Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

To, co zostało

Seria: Kobiety to czytają!
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
8,3 (2187 ocen i 403 opinie) Zobacz oceny
10
454
9
555
8
612
7
378
6
149
5
28
4
2
3
6
2
3
1
0
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
The Storyteller
data wydania
ISBN
9788378396048
liczba stron
560
język
polski
dodała
joly_fh

Czy można wybaczyć niewybaczalne? Najbardziej poruszająca powieść Jodi Picoult! Ludzie doznają różnych strat, wielkich i małych. Można stracić kolejkę, cnotę, pracę. Głowę, serce albo rozum. Można stracić dom na rzecz banku, patrzeć, jak dziecko wyjeżdża na stałe na drugi kontynent, a mąż popada w demencję. Strata to nie tylko śmierć, a żal ma wiele postaci. Osamotniona Sage Singer,...

Czy można wybaczyć niewybaczalne? Najbardziej poruszająca powieść Jodi Picoult!

Ludzie doznają różnych strat, wielkich i małych. Można stracić kolejkę, cnotę, pracę. Głowę, serce albo rozum. Można stracić dom na rzecz banku, patrzeć, jak dziecko wyjeżdża na stałe na drugi kontynent, a mąż popada w demencję. Strata to nie tylko śmierć, a żal ma wiele postaci.

Osamotniona Sage Singer, zrozpaczona po śmierci matki, zaprzyjaźnia się ze starszym panem, ulubieńcem lokalnej społeczności, emerytowanym nauczycielem. Pewnego dnia Josef prosi ją o nietypową przysługę: chciałby, aby pomogła mu umrzeć. Wyznaje, że nie jest tym, za kogo przez wiele lat się podawał. Mężczyzna skrywa straszną tajemnicę z przeszłości, sięgającą czasów II wojny światowej i masowych mordów na ludności żydowskiej. Czy Sage zgodzi się mu pomóc? Czym będzie wówczas jej czyn: aktem miłosierdzia wobec drugiego człowieka czy wymierzeniem sprawiedliwości bezwzględnemu naziście? Czy ma do tego prawo?

 

źródło opisu: Wydawnictwo Prószyński i S-ka, 2013

źródło okładki: www.proszynski.pl

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Oficjalna recenzja
Ines książek: 1296

Siła prawdy, potęga sprawiedliwości, nauka na przyszłość

Jak ona to robi?, chciałoby się zapytać po przeczytaniu najnowszej powieści amerykańskiej pisarki Jodi Picoult „To, co zostało”. Jak ona to robi, że każda jej książka osiąga wysokie nakłady, że grono jej fanów nieustannie się powiększa, że wciąż ma pomysły na nowe publikacje, po które sięgają miliony osób na całym świecie niezależnie od podejmowanej tematyki? Być może dzieje się tak ze względu na fakt, iż autorka lubi tematy trudne, budzące kontrowersje i mnóstwo pytań zarazem, a niewielu potrafi tak skutecznie prowokować, zmuszając przy okazji do przyjrzenia się sobie. Oczywiście, Picoult często robi to schematycznie, przedstawiając punkt widzenia każdego z bohaterów, co sprawia, iż jej książki mają nierówny poziom. „To, co zostało” jest zdecydowanie jedną z lepszych, o ile nie najlepszą powieścią w jej dorobku: świetna, poruszająca do głębi i niebanalna. Autorce udało się dotknąć bolesnej historii z poprzedniego stulecia, sprytnie połączyć ją z rzeczywistością XXI-wieku i współczesnymi jej problemami, a nawet zbudować romans…

Bohaterką książki jest Sage, młoda Żydówka od 3 lat przychodząca na spotkania ‘Pomocnych Dłoni’, grupy osób pogrążonych w żałobie. Jej ojciec zmarł kiedy dziewczyna miała 19 lat, a matka osierociła ją 3 lata później. I choć Sage ma dwie siostry, to prowadzi samotniczy tryb życia: pracuje po nocach w piekarni (pieczenie stanowi swoistą terapię po przeżytych traumach i ma długą tradycję w jej rodzinie), a blizna na twarzy po wypadku samochodowym,...

