Najlepsze europejskie książki dla dzieci

Ja w dzieciństwie bajek nie lubiłam, czasami czytałam baśnie, najlepiej straszna. Kochałam Doktora Dolittle i wszystkie książki o zwierzętach. Moje dziecko chyba od 4 roku życia zakochało się w "Księdze dżungli" i mogło słuchać bez końca. Wina matki, która nie lubiła bajek i czytanie dziecku taż musiało byś przyjemnością dla matki.Dlatego jak się zorientowałam, że pamięta co było czytane dnia poprzedniego, mogłam nareszcie wybierać ciekawsze dla siebie książki.

Ja w dzieciństwie bajek nie lubiłam, czasami czytałam baśnie, najlepiej straszna. Kochałam Doktora Dolittle i wszystkie książki o zwierzętach. Moje dziecko chyba od 4 roku życia zakochało się w "Księdze dżungli" i mogło słuchać bez końca. Wina matki, która nie lubiła bajek i czytanie dziecku taż musiało byś przyjemnością dla matki.Dlatego jak się zorientowałam, że pamięta...

Na szczęście nie pamiętam zachęt z biblioteki. Czytałam to na co miałam ochotę i te książki podsuwali mi rodzice. Miałam na przykład kilkanaście tomów Jana Żabińskiego "Opowieści o zwierzętach", Którymi się zaczytywałam. Wręcz na odwrót, w której klasie szkoły podstawowej bibliotekarka szkolna opieprzyła mnie, że nikt tylu książek nie czyta, a więc tylko wypożyczam je i oddaje. Na moją prośbę, żeby mnie przepytała z tych książek, ofuknęła, że nie ma czasu. Pożegnałam się więc z biblioteką szkolną. Miałam dość książek w domu.

Na szczęście nie pamiętam zachęt z biblioteki. Czytałam to na co miałam ochotę i te książki podsuwali mi rodzice. Miałam na przykład kilkanaście tomów Jana Żabińskiego "Opowieści o zwierzętach", Którymi się zaczytywałam. Wręcz na odwrót, w której klasie szkoły podstawowej bibliotekarka szkolna opieprzyła mnie, że nikt tylu książek nie czyta, a więc tylko wypożyczam je i...

@Renax
Ja lubię Tygryska, ale już w dorosłości, bo gdy jako pierwszoklasistce pani bibliotekarka wcisnęła obie części Milnego, to po kilku stronach rzuciłam to w kąt.
Bo coś mi się wydaje, że "Kubuś Puchatek" nie jest dla pierwszoklasistów. Mama mi czytała znacznie wcześniej i wtedy było w porządku, potem w czasach wczesnoszkolnych było fuj i dopiero gdzieś w liceum znowu doceniłam. Jak wiele innych "bajek dla dzieci". W dzieciństwie interesowało mnie to, co poważne, dorosłe, bohaterowie jeśli nie byli dorośli, to musieli być przynajmniej starsi ode mnie i jeszcze mierzyć się z problemami ponad ich wiek. Tomek Wilmowski, Staś Tarkowski - to byli bohaterowie odpowiedni dla mnie w wieku jednocyfrowym. Dzieciarnia z Bullerbyn była w moich czasach szkolnych zbyt dziecinna, potrzebowałam wzorów, od których mogłabym się uczyć, których chciałabym naśladować, a nie rówieśników, z którymi mogłabym trwać w beztroskim dzieciństwie lub, co jeszcze gorsze, dzieci młodszych, od których mogłabym się czuć lepsza lub z którymi mogłabym się radośnie cofać w rozwoju. Mam wrażenie, że na tym polega problem większości tych książek dla dzieci, których dzieci czytać nie chcą - są bardzo ograniczone wiekowo i jeśli dorośli polecą je dzieciom choć trochę za późno, to są już dla nich zbyt dziecinne.

