko wyjeżdża na stałe na drugi kontynent, a mąż popada w demencję. Strata to nie tylko śmierć, a żal ma wiele postaci. Osamotniona Sage Singer,...

Czy można wybaczyć niewybaczalne? Najbardziej poruszająca powieść Jodi Picoult!

Ludzie doznają różnych strat, wielkich i małych. Można stracić kolejkę, cnotę, pracę. Głowę, serce albo rozum. Można stracić dom na rzecz banku, patrzeć, jak dziecko wyjeżdża na stałe na drugi kontynent, a mąż popada w demencję. Strata to nie tylko śmierć, a żal ma wiele postaci.

Osamotniona Sage Singer, zrozpaczona po śmierci matki, zaprzyjaźnia się ze starszym panem, ulubieńcem lokalnej społeczności, emerytowanym nauczycielem. Pewnego dnia Josef prosi ją o nietypową przysługę: chciałby, aby pomogła mu umrzeć. Wyznaje, że nie jest tym, za kogo przez wiele lat się podawał. Mężczyzna skrywa straszną tajemnicę z przeszłości, sięgającą czasów II wojny światowej i masowych mordów na ludności żydowskiej. Czy Sage zgodzi się mu pomóc? Czym będzie wówczas jej czyn: aktem miłosierdzia wobec drugiego człowieka czy wymierzeniem sprawiedliwości bezwzględnemu naziście? Czy ma do tego prawo?

 

źródło opisu: Wydawnictwo Prószyński i S-ka, 2013

źródło okładki: www.proszynski.pl

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 921
Gabriela P | 2014-09-05
Na półkach: Posiadam, Przeczytane, 2014, Ulubione
Przeczytana: 04 września 2014

„To, co zostało” Jodi Picoult, to książka, która trafiła na moją półkę niedługo po swojej premierze w naszym kraju. Przyciągnęła mnie tematyka, gdyż uwielbiam dylematy moralne, jednak swoje musiała odczekać. Jest napisana w pierwszej osobie, co długo mnie zniechęcało, a w dodatku nie czytałam wcześniej niczego autorstwa Jodi Picoult i obawiałam się, że cały szum wokół jej książek jest, jak to często bywa, zwyczajnie przesadzony.

Czy i w tym przypadku?

II wojna światowa zostawiła wiele blizn na naszym kraju. Obozy zagłady wpisały się na wieczność w naszą historię i nie sądzę, by kiedykolwiek ten temat przestał nas przerażać, napawać złością i smutkiem. Nie da się bowiem zobojętnieć na temat ludobójstwa.

„To, co zostało”, to kilka połączonych ze sobą historii. Mamy Sage, która ukrywa się w piekarni, pracuje w nocy i przesypia dnie, by zakryć nie tylko szramę na twarzy, ale i samą siebie. Romansuje z żonatym mężczyzną sądząc, że tylko na to zasługuje. To też historia Josefa Webera, sędziwego nauczyciela niemieckiego, uwielbianego przez okoliczną społeczność, skrywającego przeszłość, o jaką nikt by go nawet nie podejrzewał. Człowieka przeżartego, jak się wydaje, poczuciem winy i pragnieniem śmierci. Historia Minki, babci Sage, opowiadającej nam o horrorze jaki przeszła podczas wojny, o wszystkich, których straciła i tym, co musiała przetrwać, by przeżyć. Jest tu Leo, prawnik pracujący w Departamencie Sprawiedliwości, zawodowo ścigając zbrodniarzy wojennych, mężczyzna po przejściach, widzący w Sage wiele więcej, niż ona sama. I jest jeszcze Ania i Alek, historia napisana przez Minkę w okresie wojny. Historia o miłości do potwora, podczas gdy zło wcale nie jest takie znowu zdecydowanie złe.

To pierwsza książka, która wywołała u mnie koszmary. Do końca nie wiem dlaczego skoro przeczytałam w swoim życiu kilka nawet bardziej szokujących historii. A jednak to ta, z jakiegoś powodu, trafiła do mnie tak mocno, że nawet we śnie zaprezentowała swój potencjał.

Myślałam, że będę ją czytać długo, tymczasem gdybym mogła, połknęłabym ją na raz. Styl autorki jest fenomenalny. Pisze zarówno prosto, jak i lirycznie, przy czym nie ma w tym przesady. Bohaterowie są pełnokrwiści, zdawałoby się, niemal żywi. Można ich potępiać, ale nie sposób ich nie docenić. Jodi Picoult zadaje w swojej książce naprawdę trudne pytania, a swoich bohaterów zmusza do podejmowania niemożliwych decyzji. Prawo - oko za oko, ząb za ząb - przestało funkcjonować nie małą wieczność temu, ale czy na pewno? Czy można wybaczyć, kiedy chodzi o tak wielką ilość ofiar jaką przyniosły obozy zagłady? Jak nienawidzić, by w tym uczuciu nie utonąć i dalej żyć? Czym jest miłość? Moralność? Do czego, tak naprawdę, jest zdolny człowiek? Czy potwory rodzą się potworami, a może życie ich zmusza, by się nimi stać? W tej książce mamy tyle punktów widzenia i tyle odniesień, że żadna odpowiedź na tego typu pytania nie jest już tak prosta, jak mogłoby się wydawać.

Jedyne, na co mogłabym ponarzekać, to zakończenie, którego się domyśliłam, jak dla mnie zbyt wcześnie, ale nawet to nie ma wpływu na moją ocenę. To ten tym książki, w której wady są przygniecione przez zalety i nie mają znaczenia. Mamy tu bowiem doskonale wykreowane postacie, pełne sprzeczności i cech, które można odbierać dwojako. Mamy dobrze odwzorowaną wojenną rzeczywistość. Mamy emocje przelewające się przez strony. Jest tu czas na śmiech, na łzy, wzruszenie, potępienie i złość. Nie można podczas czytania nie zastanawiać się, co my byśmy zrobili na miejscu bohaterów. Nie sposób nie dostrzec w co poniektórych z nich kogoś więcej od chłodnych morderców. I wracając do zakończenia, nie chciałabym chyba żadnego innego. Biorąc pod uwagę wydarzenia, autorka musiałaby je ocenić, jakoś sklasyfikować, a tak pozostawiła to czytelnikowi.

Z całą pewnością sięgnę po inne powieści Jodi Picoult, udowodniła mi bowiem, że w pełni zasługuje na uznanie.

----
http://vegaczyta.blogspot.com/

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Córka Robrojka

Może nie jet to moja ulubiona część, ale tym razem naprawdę ją polubiłam! Z przyjemnością i zaciekawieniem obserwowałam, jak Robrojek układa sobie życ...

zgłoś błąd zgłoś błąd