Przytul mnie

Historie wielu bohaterów, w tym główni kompletnie nierealni, podobnie jak to, jak toczą się ich losy po spotkaniu (zwłaszcza wyjazd do Włoch). Na plus ważne tematy i to jak jak różni ludzie do nich podchodzą.

Historie wielu bohaterów, w tym główni kompletnie nierealni, podobnie jak to, jak toczą się ich losy po spotkaniu (zwłaszcza wyjazd do Włoch). Na plus ważne tematy i to jak jak różni ludzie do nich podchodzą.

Podobała mi się tematyka i przedstawienie seniorów nie jako czekających na śmierć starców, ale po prostu ludzi, którzy chcą i mogą pięknie żyć, pomimo wieku. Niestety zupełnie nie przekonał mnie sposób, w jaki ta książka została napisana. Trójka głównych bohaterów jest tak mdła, że nie wzbudzają żadnych emocji, o kompletnie pozbawionym chemii wątku romantycznym nie wspominając...

Podobała mi się tematyka i przedstawienie seniorów nie jako czekających na śmierć starców, ale po prostu ludzi, którzy chcą i mogą pięknie żyć, pomimo wieku. Niestety zupełnie nie przekonał mnie sposób, w jaki ta książka została napisana. Trójka głównych bohaterów jest tak mdła, że nie wzbudzają żadnych emocji, o kompletnie pozbawionym chemii wątku romantycznym nie...

„Ludzie zapomną, co mówiłeś. Ludzie zapomną co zrobiłeś. Ale ludzie nigdy nie zapomną, jak się przy tobie czuli”. Maya Angelou
Jak dobrze czytało mi się tą książkę. Zwykle muszę wyłączać telewizor, gdy chcę czytać, a tutaj tak przepadałam w życiu bohaterów, że nic mnie nie potrafiło rozproszyć. Każdy krótki rozdział książki rozpoczyna się cytatem z literatury tak wspaniale dobranym, że już samo ich czytanie było przyjemnością.
Główni bohaterowie, to pensjonariusze „Drugiej młodości”, którą chce im zapewnić ich opiekunka, dyrektorka, trochę zwariowana i zakręcona Halszka. Kobieta z trudnym dzieciństwem, która chce odrobić lekcję z życia jak najlepiej. Tak bardzo mi przypomina mnie, a przynajmniej taka osobę, którą zawsze chciałam być.
Czytałam ze ściśniętym gardłem ze wzruszenia nad ilością empatii i dobrych fluidów, jakie unosiły się nad każdym rozdziałem. I choć to nie żaden klasyk, ale powinna służyć jako taki, gdy myślimy o ludziach starszych.
Nie wiem jak inne książki ale ta skradła moje serce dlatego mam już następną w kolejce i z przyjemnością zostaję fanką Pani Patrycji Żurek.

„Ludzie zapomną, co mówiłeś. Ludzie zapomną co zrobiłeś. Ale ludzie nigdy nie zapomną, jak się przy tobie czuli”. Maya Angelou
Jak dobrze czytało mi się tą książkę. Zwykle muszę wyłączać telewizor, gdy chcę czytać, a tutaj tak przepadałam w życiu bohaterów, że nic mnie nie potrafiło rozproszyć. Każdy krótki rozdział książki rozpoczyna się cytatem z literatury tak wspaniale...

Bardzo ciepła i pozytywna powieść.
Pełna optymizmu i nadziei ,że gdzieś tam są ludzie,którym nie jest obojętny los drugiego człowieka.
Halszka prowadzi dom seniora,który odziedziczyła po rodzicach.Ma w sobie dużo energii i głowę pełną nowych pomysłów.Chce ,by jej podopieczni czuli się potrzebni,by mieli chęć do dalszego życia.
Jest to mądra książka, pełna emocji ,miłości i przytulania,czyta się bardzo przyjemnie.

