Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Katarzyna Wielka. Gra o władzę

Autor:
szczegółowe informacje
tłumaczenie
Ewa Rajewska
tytuł oryginału
The Winter Palace
wydawnictwo
Znak
data wydania
ISBN
9788324017294
liczba stron
512
język
polski
typ
papier
dodała
Versatile
7,16 (1061 ocen i 173 opinie)

Opis książki

Portret jednej z najbardziej bezwzględnych kobiet w historii Młodziutka, na pozór niewinna księżniczka Katarzyna przybywa na życzenie carycy Elżbiety do Pałacu Zimowego. Zostaje przedstawiona jako kandydatka na żonę Piotra - następcy rosyjskiego tronu. Wybór ten zdecydowanie nie wszystkim przypada do gustu. Aby przetrwać, musi przyswoić sobie reguły pałacowej gry i pamiętać o jednym: wszyscy...

Portret jednej z najbardziej bezwzględnych kobiet w historii

Młodziutka, na pozór niewinna księżniczka Katarzyna przybywa na życzenie carycy Elżbiety do Pałacu Zimowego. Zostaje przedstawiona jako kandydatka na żonę Piotra - następcy rosyjskiego tronu. Wybór ten zdecydowanie nie wszystkim przypada do gustu.
Aby przetrwać, musi przyswoić sobie reguły pałacowej gry i pamiętać o jednym: wszyscy oszukują.

Katarzyna Wielka to napisana z ogromnym rozmachem powieść, która pozwala zajrzeć, niczym przez dziurkę od klucza, do komnat i alków Pałacu Zimowego, by odkryć historię przemiany i dochodzenia do władzy jednej z najśmielszych/ najbardziej bezwzględnych kobiet w historii.

 

źródło opisu: www.znak.com.pl

źródło okładki: www.znak.com.pl

pokaż więcej

Gdzie kupić?
Sklep
Format
Cena
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.

Polecamy

Gdzie wypożyczyć?
Znajdź książkę w najbliższej bibliotece MAK+
Oficjalna recenzja
Malwina książek: 894

Gra o tron

Katarzyna Wielka – to imię wraz z przydomkiem każdemu z nas coś mówi. Wiemy, że dzwoni, nie wiemy tylko, w którym kościele. Oczywiście, jasne jest że Katarzyna Wielka była carycą rosyjską. Ale kiedy panowała i z czego zasłynęła – to już pamięta z pewnością niewiele osób nie będących historykami bądź pasjonatami tej dziedziny. Sięgając po książkę Ewy Stachniak, polskiej autorki mieszkającej i tworzącej w Kanadzie, liczyłam, na to, że przybliży mi ona postać tej sławnej władczyni. Satysfakcja z lektury jest, i owszem, ale niekoniecznie taka, jakiej się spodziewałam. Książka opowiada bowiem nie o samych rządach Katarzyny, lecz jej dojściu do władzy.

Niemniej, droga jaką musiała przejść, by zostać najpotężniejszą carycą w rosyjskiej historii, nie była prosta i zasłużyła na to, by ją opisać. Przyszła władczyni była córką pruskich książąt, urodzoną w Szczecinie, i naprawdę na imię miała Zofia. Na dwór rosyjski przybyła w wieku czternastu lat jako kandydatka na żonę księcia Piotra III. Do tej roli wybrała ją rządząca wówczas caryca Elżbieta, córka słynnego Piotra Wielkiego. Książka Ewy Stachniak w dużej mierze poświęcona jest właśnie Elżbiecie, którą portretuje jako apodyktyczną i bezwzględną. Narratorką książki jest natomiast Warwara Nikołajewa, pochodząca z Polski córka introligatora. Na skutek splotu różnych wydarzeń, po śmierci rodziców trafia ona na dwór carski na stanowisko szwaczki. Bystra i potrafiąca słuchać dziewczyna zostaje jednak szybko zauszniczką Elżbiety, a...
Katarzyna Wielka – to imię wraz z przydomkiem każdemu z nas coś mówi. Wiemy, że dzwoni, nie wiemy tylko, w którym kościele. Oczywiście, jasne jest że Katarzyna Wielka była carycą rosyjską. Ale kiedy panowała i z czego zasłynęła – to już pamięta z pewnością niewiele osób nie będących historykami bądź pasjonatami tej dziedziny. Sięgając po książkę Ewy Stachniak, polskiej autorki mieszkającej i tworzącej w Kanadzie, liczyłam, na to, że przybliży mi ona postać tej sławnej władczyni. Satysfakcja z lektury jest, i owszem, ale niekoniecznie taka, jakiej się spodziewałam. Książka opowiada bowiem nie o samych rządach Katarzyny, lecz jej dojściu do władzy.