Jak ona to robi?, chciałoby się zapytać po przeczytaniu najnowszej powieści amerykańskiej pisarki Jodi Picoult „To, co zostało”. Jak ona to robi, że każda jej książka osiąga wysokie nakłady, że grono jej fanów nieustannie się powiększa, że wciąż ma pomysły na nowe publikacje, po które sięgają miliony osób na całym świecie niezależnie od podejmowanej tematyki? Być może dzieje się tak ze względu na fakt, iż autorka lubi tematy trudne, budzące kontrowersje i mnóstwo pytań zarazem, a niewielu potrafi tak skutecznie prowokować, zmuszając przy okazji do przyjrzenia się sobie. Oczywiście, Picoult często robi to schematycznie, przedstawiając punkt widzenia każdego z bohaterów, co sprawia, iż jej książki mają nierówny poziom. „To, co zostało” jest zdecydowanie jedną z lepszych, o ile nie najlepszą powieścią w jej dorobku: świetna, poruszająca do głębi i niebanalna. Autorce udało się dotknąć bolesnej historii z poprzedniego stulecia, sprytnie połączyć ją z rzeczywistością XXI-wieku i współczesnymi jej problemami, a nawet zbudować romans…

Bohaterką książki jest Sage, młoda Żydówka od 3 lat przychodząca na spotkania ‘Pomocnych Dłoni’, grupy osób pogrążonych w żałobie. Jej ojciec zmarł kiedy dziewczyna miała 19 lat, a matka osierociła ją 3 lata później. I choć Sage ma dwie siostry, to prowadzi samotniczy tryb życia: pracuje po nocach w piekarni (pieczenie stanowi swoistą terapię po przeżytych traumach i ma długą tradycję w jej rodzinie), a blizna na twarzy po wypadku samochodowym, tzw. ‘mapa niepowodzeń jej życia, jedynie utwierdza ją w przekonaniu, że szczęście nie jest jej pisane. Na spotkaniach w grupie kobieta poznaje sędziwego Josefa Webera (chodząca dobroć (…) Trenował dziecięcą drużynę baseballową, organizował sprzątanie parku Riverhead, wiele lat uczył niemieckiego w (…) liceum). Z czasem nabierają do siebie zaufania, stają się sobie bliscy. Wtedy pada osobliwa prośba ze strony mężczyzny, by Sage pomogła mu umrzeć. Jak się okazuje ten miły pan, przez wielu odbierany jako przyjacielski staruszek w przeszłości był esesmanem! Dziewczyna nie może początkowo w to uwierzyć. Weber opisując, jak żyła jego rodzina przed dojściem Hitlera do władzy, czemu ludzie uwierzyli nazistom, jakie było jego stanowisko wobec systemu totalitarnego, ukazuje cały mechanizm nazistowskiej propagandy i zmusza tym samym Sage do działania. Josef, według jej mniemania uważa, że jej czyn wypełni biblijną sprawiedliwość, że zostanie spłacony karmiczny dług, gdy Żydówka uśmierci człowieka, który Żydom odbierał życie. Z logicznego punkt widzenia ona doskonale wie, że to nieprawda, a z emocjonalnego – nie chce mu nawet dać satysfakcji, że rozważy jego prośbę. Pragnie go natomiast ukarać, będąc świadomą, iż chęć zemsty i poczucie sprawiedliwości dzieli cienka granica. Wrogi stosunek do nazizmu bez wątpienia potęguje fakt, iż jej ukochana babcia, Minka, urodziła się w Polsce i przeżyła Holokaust jako jedyna z rodziny. Seniorka rodu ma możliwość opowiedzenia czytelnikowi swojej przerażającej historii o codziennym życiu w Litzmannstadt-Getto (tym razem z Jodi Picoult przemierzamy polskie ziemie!), Auschwitz oraz obozach na terenie Trzeciej Rzeszy, o tym jak traciła najbliższych, jak walczyła każdego dnia o to, by ocaleć. Możemy także przeczytać fragmenty jej twórczości z tamtego okresu - opowieś[ci] fantastyczn[ej] o upiorze – polskiej wersji wampira - przeplatające się z wątkami współczesnymi. Owa fikcyjna historia Anny i jej ojca piekarza żyjących w domku w lesie jest niejako okrutną przepowiednią na czasy przyszłe… Jak zakończy się historia oprawcy i potomków ofiar? Czy tajemnica Josefa ujrzy światło dzienne? Czy zatriumfuje sprawiedliwość, prawda, przebaczenie, będące zapowiedzią przyszłości z nadzieją w tle?