Bardzo ciepła i pozytywna powieść.
Pełna optymizmu i nadziei ,że gdzieś tam są ludzie,którym nie jest obojętny los drugiego człowieka.
Halszka prowadzi dom seniora,który odziedziczyła po rodzicach.Ma w sobie dużo energii i głowę pełną nowych pomysłów.Chce ,by jej podopieczni czuli się potrzebni,by mieli chęć do dalszego życia.
Jest to mądra książka, pełna emocji ,miłości i...

🩵Ta książka długo czekała na swoją kolej ale się doczekała. Piękna historia. Lektura do łatwych nie należy. Skłania do refleksji i zastanowienia się nad starością. Bo z tą starością jest różnie. Gdy mamy bliskich jest łatwiej ale gdy ich zabraknie to już tak pięknie nie jest. Opieka nad starszymi schorowanymi osobami nie jest łatwa dla nich jak i dla nas. Ale co się nie robi z miłości. Chodź jedno jest pewne w pewnym sensie każdy z nas kiedyś będzie starszy nic na to nie poradzimy. Ta historia daje nadzieję. Bohaterka książki jest adoptowana. Przyszli rodzice dali Halaszce wszystko co powinna mieć. Przekazują jej też pensjonat dom spokojnej starości. Te strsze osoby straciły swoje rodziny. Bo nikt już nie chce na nich patrzeć. A Halaszka chce sprawić by ich starość była lepsza. Bo inni traktują ich jak przedmioty. Tak jak by nie mieli już marzeń. A to są normalni ludzie z potrzebami. Muszą się spełniać i trzeba im pomóc. I nawet ułatwić im randkowananie bo też mają swoje potrzeby. Czy Makary i Konstanty oddadzą mamę do ośrodka? Bo okazuje się, że jest chora... Halaszka zmieni to miejsce. Bo seniorzy muszą czerpać życie całymi garściami. Warto cieszyć się życiem mimo wieku. Starość i choroby to nie jest łatwe ale ważne by ktoś był przy nas w tedy. Trudne decyzje czasem trzeba podjąć. Codzienność. Poświęcenie dla innych jest piękne. A społeczeństwo musi zrozumieć, że starsi ludzkie nie są bezużyteczni. Sama bohaterka też zmaga się z problemami. A czy uda jej się kogoś pokochać i dać szansę? Piękna historia która daje do myślenia i zastanawienia się. 🩵

🩵Ta książka długo czekała na swoją kolej ale się doczekała. Piękna historia. Lektura do łatwych nie należy. Skłania do refleksji i zastanowienia się nad starością. Bo z tą starością jest różnie. Gdy mamy bliskich jest łatwiej ale gdy ich zabraknie to już tak pięknie nie jest. Opieka nad starszymi schorowanymi osobami nie jest łatwa dla nich jak i dla nas. Ale co się nie...

„Starość nie radość” – podawany z pokolenia na pokolenie, oklepany slogan, niemniej wieszczący smutną prawdę, że ten okres życia (prawie) nikogo nie minie.
Między innymi o tym jest przepiękna, przeurocza i dająca nadzieję powieść Patrycji Żurek „Przytul mnie”.
Marcin i Agnieszka Malinowscy przekazują swojej adoptowanej córce Halszce ośrodek spokojnej starości. Dziewczyna pragnie „ożywić” to miejsce, zachęcić chorych seniorów do aktywizacji i czerpania z być może ostatnich chwil życia jak najwięcej. Zaczyna od zmiany nazwy placówki, co nie wszystkich na początku przekonuje. Na drodze dziewczyny stają w tym czasie dwaj lekarze, Konstanty i Makary, a między tą trójką rozpoczyna się relacja, która wnosi nową jakość życia. Gdy dodatkowo splotem losowych zdarzeń, pojawi się dla dwójki z nich możliwość poznania biologicznych rodziców oraz okazja podróży do słonecznych Włoch, okaże się że także młodość ma swoje słabości, lęki i szanse.
Książka otwiera na nowe definicje starości, choroby, autorka bowiem uświadamia nam, że wcześniej czy później każdy z nas zmierzy się w bliższej lub dalszej rodzinie z okolicznością opieki nad kimś starszym; postawi na drodze życia decyzje do podjęcia – nie zawsze proste i jednoznaczne.
Główni bohaterowie doświadczają u Żurek wszystkich odcieni codzienności, od przyjaźni po niechęć i zawód.
Lektura stawia ważne pytanie: czy zawsze poświęcenie dla innych i staranie się ponad siły, nawet jeśli tłem jest wielka miłość czy rodzinny obowiązek, popłaca i jest sprawdzonym patentem na otrzymywany szacunek w życiu?
To bardzo ważna lektura, donośny i czule podany głos na arenie współcześnie podtrzymywanego kultu piękna, młodości, pieniędzy i braku problemów, przynajmniej tych przyziemnych. A one jednak istnieją i dopadną w końcu każdego z nas.
Jednocześnie autorka daje pisanym słowem nadzieję na to, że zawsze mamy pewne możliwości, a los można odwrócić, chociaż próbować. Powieść dla młodych i starszych; tym pierwszym daje szansę, tym drugim dużą nadzieję.
Patrycja Żurek umiejętnie tka nici życia, które splecione jest z relacji międzyludzkich, często trudnych, bolesnych, zadziwiających, zagmatwanych, ale nigdy letnich. Bo ostatecznie nam wszystkim chodzi o to samo: by kochać i być kochanym...❣️