Niemniej, droga jaką musiała przejść, by zostać najpotężniejszą carycą w rosyjskiej historii, nie była prosta i zasłużyła na to, by ją opisać. Przyszła władczyni była córką pruskich książąt, urodzoną w Szczecinie, i naprawdę na imię miała Zofia. Na dwór rosyjski przybyła w wieku czternastu lat jako kandydatka na żonę księcia Piotra III. Do tej roli wybrała ją rządząca wówczas caryca Elżbieta, córka słynnego Piotra Wielkiego. Książka Ewy Stachniak w dużej mierze poświęcona jest właśnie Elżbiecie, którą portretuje jako apodyktyczną i bezwzględną. Narratorką książki jest natomiast Warwara Nikołajewa, pochodząca z Polski córka introligatora. Na skutek splotu różnych wydarzeń, po śmierci rodziców trafia ona na dwór carski na stanowisko szwaczki. Bystra i potrafiąca słuchać dziewczyna zostaje jednak szybko zauszniczką Elżbiety, a mówiąc wprost – jej szpiegiem. Warieńka jest bohaterką tej książki w równym stopniu co Katarzyna. To ona oprowadza nas po korytarzach Pałacu Zimowego, wprowadzając w kulisy życia na dworze. Opowiada też o tym jak sama była na nim traktowana. Po przybyciu na dwór Katarzyny caryca rozkazała jej zdobyć sympatię księżniczki, by mieć cały czas napływ bieżących informacji na temat tego, co robi, myśli i z kim się kontaktuje. Z książki wyłania nam się obraz Warieńki jako ofiary pałacowych intryg. Jak sama o sobie mówi, była „sierotą wierzącą w moc cesarskiego miłosierdzia”. Manipulowana z różnych stron, za swój obowiązek uważała donosić Elżbiecie, która przygarnęła ją pod swój dach, o wszystkim co dzieje się na dworze, szybko jednak przekonała się, że caryca jest okrutna i egoistyczna. Niestety, zaprzyjaźniła się z księżniczką Zofią bardziej niż powinna i z czasem została szpiegiem na dwóch frontach, co bardzo skomplikowało jej życie. Jej smutna historia wyraźnie wybija się na pierwszy plan powieści i mnie osobiście, bardziej poruszyła niż losy przyszłej władczyni.

„Gra o władzę” spodoba się miłośnikom powieści historycznych Philippy Gregory, czy fanom serialu „Dynastia Tudorów”. Nie jest to biografia, która zyska szacunek historyków, lecz raczej wariacja na temat postaci Katarzyny, poparta odpowiednimi faktami z jej życia. Nie ma tu wielkiej historii, przynajmniej nie na pierwszym planie, jest za to znakomicie zobrazowane życie na carskim dworze oraz reguły i konwenanse nim rządzące. Mając za sobą falę popularności historycznych seriali czy książek nie będziemy zaskoczeni faktem, że życie uczuciowe władców było bardzo bogate i że na dworze co i rusz zawiązywane były nowe sojusze. Żeby przetrwać, trzeba było wiedzieć, jakim ludziom lepiej się nie narażać i z kim pozostawać w dobrych stosunkach. Dotyczyło to zarówno zwykłych dwórek, jak i samej przyszłej carycy. Książka przybliża też wiele sensacyjnych, a wręcz pikantnych faktów – jak choćby ten, że Piotr III z powodu pewnej, nazwijmy to, „ułomności” długo nie był w stanie skonsumować związku z Katarzyną. Dzięki nastawieniu nie na faktografię, a opis relacji międzyludzkich, książka wciąga i okazuje się być prawdziwym czytadłem, nie pozwalającym się czytelnikowi oderwać. Na szczęście nie jest napisana byle jakim językiem, jak często bywa w przypadku takich powieści. Zarówno język, jak i wydanie książki, są bardzo staranne.