„To, co zostało” to mocna, poruszająca ważkie tematy książka, która dotyka prawdziwej, namacalnej historii, bliskiej naszemu polskiemu sercu. Powieść nie jest przegadana, rozwleczona, nie trąci też kiczem, nie wpisuje się w nurt banalnych opowieści wojennych, ale jest dopracowana i jak najbardziej aktualna. Na przykładzie Holokaustu Picoult zdaje się ostrzegać przed współczesnymi zagrożeniami: Świat niczego się nie nauczył. Rozejrzyj się. Nadal mamy czystki etniczne. (…) Byłam pewna, że przeżyłam po to, aby coś takiego nigdy już się nie zdarzyło, ale chyba się myliłam. Bo to wciąż się dzieje, Sage. Każdego dnia, wyznaje z troską Minka. Myślę, że w tej publikacji można się doszukiwać walorów edukacyjnych. Historia Josefa Webera może uświadomić każdemu, kto dostaje rozkaz popełnienia zbrodni przeciwko ludzkości, że nawet zaawansowani w latach naziści są chwytani i osądzani. Bo w historii nie chodzi o daty, miejsca, wojny. Chodzi o ludzi, którzy muszą być świadomi siły opowieści, mogącej zmienić losy człowieka albo nawet ocalić jego życie. Wszak po to czytamy książki, prawda? By sobie uświadomić, że czegokolwiek doświadczymy, nie jesteśmy jedyni

Agnieszka Biczyńska

pokaż więcej

Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (7038)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 6015
allison | 2013-09-26
Przeczytana: 26 września 2013

Moim zdaniem, to najlepsza powieść pani Picoult - najbardziej dojrzała i najbardziej poruszająca.

Gdy sięgałam po "To, co zostało", wiedziałam (nauczona doświadczeniem), że książka mnie pochłonie, ale nie spodziewałam się, że aż tak. Przeczytałam ją jednym tchem, zarywając część nocy, ale nie potrafiłam oderwać się od lektury.

Tak jak w wielu innych utworach autorki, klucz do rozwiązania zagadki, z jaką stykają się bohaterowie, tkwi w przeszłości. Tym razem to przeszłość bardzo odległa, sięgająca drugiej wojny światowej. I właśnie dramatyczne zdarzenia z czasów Zagłady najbardziej wstrząsają czytelnikiem. Mamy okazję poznać je z dwóch perspektyw - kata i ofiary, co sprawia, że cały czas konfrontujemy relacje, szukając wspólnych punktów.
Na uwagę na pewno zasługują także bieżące wydarzenia, które są nierozerwalnie powiązane z przeszłością.

Jodi Picoult poruszyła w tej powieści wiele bardzo ważnych problemów. Na plan pierwszy wysuwa się temat odpowiedzialności za popełnione...

książek: 1961
Gosia | 2016-05-27
Na półkach: 2016, Przeczytane
Przeczytana: 26 maja 2016

W moim odczuciu to jedna z najlepszych książek Jodi Picoult.
Jak zazwyczaj pisarka wzięła się za temat bardzo trudny - wybaczenie, a do tego delikatny, bo snuje swoje rozważania na temat możliwości wybaczenia, na przykładzie holocaustu.
Wiele już na ten temat napisano książek. Trzeba jedna przyznać, że pisarka wykazała się taktem i wyczuciem. Solidnie też przygotowała się do tematu.
Obraz getta w jej książce przypomina opisy, które znamy z naszych książek.
Nie tak dawno czytałam książkę innej amerykańskiej pisarki Pam Jenoff "Dziewczyna komendanta", gdzie opisy niektórych sytuacji w getcie krakowskim W sposób żenujący odbiegały od prawdy.
Brakuje słów, by opisać odczucia po przeczytaniu tej książki.
Jodi Picoult przyzwyczaiła nas do tego że porusza tematy trudne i często kontrowersyjne. Jednak tym razem podbiła moje serce fabułą.
Współczesność to Sage, dziewczyna skomplikowana, zamknięta w sobie, którą dręczą wyrzuty sumienia i nie potrafi ułożyć swoich relacji z siostrami.
Obok...

książek: 4908
kajsa | 2013-12-13
Przeczytana: 13 grudnia 2013

Brakuje mi słów,by opisać swe odczucia po przeczytaniu tej książki.Jodi Picoult zaskoczyła mnie swoją najnowszą powieścią.Zawsze porusza tematy trudne,kontrowersyjne.Jednak tym razem wzniosła się na wyżyny problematyczności w konstruowaniu fabuły.

Oto egzystuje obok siebie kilka światów....Współczesny,gdzie główną rolę odgrywa Sage,dziewczyna o skomplikowanej osobowości,mająca za sobą traumatyczne przeżycie,nieumiejąca odnaleźć się w otaczającym ją świecie,pełna wyrzutów sumienia,zamknięta w sobie i odizolowana od ludzi....Wojenny,z ofiarą i katem,to świat okrucieństwa,niczym nieuzasadnionej brutalności,poniżenia i wzgardy wobec drugiego człowieka...i ten ostatni,jakże piękny i zarazem okrutny,Wampiro-ludzki,w którym miłość oddycha na plecach bestialskich morderstw.