„Starość nie radość” – podawany z pokolenia na pokolenie, oklepany slogan, niemniej wieszczący smutną prawdę, że ten okres życia (prawie) nikogo nie minie.
Między innymi o tym jest przepiękna, przeurocza i dająca nadzieję powieść Patrycji Żurek „Przytul mnie”.
Marcin i Agnieszka Malinowscy przekazują swojej adoptowanej córce Halszce ośrodek spokojnej starości. Dziewczyna...

Adopcyjni rodzice Halszki przez lata zajmowali się prowadzeniem domu spokojnej starości. Z czasem to jej zawierzyli opiekę nad tym miejscem. Młoda kobieta postanawia odczarować starość. Początkowo zaczyna od drobnych zmian dotyczących nazwy placówki. Kolejno, na postawie badań, do jakich dotarła, stara się aktywizować seniorów. Zaprasza do współpracy nowych lekarzy i utwierdza w przekonaniu, że jej pomysł dotyczący stworzenia “Przytularni”, jest trafiony. Stawia przed pensjonariuszami nowe zadanie, jakim jest zapewnienie porcji tak wyczekiwanego dotyku dzieciom przebywającym w szpitalach i domach dziecka. Prowadzone w ramach tej idei działania, mają również na celu przekonanie społeczeństwa, że ludzie starsi nie są bezużyteczni.
Patrycja Żurek dotyka wciąż trudnego dla wielu osób tematu przemijania. Zwraca uwagę, że często seniorzy są bezpodstawnie wykluczani społecznie, a wręcz traktowani jako zbędny balast.

Ciąg dalszy recenzji na:

https://www.facebook.com/photo/?fbid=1010340177555434&set=a.530574235532033

Adopcyjni rodzice Halszki przez lata zajmowali się prowadzeniem domu spokojnej starości. Z czasem to jej zawierzyli opiekę nad tym miejscem. Młoda kobieta postanawia odczarować starość. Początkowo zaczyna od drobnych zmian dotyczących nazwy placówki. Kolejno, na postawie badań, do jakich dotarła, stara się aktywizować seniorów. Zaprasza do współpracy nowych lekarzy i...

Halszka prowadzi odziedziczony po rodzicach adopcyjnych dom spokojnej starości. Chce zmienić postrzeganie osób starszych przez społeczeństwo, wymyśla nowe inicjatywy. Najważniejszą z nich jest Przytularnia, łącząca ludzi z dwóch krańców życia. To miejsce, w którym starsze osoby zajmują się kangurowaniem niemowląt.

Jej plan, oparty na solidnych podstawach naukowych, wywołuje jednak sprzeciw. Inicjatywa spotyka się z podejrzliwością, niektórzy wysnuwają obrzydliwe podejrzenia wobec uczestników.