Takie powieści jak ta są na rynku bardzo potrzebne. Jakkolwiek nie jest to proza wybitna, „Gra o władzę” popularyzuje historię i z pewnością skłoni wielu czytelników do zgłębienia wiedzy na temat Katarzyny Wielkiej i czasów, w których żyła. Pamiętajmy jednak, by nie traktować jej jako literatury faktu – książka porusza tylko wybrane wątki i nie może stanowić wyłącznego źródła informacji na temat tego rozdziału historii. Ewa Stachniak pisze już kolejną jej część, w której przedstawi dalsze losy potężnej carycy. Miejmy nadzieję, że będzie to pozycja równie udana, jeśli nie lepsza.

Malwina Sławińska

pokaż więcej

Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników
książek: 448
MountainTobacco | 2014-01-21
Na półkach: Przeczytane

Któż może wiedzieć więcej niż dworska zauszniczka... głosicielka "prawdy szeptu"... przez nikogo niezauważana garderobiana... Wraz z Warwarą Nikołajewną wędrujemy dworskimi korytarzami od kuchni, po carskie komnaty, obserwując toczące się w nich życie. Dbałość o najmniejsze nawet szczegóły oraz piękny styl, jakim posługuje się autorka sprawiają, że historia zdaje się ożywać w naszej wyobraźni, a barwne postacie i dworskie intrygi całkowicie nas pochłaniają. Poznajemy Katarzynę Wielką całkiem odmienną od tej, jaką znaliśmy do tej pory i obserwujemy, jak na naszych oczach odmienia się coraz bardziej wskutek toczącej się gry o władzę. Pięknie napisana opowieść, którą szczerze polecam, a sama z niecierpliwością oczekuję na dalszą część tej historii...

książek: 1257

Obszerna , pasjonująca i bardzo wciągająca powieść historyczna.
Autorka z niezwykłą wnikliwością ukazała pewien okres z życia carycy Katarzyny II tj.od dnia jej przyjazdu do Rosji jako czternastoletniej dziewczyny przewidzianej na żonę dla Piotra III, syna Piotra Wielkiego , do czasu objęcia przez nią tronu w wyniku zamachu stanu , którego konsekwencją było zamordowanie jej męża - cara Piotra III.
Książka pozwala zrozumieć dlaczego Katarzyna II , z wrażliwej i prostolinijnej osoby stała się bezwględną władczynią.
Świetnie zobrazowano dwór carski , z jego intrygami , dwulicowością i niezliczoną ilością szpiegów i donosicieli.

Z niecierpliwością czekam na kolejną powieść tej autorki , w której przedstawi dalsze losy Katarzyny II.

książek: 395
Pela | 2013-08-15
Przeczytana: 21 kwietnia 2013

Powieść Ewy Stachniak przeczytałam z dużym zainteresowaniem. Na dwór rosyjski przyjeżdża kilkunastoletnia księżniczka Zofia która ma zostać żoną przyszłego cara. Przetrwanie tam gdzie roi się od intryg, nie wiadomo kto jest przyjacielem. a kto wrogiem jest zadaniem niezwykle trudnym. Zofia, po chrzcie prawosławnym Katarzyna zaczyna wciągać się w ta grę i w końcu, po zamachu stanu zdobywa władzę. Powieść opowiadana jest z perspektywy Barbary, która była zausznicą carycy Elżbiety a także samej Katarzyny. Szczerze polecam, oprócz ciekawej fabuły można tam znaleźć dużo szczegółów o życiu na rosyjskim dworze.