Wszystkie te światy łączy jedno słowo: WYBACZENIE,piękne,bardzo humanitarne i szlachetne a jednocześnie cholernie niemożliwe i takie trudne,szczególnie wtedy,gdy jesteśmy bezpośrednią ofiarą...

książek: 393
talia44 | 2013-12-11
Na półkach: Przeczytane, Ulubione
Przeczytana: 11 grudnia 2013

Piękna ksiązka.Jaki trudny i kontrowersyjny temat podjeła tym razem pani Picoult.Jak świetnie się przygotowała do napisania tej powieści."To co zostało" zaskakuje dojrzałością i wyważonym podejściem do tematu holokaustu.Jest to książka głeboko przemyślana,dopracowana w szczegółach i pokazująca,że literatura popularna też może mówić o sprawach ważnych.Lektura dotyka prawdziwej historii tak dobrze znanej i bliskiej polskiemu czytelnikowi.
To opowiesc o odpowiedzialnosci zbrodniarzy wojennych ,obowiazku ścigania ich i osądzenia jako przestroge dla innych , ponieważ
"Świat niczego się nie nauczył.Rozejrzyj się.Nadal mamy czystki etniczne.Dyskryminację{...}Byłam pewna,że przeżyłam po to.aby coś takiego nigdy się już nie zdarzyło,ale chyba się myliłam.Bo to się wciąż dzieje,Sage.Każdego dnia"
Powieść robi niesamowite wrazenie,wywołuje łzy współczucia.Napisana jest prostym jezykiem i wciaga od pierwszej do ostatniej strony.

książek: 464
ChicaDeAyer | 2014-11-13
Przeczytana: 12 listopada 2014

To druga w mojej karierze, po słynnej 'Bez mojej zgody', książka autorstwa Jodi Picoult i w pełni podtrzymuję swojej stanowisko co do tej Pani. Jak ona pisze!

Po raz kolejny pisarka nie idzie po najmniejszej linii oporu i bierze na warsztat temat trudny, a wręcz delikatny - relacji kata i ofiary oraz zagadnienia związanego z wybaczeniem i idącym za tym spokojem ducha. Choć zabieg toczenia narracji z perspektywy czasów współczesnych i minionych jest coraz bardziej popularny, to w rękach niezbyt biegłego twórcy może zostać widowiskowo spartaczony - w tym przypadku tak się nie dzieje. Picoult nadaje głębi całej historii, wkładając opowieść w usta czterem bohaterom swojej powieści, przez co czytelnik może poznać wszystkie perspektywy i samodzielnie dokonać oceny, wydać 'wyrok' w sprawie będącej punktem centralnym. Sama zaś po raz kolejny nic nie narzuca swoim odbiorcom, co odbieram jako wielki plus tej autorki - brak tu zbędnego moralizatorstwa, sama historia jest mocna i...

książek: 922
motyl43 | 2013-10-07
Przeczytana: październik 2013

"...wiem jaką siłę ma opowieść. Może zmienić bieg historii. Może ocalić życie. Ale można też w niej zatonąć na dobre". "Zatonęłam" na kilka wieczorów. Nieraz zastanawiałam się czy jest możliwe pisać trzy - cztery książki w ciągu roku. Przecież w każdej z nich autorka porusza inny trudny temat, poparty olbrzymią wiedzą . Nie można być specjalistą w dziedzinie prawa, medycyny, historii .... Czasami podejrzewałam ,że pomagają studenci. Kiedy książka okazywała się słaba, odkładam ją po przeczytaniu z myślą, że tym razem pomagał kiepski student ;). Przy "To, co zostało" pomagał student wybitny, z olbrzymim poczuciem humoru. Wzruszała mnie opowieść Minki, ale zachwyciły rozmowy Leo z matką. Od dziś zawsze rozmawiając z synami będę im przypominała ,że ja kochałam ich pierwsza.

książek: 5036
miki24gr | 2013-10-11
Przeczytana: 11 października 2013

Moje pierwsze spotkanie z twórczością Jodi Picoult było zarazem ogromnie wstrząsające!! Tematyka Holocaustu i zbrodni popełnionych przez faszystów wobec ludzkości została przedstawiona w powieści w sposób na wskroś przejmujący i wyciskający z oczu łzy..., tym bardziej, że historia opisana przez tę amerykańską pisarkę dotyczy Żydów w Polsce i obozu w Oświęcimiu. Poruszony problem winy i wybaczenia wzbudził we mnie mnóstwo skrajnych emocji...Misternie wplecione rozważania na temat przemijania, śmierci i miłości- to wszystko dało niesamowitą powieść rozgrywającą się zarówno w czasie II wojny światowej, jak i współcześnie. Gorąco polecam zwolennikom różnych gatunków prozy.

