Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Cienie w mroku

Tłumaczenie: Arkadiusz Nakoniecznik
Wydawnictwo: W.A.B.
7,17 (361 ocen i 69 opinii) Zobacz oceny
10
25
9
39
8
73
7
107
6
83
5
27
4
3
3
1
2
2
1
1
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Dark Matter
data wydania
ISBN
9788377478165
liczba stron
240
słowa kluczowe
mrok, spitsbergen, svalbard
język
polski

Inne wydania

Tu nie ma zmierzchu ani świtu. Czas stracił znaczenie. Opuściliśmy świat rzeczywisty i wkroczyliśmy do krainy snów. Jest ich pięciu. Gruby Algie, ciemnowłosy Hugo, Teddy z wyłupiastymi oczyma, przystojny Gus i ubogi Jack, który musiał pożegnać się z marzeniami o zostaniu ϐizykiem na rzecz pracy w fabryce papeterii. W lipcu 1937 roku mają wyruszyć na roczną wyprawę na Spitsbergen. Dla Jacka to...

Tu nie ma zmierzchu ani świtu. Czas stracił znaczenie. Opuściliśmy świat rzeczywisty i wkroczyliśmy do krainy snów. Jest ich pięciu. Gruby Algie, ciemnowłosy Hugo, Teddy z wyłupiastymi oczyma, przystojny Gus i ubogi Jack, który musiał pożegnać się z marzeniami o zostaniu ϐizykiem na rzecz pracy w fabryce papeterii. W lipcu 1937 roku mają wyruszyć na roczną wyprawę na Spitsbergen. Dla Jacka to ostatnia szansa, by zrobić coś z beznadziejnym życiem. Ekspedycję od początku prześladuje pech i do spokojnej zatoczki Gruhunken docierają tylko we trójkę. Stary skandynawski kapitan odradza im zakładanie obozu w tym miejscu, ale ignorują jego ostrzeżenia. Gdy słońce po raz ostatni wzejdzie nad horyzontem i rozpocznie się długa noc polarna, Jack zostanie zupełnie sam. Coś kryje się w mroku. Coś złego. Coś, co nie jest tylko wytworem jego wyobraźni.
Hipnotyzująca opowieść. Trzeszczący lód, arktyczne przestrzenie i przytłaczająca cisza. Doskonale napisana, oddziałująca na wyobraźnię historia paraliżującego strachu przed ciemnością.


Cienie w mroku to coś niesamowitego. Powieść z dreszczykiem, a zarazem metafizyczna refleksja nad tym, co skrywa się pod powierzchnią naszego istnienia.
„The Times"

Urzekająca lektura - coś w rodzaju subtelnie niepokojącej, powściągliwej historii o duchach, którą mógłby napisać M.R. James, gdyby odwiedził Arktykę.
„The Guardian"

Najlepszym sprawdzianem dobrej historii o duchach jest bez wątpienia uczucie paniki podczas czytania w łóżku o północy. W połowie powieści zdałam sobie sprawę, że boję się wyjrzeć za okno. To się nazywa pisarski sukces.
Emma John, „The Observer"

 

źródło opisu: http://www.wab.com.pl/?ECProduct=1445&v=_tw

źródło okładki: http://www.wab.com.pl/?ECProduct=1445&v=_tw

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 3429

Spisanie "Cieni w mroku" w formie dziennika, gdzie głos ma jeden z uczestników wyprawy badawczej uważam za duży atut tej książki. Taka postać zapisków dotyczących minionych zdarzeń daje czytelnikowi złudzenie bezpośredniego w nich uczestnictwa. Dzięki temu, że od pewnego momentu zostajemy sam na sam z Jack'iem bohaterem, "głosem" całej opowieści, możemy niemal przeistoczyć sie w niego odbierając za pomocą jego zmysłów wszystko to czego doświadcza, co go otacza, jakbyśmy sami tam byli.

Z jednej strony książka może być odebrana jako studium człowieka pozostawionego samego sobie na łasce natury i zmagającego się z samotnością, a z drugiej, dość sugestywnie opisującej przez autorkę arktycznej ciemności i tego czegoś czającego się i wywołującego negatywne emocje.

Ciemność bardzo często wywołuje strach. To czego nie możemy określić za pomocą zmysłu wzroku, wywołuje w nas lęk przed czymś ukrytym. A to co się chowa w cieniu często ma nieczyste intencje. Tylko czy nasze zmysły zawsze oddają prawdę tego co wokół nas się dzieje? Być może bodźce, które do nas docierają są zniekształcone przez emocje biorące w nas górę, dlatego widzimy coś, co nie istnieje, słyszymy tylko to, co nam się wydaje.

Zachodzące szybko po sobie zmiany w pogodzie bywają wręcz bajkowe, w naszej szerokości geograficznej nie spotykane, jednak możemy mieć pewność,że prawdziwe, stworzone bowiem przez tą, która była na Spitsbergenie. Sugestywne opisy miejsca pobytu bohaterów, rozległe arktyczne puste i nieprzystępne przestrzenie same w sobie tworzą w wyobraźni czytelnika klimat niepokoju. A jeśli dodamy do tego poczucie, że czasem jesteśmy obserwowani i w momencie narasta w nas lęk uniemożliwiający poruszenie się czy wydanie jakiegokolwiek dźwięku, panika bierze górę.

NIe trzeba mieć przed oczami scen, gdzie nieznany oprawca gania za bohaterami i zabija jeden po drugim, żeby czuć ogromne emocje, przy każdym wchodzeniu w zakręt. Dla dreszczyku emocji warto się skusić na krótką lekturę "Cieni w mroku". Mało krwi, więcej napięcia i powolne budowanie atmosfery zagrożenia. Najlepiej konsumować późnymi wieczorami.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Jak mówić żeby dzieci nas słuchały, jak słuchać żeby dzieci do nas mówiły

Znakomita książka! Polecam ją każdemu rodzicowi - nie tylko temu, który przechodzi przez trudne momenty ze swoimi dziećmi, ale i takiemu, który po pro...

zgłoś błąd zgłoś błąd