książek: 625

Szeroko zakrojona powieść historyczna obejmująca dzieje dworu carskiego Sankt Petersburga w latach 1743 do 1764 za panowania carycy Elżbiety , po jej śmierci cara Piotra III, a po dokonaniu zamachu stanu carycy Katarzyny II .
Za sprawą narratorki Warwary ( polskiego pochodzenia Barbary) , córki rzemieślnika – introligatora, który wraz z rodziną przybył do Sankt Petersburga w poszukiwaniu pracy poznajemy losy trzech kobiet: - samej Warwary jako garderobianej, potem dworki w Pałacu Zimowym , a z czasem hrabiny . Jej zadaniem w Pałacu Zimowym jest poufne donoszenie o wszystkich wydarzeniach na dworze carycy Elżbiecie , z czasem pozyskanie zaufania młodziutkiej księżniczki Anhalt – Zerbst , Zofii a po zmianie wiary na prawosławną carycy Katarzyny II.
Poznajemy rozgrywającą się dworską grę nie tylko o władzę, ale o przetrwanie, gdzie często stawką jest życie.
Caryca Elżbieta doszukująca się wszędzie spisków, zdrad, bezwzględnie zwalczająca wszelkie objawy sprzeciwu, krytyki...

książek: 5402
allison | 2012-09-25
Na półkach: Przeczytane, Rok 2012
Przeczytana: 25 września 2012

Napisana z rozmachem opowieść o drodze Katarzyny Wielkiej do zdobycia władzy.

Narratorem jest Barbara - pochodząca z Polski dworka, najpierw zausznica carycy Elżbiety, potem przyjaciółka i powiernica sekretów Katarzyny Wielkiej. Dzięki jej obserwatorskiemu zmysłowi i konsekwentnej drodze do własnej kariery dworskiej poznajemy największe intrygi rodzące się w Pałacu Zimowym.
Barbara szczegółowo przedstawia czytelnikowi sylwetkę przyszłej wielkiej carycy od momentu jej przybycia ze Szczecina na rosyjski dwór, poprzez liczne upokorzenia aż po sięgnięcie po władzę zdobytą na drodze pałacowego przewrotu.

Autorce udało się stworzyć przekonujące i głębokie portrety psychologiczne bohaterek. Poznajemy lęki, smutki, dramaty i drobne radości Barbary oraz jej dwóch władczyń.
Bardzo ciekawie i zgodnie z prawdą historyczną pokazane zostały także relacje panujące na carskim dworze, gdzie aż roi się od podstępów, knowań i zdradliwych szpiegów.

Powieść napisana jest lekkim, ale nie...

książek: 76
LunaSowa | 2014-01-06
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 05 stycznia 2014

Jestem pod wielkim wrażeniem prozy Ewy Stachniak. Wcześniej przeczytałam "Córkę Afrodyty". Fakty z życia znanych postaci historycznych w bardzo dużym stopniu pozwoliły mi poznać nie tylko ich wpływ na politykę, ale jednocześnie pozwoliły zrozumieć motywy postępowania, często bardzo kontrowersyjnego i niegodnego. Bardzo polecam.

książek: 1639
keys | 2013-03-29
Na półkach: Przeczytane, Ulubione
Przeczytana: marzec 2013

Świetna, wciągająca powieść z historią w tle.
Czytając pierwszy rozdział można się trochę pogubić, ponieważ tytuł sugeruje utwór o Katarzynie Wielkiej, jednak większa część dotyczy carycy Elżbiety i Rosji za jej panowania.
Zofię (późniejszą Katarzynę) poznajemy jako młodziutką, 14letnią dziewczynę, która przybywa na dwór carski aby poznać swojego przyszłego męża Piotra. Jest zagubiona, wrażliwa, pełna życia i ufna. Dopiero carski dwór i jego przewrotność, intrygi, szpiegostwo i upokorzenia doprowadzają Katarzynę do tego, jaką osobą staje się w przyszłości.
Zdecydowanie polecam!!!