książek: 225
Modliszeg | 2015-06-02
Na półkach: 2015, Przeczytane, Ulubione
Przeczytana: 01 czerwca 2015

"Ludzie doznają różnych strat, wielkich i małych. Można stracić cnotę lub pracę. Głowę, serce albo rozum. Można stracić dom na rzecz banku, patrzeć jak dziecko wyjeżdża na stałe na drugi kontynent, a mąż popada w demencję. Strata to nie tylko śmierć, a żałoba ma wiele postaci"

Sage Singer jest typem samotniczki. Dręczy ją brak pewności oraz poczucie winy za śmierć matki. Wciąż zrozpaczona po utracie rodziców, źle lokuje uczucia szukając odrobiny miłości. Ma romans z żonatym Adamem, pracuje w piekarni na nocnych zmianach. Pewnego dnia poznaje Josef'a, który odmienia jej życie. Staruszek prosi kobietę, aby pomogła mu umrzeć. Mężczyzna skrywa brutalną tajemnice z przeszłości, sięgającą II wojny światowej. Josef jest nazistą, który ma na sumieniu masowe mordy ludności. Bohaterka zostaje obciążona tragiczną historią oraz równie poruszającą decyzją o życiu mordercy.

W tej historii istotny jest aspekt wybaczania. Odczuwalne są mieszane uczucia, brzemię, które noszą bohaterowie. Autorka...

książek: 2482
gwiazdka | 2014-03-13
Na półkach: Przeczytane, Rok 2014
Przeczytana: 13 marca 2014

Jedna z lepszych książek Picoult. Pisana tradycyjnie dla tej pani, z punktu widzenia kilku osób, mnie najbardziej wciągnęła historia Josefa, w ogóle punkt odniesienia dla tematyki holokaustu wart zatrzymania się na chwilę. Oprócz powyższego tematu w powieści poruszane są też inne problemy, co jest tak charakterystyczne dla Picoult. Opowieść Minki też jest bardzo ciekawa, ale też nie wnosi wiele nowego, jest napisana z punktu widzenia spotykanego w wielu książkach na temat obozów, mimo to wciąga jak całość. Niezłym pomysłem było też przeplatanie głównej opowieści alegorią jej samej. No i główna bohaterka, po przejściach, przed wielkim dylematem moralnym, na koniec postawiona przed kolejnym problemem, gdy okazuje się, że wszystko jest inaczej niż miało być. Całość więc wprost świetna.

książek: 3369

Kolejna proza, dzięki której umacniam się w głębokiej miłości do książek... (...)"I przeczytałam, z pustej kartki. Z głębi serca tkałam słowa na podobieństwo pajęczej nici i tchnęłam w nie życie. Wszak po to czytamy książki, prawda? By sobie uświadomić, że czegokolwiek doświadczamy, nie jesteśmy jedyni"(...)

Jodi Picoult w szczytowej formie.
Książka mnie niesamowicie poruszyła... genialna, wzruszająca, smutna, a zarazem pełna miłości i nadziei! Do tego autorka umiejętnie wplotła w fabułę opowieść o upiorze.
Natomiast od historii Minki nie można się oderwać i ciężko uwierzyć, że tak właśnie było...! :(

Plastyczne, piękne, ale jakże wstrząsające do bólu, opisy - dające do myślenia... sprawiły, ze autorka wykonała kawał dobrej literatury !!!
(...)"Dzieci wywożono furgonami przez bramę getta. Niektóre miały na sobie najlepsze ubranka. Płakały w wniebogłosy, wołały swoje matki. A matki musiały iść do pracy, jak gdyby nic się nie stało.
Getto stało się wymarłym miastem, a my...

zobacz kolejne z 7028 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Powiązane treści
Kolejna odsłona klubu KOBIETY TO CZYTAJĄ!

"Sekret mojego męża" Liane Moriarty jest już piątą książką, która ukazała się w ramach klubu KOBIETY TO CZYTAJĄ! To lektura prowokująca do szukania odpowiedzi na wiele pytań - tytuł poleca ambasadorka projektu, Magdalena Kumorek.


więcej
Klub KOBIETY TO CZYTAJĄ! powraca

"W słusznej sprawie" Diane Chamberlain to już czwarta książka, jaka ukazuje się w ramach Klubu KOBIETY TO CZYTAJĄ! Tak jak poprzednio, jej promocję wspiera ambasadorka Klubu, Magda Kumorek.


więcej
więcej powiązanych treści
zgłoś błąd zgłoś błąd