Dla samej Halszki temat macierzyństwa jest drażliwy. Cierpi na rzadką chorobę i nie spodziewa się, że znajdzie kiedykolwiek dość wyrozumiałego partnera, by liczyć na stały związek.

Autorka porusza w książce wiele trudnych tematów: starość, samotność, różne schorzenia, obojętność dzieci i wnuków wobec seniorów pozostawionych w ośrodku, stopniowe zanikanie umysłu w chorobie Alzheimera, seksualność osób starszych oraz odsetek samobójstw w tej grupie wiekowej.

Każdy rozdział rozpoczyna się cytatem motywacyjnym, podnoszącym na duchu a fabuła dowodzi, że nawet starzy, samotni ludzie mogą okazać się komuś potrzebni, chociażby tym dzieciom, którym nie ma kto okazać czułości.

Nie jest to lekka lektura, lecz płynie z niej morał: warto czerpać z życia w każdym wieku i w każdych okolicznościach a miłość może przyjść niespodziewanie pomimo przeszkód.

Ostatecznie powieść kończy się optymistycznym akcentem. Niektórzy w późnym wieku spełniają marzenia a czasem wystarczy trafić na właściwą osobę, by otworzyły się nowe możliwości.

Halszka prowadzi odziedziczony po rodzicach adopcyjnych dom spokojnej starości. Chce zmienić postrzeganie osób starszych przez społeczeństwo, wymyśla nowe inicjatywy. Najważniejszą z nich jest Przytularnia, łącząca ludzi z dwóch krańców życia. To miejsce, w którym starsze osoby zajmują się kangurowaniem niemowląt.

Jej plan, oparty na solidnych podstawach naukowych,...

Jakiś czas temu zaczęłam zapoznawać się z twórczością Pani Patrycji. Autorka w swoich książkach porusza trudne tematy, ciężkie emocjonalnie, o których nie każdy z nas chce i umie rozmawiać wprost.

Przytul mnie to historia Halszki, która przejmuje od rodziców prowadzenie domu spokojnej starości. Stawia sobie za punkt honoru, aby podopieczni znów poczuli się potrzebni. Stawia właśnie na przytulanie - seniorzy mają pomóc najmłodszym i na odwrót.

Muszę powiedzieć, że jest to moja komfortowa książka. Tematy takie jak starość, samotność, porzucenie ujęte są tu w sposób ciepły i spokojny, ale jednocześnie dający wiele do myślenia.

To mądra książka z bardzo ważnym przesłaniem. Czytajcie!

Jakiś czas temu zaczęłam zapoznawać się z twórczością Pani Patrycji. Autorka w swoich książkach porusza trudne tematy, ciężkie emocjonalnie, o których nie każdy z nas chce i umie rozmawiać wprost.

Przytul mnie to historia Halszki, która przejmuje od rodziców prowadzenie domu spokojnej starości. Stawia sobie za punkt honoru, aby podopieczni znów poczuli się potrzebni....

Książka „Przytul mnie” Patrycji Żurek zaprasza nas do świata zaradnej Halszki, która mając 15 lat została adoptowana. Obecnie zarządza domem spokojnej starości, ponieważ jej rodzice adopcyjni przekazali jej stery. Pragnie wprowadzić nowe inicjatywy, jednak na jej drodze pojawia się biologiczna matka z nietypową prośbą. Przy okazji poznajemy innych bohaterów, którzy wprowadzają słońce do fabuły.
Książka z wieloma przesłaniami, otula, daje nadzieję na lepszą przyszłość.
Polecam, warto przeczytać.

Książka „Przytul mnie” Patrycji Żurek zaprasza nas do świata zaradnej Halszki, która mając 15 lat została adoptowana. Obecnie zarządza domem spokojnej starości, ponieważ jej rodzice adopcyjni przekazali jej stery. Pragnie wprowadzić nowe inicjatywy, jednak na jej drodze pojawia się biologiczna matka z nietypową prośbą. Przy okazji poznajemy innych bohaterów, którzy...