jatymyoni
Wina matki, która nie lubiła bajek i czytanie dziecku taż musiało byś przyjemnością dla matki.
O tak, skąd ja to znam! Moja mama też bajek nie lubiła, więc i na mnie to przeszło. Jak się skończyły w domu powieści bardziej i mniej przygodowe lub młodzieżowe (wspomniane powyżej "Tomki", różne inne podróżnicze, znienawidzone "Anie", ale też np. "Władca pierścieni" czy "Krzyżacy"), to z czasem czytanie na dobranoc objęło nawet "Działa Navarony" i parę innych dorosłych książek sensacyjno-wojenno-szpiegowskich :) Niczego nie żałuję!

@Renax
Ja lubię Tygryska, ale już w dorosłości, bo gdy jako pierwszoklasistce pani bibliotekarka wcisnęła obie części Milnego, to po kilku stronach rzuciłam to w kąt.
Bo coś mi się wydaje, że "Kubuś Puchatek" nie jest dla pierwszoklasistów. Mama mi czytała znacznie wcześniej i wtedy było w porządku, potem w czasach wczesnoszkolnych było fuj i dopiero gdzieś w liceum znowu...

@Monika Ja też nie żałuję, a moje dziecko chyba też. Problem polegał, że jak się nauczyło czytać, to przez parę lat, te książki, które mogłaby przeczytać ją nie interesowały, a te co ją interesowały nie potrafiła jeszcze przeczytać. Ale po paru latach to się wyrównało i sama nadrobiła zaległości w bajkach i baśniach.

@Monika Ja też nie żałuję, a moje dziecko chyba też. Problem polegał, że jak się nauczyło czytać, to przez parę lat, te książki, które mogłaby przeczytać ją nie interesowały, a te co ją interesowały nie potrafiła jeszcze przeczytać. Ale po paru latach to się wyrównało i sama nadrobiła zaległości w bajkach i baśniach.

U mnie te możliwe do czytania to były komiksy - sensowna ilość treści przy sensownie małej ilości tekstu. No i czytania przez mamę było na tyle dużo, że większych potrzeb raczej nie miałam, do około 10 lat czytanie samodzielne książek bezobrazkowych ograniczało się u mnie do obowiązkowych lektur szkolnych - bo czytania tych mama programowo odmawiała. Przełom u mnie nastąpił na początku czwartej klasy, kiedy z racji obowiązkowego już przejścia z zeszytu w trzy linie na taki w jedną zalecone mi zostało ćwiczenie pisania - mama podeszła do sprawy praktycznie, postanowiła upiec dwie pieczenie przy jednym ogniu (lub po prostu nie miała chęci spędzać ze mną czasu na dyktowaniu mi czegoś do pisania?) i nakazała mi przepisywanie z książki. Dostałam do ręki Słoneczko[bookLink]62877|Słoneczko[/bookLink] i codziennie po odrobieniu lekcji i przed wyjściem na dwór lub włączeniem komputera musiałam zapełnić co najmniej stronę w zeszycie przeznaczonym specjalnie do przepisywania tej książki. Zapisałam zeszyt albo dwa, ogarnęłam moje bazgranie jak kura pazurem do bazgrania względnie wzdłuż linii, wyrok pracy w skryptorium został mi uchylony, ale książka została. I mama odmówiła jej przeczytania, bo nie będzie czytać od początku, którego przecież brat nie zna, nie odłoży też na później cegły, którą właśnie nam czytała. Zostałam sama z moją ciekawością dalszego ciągu i przeczytać już musiałam. A jak przeczytałam te sto kilkadziesiąt stron normalnego, "dorosłego" tekstu bez obrazków, to odkryłam, że grubość i liczba słów nie jest przeszkodą, że jak jest ciekawie, to książka prędzej wyda się za krótka niż będzie nużyć i straszyć końcem strasznie odległym (jak dwie najgorsze lektury z klas 1-3, "Dzieci z Bullerbyn" i "Awantura o Basię" - na pierwszą byłam już za stara, drugą zbyt dobrze pamiętałam z czytania przez mamę parę lat wcześniej i chyba dlatego mnie nudziła). Potem, po tej pierwszej, było już łatwo, zażądałam od mamy kolejnych, dostałam "Niesamowity dwór" i dalej już pochłaniałam masowo Nienackiego, Bahdaja, Niziurskiego, Ożogowską, wkrótce Maya, a koło klasy 6-7 już Dumasa, Conan Doyle'a, Chmielewską, MacLeana, Forsytha, Ludluma i wielu innych. Kiedy ja miałam na to wszystko czas???

