Ciche cuda. Z zachwytu nad życiem. Zbiór rozbudzających nadzieję opowieści

Fantastyczna książka, która zrobiła wiele dobrego w moim sercu!

Fantastyczna książka, która zrobiła wiele dobrego w moim sercu!

To jest książka trochę spowiedź ale taka w której każdy może pomyśleć, że wszystko i dla niego się ułoży. I jakoś mnie tak przygarnęła do Boga. A już mi trochę było dalej niż bliżej. Zazdroszczę (pozytywnie) tej ufności.

To jest książka trochę spowiedź ale taka w której każdy może pomyśleć, że wszystko i dla niego się ułoży. I jakoś mnie tak przygarnęła do Boga. A już mi trochę było dalej niż bliżej. Zazdroszczę (pozytywnie) tej ufności.

Niestety ta książka nie przypadła mi do gustu, mimo że ogromnie doceniam autentyzm i szczerość autorki.
Książki są lustrem, dzięki któremu mamy szansę spotkać się sami ze sobą. Mnie niestety ta książka przerosła emocjonalnie.
Zmęczyły mnie także nieustanne nawiązania w stylu katolickim, które także uważam, że były wartością tej książki, jednak dla mnie było ich zwyczajnie zbyt wiele.
Poza tym uważam, że jest to wartościowa pozycja i dobrze, że dociera do szerokiego grona odbiorców!

Niestety ta książka nie przypadła mi do gustu, mimo że ogromnie doceniam autentyzm i szczerość autorki.
Książki są lustrem, dzięki któremu mamy szansę spotkać się sami ze sobą. Mnie niestety ta książka przerosła emocjonalnie.
Zmęczyły mnie także nieustanne nawiązania w stylu katolickim, które także uważam, że były wartością tej książki, jednak dla mnie było ich zwyczajnie...

Muszę zacząć od czegoś osobistego. Moi rodzice byli bardzo religijni. Rodzice! Bo ja nie. Nie rozumiem tych wszystkich zakazów związanych z obchodzeniem świąt. Buntowałam się zwłaszcza będąc nastolatką. Gdy sięgnęłam po tę powieść w bibliotece spodziewałam się zwyczajnej obyczajowki. Nie przeczytałam blurba. Tymczasem dostałam połączenie autobiografii z poradnikiem, w dodatku katolickim. Mogę powiedzieć, że książkę przewertowałam, ale bardzo się męczyłam. Nie chciałam jej odkładać w połowie. Ale na tym zakończę. Z całym szacunkiem autorka jest przesympatyczną kobietą, jednak z jej literaturą mi nie po drodze.
Ale jak ktoś lubi, to proszę bardzo. Powieść jest z pewnością bardzo wartościowa.

Muszę zacząć od czegoś osobistego. Moi rodzice byli bardzo religijni. Rodzice! Bo ja nie. Nie rozumiem tych wszystkich zakazów związanych z obchodzeniem świąt. Buntowałam się zwłaszcza będąc nastolatką. Gdy sięgnęłam po tę powieść w bibliotece spodziewałam się zwyczajnej obyczajowki. Nie przeczytałam blurba. Tymczasem dostałam połączenie autobiografii z poradnikiem, w...

„Ciche cuda” to bardzo osobista opowieść – swoista spowiedź z życia pełnego wzlotów, upadków i walki o siebie. Autorka, Anna H. Niemczynow, opowiada w niej szczerze o trudnych doświadczeniach: zmaganiach z anoreksją, bulimią, uzależnieniem od sportu, brakiem wiary w siebie, trudnych relacjach i nieudanym małżeństwie. To książka o ranach, które bolą, ale też o sile, by je leczyć.

Tym razem sięgnęłam po audiobooka, czytanego przez samą autorkę – i to było bardzo dobre doświadczenie. Słuchając jej głosu, czułam dodatkowy ładunek emocji – to nie była tylko historia, to było świadectwo.