książek: 128
Magdallena | 2013-12-15
Na półkach: Przeczytane, Ulubione, Posiadam
Przeczytana: 15 grudnia 2013

Książka Ewy Stachniak jest opowieścią, od której nie sposób się oderwać. Dzięki niezwykłemu zmysłowi badawczemu autorki poznajemy Katarzynę jako osobę nieludzko samotną i zdeterminowaną do walki o siebie. Tutaj władza, tak upragniona, staje się synonimem uwięzienia. Z tej gry nie można już się wycofać...
Więcej na:
http://magdallenamagazine.blogspot.com/2013/12/przetrwac-i-wygrac-o-powiesci-katarzyny.html

książek: 1186
Booka | 2013-07-29
Przeczytana: 29 lipca 2013

Na pewno wielu z Was nie przepada za historią. Szczególnie za tą naszą Europejską. Te wszystkie daty, które trzeba było pamiętać do klasówek (a które nie zawsze "trzymały się pamięci"), te wszystkie wojny i starcia, gdzie trzeba było zapamiętać kto? z kim? po co? i o co? Rzeczy, które spędzają sen z powiek większości uczniów.
Ja historię lubiłam. Taaak... starożytną. I wszystko to, co nie dotyczyło naszej rodzimej. Tutaj bałam się, że mnie jednak ta książka mnie nie wciągnie. Obawiałam się tym bardziej, że jako wiadomo w historii carskiej Rosji są też "wątki polskie".
Jakże mile się rozczarowałam:-)

Tutaj autorka podaje nam ważne informacje na temat historii Rosji z czasów carycy Elżbiety oraz Katarzyny Wielkiej - te informacje o wojnach, starciach etc. są pozornie niewidoczne. Autorka "przemyca" je dzięki opisom pobocznym dla tematu głównego.
A głównym tematem jest to, co każdy uczeń zawsze chciał wiedzieć, ale nie zawsze otrzymywał, czyli życie na dworze, sekrety i tajemnice...

książek: 924
grażyna | 2013-06-16
Na półkach: Przeczytane, 2013, Wymienione
Przeczytana: 2013 rok

Już od dłuższego czasu nosiłam się z zamiarem przeczytania tej książki więc z przyjemnością się nią zajęłam.
Hstoria panowania najpierw carycy Elżbiety opowiedziana przez córkę polskiego introligatora Barbarę. Poznajemy Warwarę jak ją z rosyjska nazywają jako młodziutką pokojówkę, która ma szpiegować dla kanclerza Bestużewa, a potem również dla Elżbiety. Poznajemy młodziutką Zofię późniejszą Katarzynę II jako niemal dziecko, zaręczoną z Piotrem późniejszym carem. Dworskie intrygi zmuszają Barbarę do lawirowania pomiędzy służbą u carycy Elżbiety jak i u późniejszej carycy Katarzyny.
Ciekawa książka więc gorąco polecam.


Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Bestseller drugiej Rzeczpospolitej
Miłość we śnie
Tłumaczenie snów
erotycznych wedle nauki
Skorzystaj z przedwojennego
sennika i poznaj prawdę o sobie...
i o przedwojennej Polsce.

Zaznacz - jeśli we śnie:
  •   pojawiła się CEBULA
  •   ugniatałeś CIASTO
  •   uprawiałaś FECHTUNEK
  •   widziałaś NOS
  •   znalazłaś się na ŚLIZGAWCE
SPRAWDŹ CO OZNACZA SEN