U mnie te możliwe do czytania to były komiksy - sensowna ilość treści przy sensownie małej ilości tekstu. No i czytania przez mamę było na tyle dużo, że większych potrzeb raczej nie miałam, do około 10 lat czytanie samodzielne książek bezobrazkowych ograniczało się u mnie do obowiązkowych lektur szkolnych - bo czytania tych mama programowo odmawiała. Przełom u mnie nastąpił...

Nie pamiętam, żeby ktoś czytał mnie jako dziecku. Zresztą moja Mama wtedy studiowała wieczorowo, a więc po pracy jechała do Gliwic i wracała bardzo późno. Miałam zawsze wokół siebie dużo książek, a więc a czytałam od komiksów Makuszyńskiego, przez krótsze historie do coraz dłuższych. Zaczęłam pochłaniać książki gdzieś między 5, a 6 klasą. Do tej listy w moim przypadku dołączyłabym Szklarskiego, Siesicką, Loftinga,Twaina,Curwooda, Centkiewiczów. Później już był Żabiński, Dobraczyński, Cronnin, Green i weszłam w świat dorosłych książek.

Nie pamiętam, żeby ktoś czytał mnie jako dziecku. Zresztą moja Mama wtedy studiowała wieczorowo, a więc po pracy jechała do Gliwic i wracała bardzo późno. Miałam zawsze wokół siebie dużo książek, a więc a czytałam od komiksów Makuszyńskiego, przez krótsze historie do coraz dłuższych. Zaczęłam pochłaniać książki gdzieś między 5, a 6 klasą. Do tej listy w moim przypadku...

Pierwsza część wyliczanki, prócz Siesickiej, zaliczana właśnie dzięki mamie, nieco wcześniej, tak do 8-9 lat, ale właśnie dlatego, że od opowieści nie oddzielała mnie bariera w postaci własnej niezdolności do czytania trudnych tekstów. Do tej listy dodam jeszcze Londona. Wymienionych przez Ciebie w drugiej kolejności pominęłam, u mnie w siódmej weszła Christie, powrót (po czytaniu przez mamę pół życia wcześniej) do Tolkiena, Le Guin, chyba gdzieś ciut wcześniej początek Herberta, przerwany i odłożony do czasów dorosłych nie z powodu trudności tekstu, ale przez prozaiczne wyschnięcie dostępnego źródła takiej fajnej literatury. Potem sporo kryminałów, sensacji, wojennych, szpiegowskich, thrillerów, aż w końcu na dobre odkryłam fantastykę. I koniec, przepadłam, reszta to już dla mnie tylko tło, naprawdę liczy się tylko odkrywanie nieznanego.

Pierwsza część wyliczanki, prócz Siesickiej, zaliczana właśnie dzięki mamie, nieco wcześniej, tak do 8-9 lat, ale właśnie dlatego, że od opowieści nie oddzielała mnie bariera w postaci własnej niezdolności do czytania trudnych tekstów. Do tej listy dodam jeszcze Londona. Wymienionych przez Ciebie w drugiej kolejności pominęłam, u mnie w siódmej weszła Christie, powrót (po...