Pobierz aplikację mobilną

Cytaty z książki
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Kalendarium literackie
  • Marcin Szczygielski
    43. rocznica
    urodzin
    Bo jak się ludzie kochają, z wzajemnością, to nie mają głowy do podłości i są dobrzy.
  • Richard A. Knaak
    54. rocznica
    urodzin
    - Bądź przeklęty!
    - Dziękuję, już jestem Pójdziemy?
  • Ian Fleming
    107. rocznica
    urodzin
    Jedyny sposób, na to, aby rzucić palenie, to przestać i już nie zaczynać. Jeżeli pani chce udawać przez tydzień czy dwa, że porzuca palenie, to ograniczenie ich nic nie da. Tyle, że zanudza się innych i ciągle o tym myśli. (...) A drugi sposób to mieć papierosy za słabe, albo za mocne
  • Małgorzata Szejnert
    79. rocznica
    urodzin
    Pozwoliła mi zadawać pytania. Sama nie zadała ani jednego. Uznała widocznie, że mam prywatny powód, by pytać. Z kolei, jako osoba, która traktowała dosyć obojętnie nocne transporty, co ją dziś zasmuca i niepokoi, miała prywatny powód, by odpowiadać.
  • Maeve Binchy
    75. rocznica
    urodzin
  • Krystyna Żywulska
    97. rocznica
    urodzin
    A czy kiedyś... jeśli nawet uda się wyjść na prawdziwą wolność, czy potrafię nie kojarzyć najpiękniejszego krajobrazu, najbardziej uroczych zakątków z czarnym dymem, z krwistym płomieniem, z rozpaczliwym ostatnim krzykiem palonych ludzi? Chyba nigdy już, nigdy. Ludzie będą mieli swoje sprawy, a ja b... pokaż więcej
  • Irena Krzywicka
    116. rocznica
    urodzin
    A los, wie pan, to nie jest wcale sumienny księgowy, tylko głupi, bezmyślny dureń, który wszystko mili i plącze i wszystko zawsze nie w porę załatwia. Za późno. Za późno, rozumie pan?
  • Patrick White
    103. rocznica
    urodzin
    Fizyczna miłość wydawała mu się teraz jak gdyby wesołym wyścigiem z przeszkodami, w którym ostatecznie prawie każdy zawodnik zasługuje na dyskwalifikację za mniejsze lub większe oszustwa.
  • Wojciech Karolak
    76. rocznica
    urodzin
  • Jarosław Stukan
    42. rocznica
    urodzin
    W człowieku bowiem piękne jest to, że wie, nawet
    jeśli ze swoją wiedzą się nie zgadza.
  • Michał Piróg
    44. rocznica
    urodzin
  • Miljenko Jergović
    49. rocznica
    urodzin
    (...) czuje, jak rośnie w nim strach. I to nie zwyczajny, paniczny, histeryczny ludzki strach, tylko taki, przed którym nie ma ucieczki. Zaczyna się bać, jak w dzień biblijnego potopu, i nikomu nie potrafi powiedzieć, z czego zrobiony jest jego strach. Do szału doprowadza go niezrozumienie, tępota,... pokaż więcej
  • Frank Schätzing
    58. rocznica
    urodzin
    Im bardziej kogoś lubię, tym mi głupiej mu to powiedzieć. Jeśli chodzi o ciebie, jestem prawdopodobnie największym głupcem wszech czasów.
  • Irena Jurgielewiczowa
    12. rocznica
    śmierci
    Jak komuś życie krzywo się ułożyło (...) i jest sam, to robi się trochę dziwny i nieraz głupie pomysły przychodzą mu do głowy.
  • Anne Brontë
    166. rocznica
    śmierci
    Gdy straciłem panią Graham z oczu, zdało mi się, że wraz z nią odeszła cała radość [...]
  • Stefan Wyszyński
    34. rocznica
    śmierci
    Myśl o Mnie, a Ja już będę myślał o tobie”. – „Uwolnisz się od zbędnego niepokoju, daremnych rozważań, zbędnych myśli. Ile natomiast zyskasz czasu, który możesz poświęcić wyłącznie dla Mnie i dla mojego Kościoła. Chcesz mieć więcej czasu? Myśl tylko o Mnie, a przekonasz się, ile przybędzie ci czasu”... pokaż więcej

Znajdź nas na Facebooku

zgłoś błąd zgłoś błąd