Przyznaję się, że fantastykę odkryłam dopiero parę lat temu, dzięki mojemu Zięciowi. Nie lubiłam bajek, a więc i fantastykę umieszczałam między bajkami. Mój Zięć uświadomił mi, że o pewnych sprawach lepiej jest pisać, jak się dzieją gdzieś i kiedyś. Przygotował mi zestaw książek do przeczytania i połknęłam bakcyla. Ciągle nadrabiam zaległości lekturowe z fantastyki. Wcześniej to była powieść psychologiczna, rozliczne biografie, lizanie filozofii i psychologi. Teraz tak jak Ty odkrywać nieznane obszary literatury, pomijając jednak parę gatunków.

Przyznaję się, że fantastykę odkryłam dopiero parę lat temu, dzięki mojemu Zięciowi. Nie lubiłam bajek, a więc i fantastykę umieszczałam między bajkami. Mój Zięć uświadomił mi, że o pewnych sprawach lepiej jest pisać, jak się dzieją gdzieś i kiedyś. Przygotował mi zestaw książek do przeczytania i połknęłam bakcyla. Ciągle nadrabiam zaległości lekturowe z fantastyki....

@Monika Puchatek tak jak "Mały książę" ma drugie dno. Ja najbardziej zachwycałam się nim czytając mojej córce. A później ze śmiechem czytałam "Tao Kubusia" i "Te Prosiaczka". Chociaż najsmutniejszą z tych postaci był Krzyś. Natrafiłam kiedyś na wspomnienia już dorosłego Krzysia, był bardzo samotnym człowiekiem.
Ja miałam w dzieciństwie zbiór baśni, chyba pod redakcją Kraszewskiego. To były jedyne baśnie jakie lubiłam. Niektóre były straszne, jakieś pół człowieka, które wypadało z komina i tym podobne. Mojemu dziecku już się mniej podobało.

@Monika Puchatek tak jak "Mały książę" ma drugie dno. Ja najbardziej zachwycałam się nim czytając mojej córce. A później ze śmiechem czytałam "Tao Kubusia" i "Te Prosiaczka". Chociaż najsmutniejszą z tych postaci był Krzyś. Natrafiłam kiedyś na wspomnienia już dorosłego Krzysia, był bardzo samotnym człowiekiem.
Ja miałam w dzieciństwie zbiór baśni, chyba pod redakcją...

Umknęła mi końcówka z Czechami i Białorusią. Już dodane.

Umknęła mi końcówka z Czechami i Białorusią. Już dodane.

Każdemu się mogło zdarzyć :)

Każdemu się mogło zdarzyć :)

Względem "Harry'ego Pottera" się zgadzam, trochę tu nie na miejscu, raz, że to tylko czytadło przyjemne, nic wybitnego, i dwa, że bardziej dla młodzieży niż dla dzieci.
Ale czy w jego miejsce lepsza "Alicja w Krainie Czarów"? Że to wielkie, z tym się zgodzę, ale czy na pewno takie wspaniałe dla dziecka? Małej mnie nie podobało się ani trochę, dopiero dorosła doceniam.
Nie lepszy "Kubuś Puchatek"? To jest naprawdę dla dzieci.

Względem "Harry'ego Pottera" się zgadzam, trochę tu nie na miejscu, raz, że to tylko czytadło przyjemne, nic wybitnego, i dwa, że bardziej dla młodzieży niż dla dzieci.
Ale czy w jego miejsce lepsza "Alicja w Krainie Czarów"? Że to wielkie, z tym się zgodzę, ale czy na pewno takie wspaniałe dla dziecka? Małej mnie nie podobało się ani trochę, dopiero dorosła doceniam.
Nie...

Obawiam się, że te książki traktuje się jako powieści dla młodzieży.

Obawiam się, że te książki traktuje się jako powieści dla młodzieży.

dla 14-15 latków ? obawiam się, że czytałam je jako 10-latka :)

dla 14-15 latków ? obawiam się, że czytałam je jako 10-latka :)