Dużą rolę w tej książce odgrywa duchowość i Bóg – co dla jednych może być wartością, dla innych zbyt mocnym akcentem. Autorka otwarcie mówi, że była za to krytykowana, ale też nie ukrywa, że wiara odegrała ogromną rolę w jej przemianie. Niezależnie od poglądów, trudno nie docenić szczerości i odwagi, z jaką dzieli się swoją historią.

„Ciche cuda” to książka o nadziei, o tym, że nawet z najtrudniejszych momentów można się podnieść. Daje do myślenia, zatrzymuje i zostaje na dłużej. Warta uwagi – szczególnie dla tych, którzy szukają nie tylko literatury, ale i prawdziwego człowieka za słowami.

„Ciche cuda” to bardzo osobista opowieść – swoista spowiedź z życia pełnego wzlotów, upadków i walki o siebie. Autorka, Anna H. Niemczynow, opowiada w niej szczerze o trudnych doświadczeniach: zmaganiach z anoreksją, bulimią, uzależnieniem od sportu, brakiem wiary w siebie, trudnych relacjach i nieudanym małżeństwie. To książka o ranach, które bolą, ale też o sile, by je...

O Annie H. Niemczynow słyszałam od dłuższego czasu. Na blogach, kontach przewijały się zdjęcia jej książek, ale nie ciągnęło mnie szczególnie, by poznać ich treść. W międzyczasie wypożyczyłam z biblioteki „Należy do mnie” i wiecie co, tę książkę aż chciało się czytać. Ja, zakochana w kryminałach, zaintrygowałam się literaturą obyczajową spod pióra Anny. I wtedy wypatrzyłam „Ciche cuda". Kupiłam i czekały na swój czas.

Przez ostatnie dni dawkowałam sobie jej rozdziały. Bo choć jest lekka do czytania, to ma głęboką treść. W trakcie spisywałam do zeszytu cytaty, wracałam do poszczególnych fragmentów, notowałam inne tytuły, o których autorka wspominała, przeglądałam jej profil w internecie. Jednym słowem, chłonęłam całą sobą.

„Oddaję w Wasze ręce, moi wspaniali Czytelnicy, najbardziej intymną książkę, jaką dotychczas napisałam” - to zdanie umieszczone jest na ostatnich kartkach. Z jednej strony to oczywiste stwierdzenie, bowiem jest to powieść autobiograficzna, gdzie poznajemy fakty z życia autorki. Jednak sposób, w jaki Anna H. Niemczynow to opisała, porównałabym do takiej opowieści przy kawie. Gdzie siedzisz w jej towarzystwie, w przytulnym pomieszczeniu z kubkiem gorącego napoju, a Ania zaczyna mówić i całkowicie się przed tobą otwiera.

Poznajesz historię życia, spisaną w dwudziestu rozdziałach. Mimo trudnych tematów, takich jak: niełatwe dzieciństwo, skomplikowane relacje z najbliższymi, brak wsparcia, nieudane małżeństwo, samotne wychowywanie dziecka, zaburzenia odżywiania, stanu depresyjne, zwątpienia, droga do samoakceptacji itd. - wypływa z nich pozytywny przekaz. Anna mówi Ci, że zawsze możesz zacząć od nowa. Doświadczenia rozwijają Twoją mądrość życiową. To od Ciebie zależy, którą z dróg wybierzesz. Dostajesz nadzieję, że mimo obecnych trudności, później może być dobrze. Że nic nie trwa wiecznie, a zwłaszcza cierpienie. Przez życie trzeba jednak iść z odwagą, miłością i wiarą w drugiego człowieka. Z pokorą i szacunkiem, z umiejętnością wybaczania, bo ona jest początkiem do zmian.

Autorka otwarcie pisze, że mimo jej wizerunku, osoby zawsze uśmiechniętej, to, z czym się mierzyła i mierzy, już takie radosne nie jest. Dlatego uczula innych na to, by nie oceniać drugiego po pozorach, by podejść do świata, przedstawionego w social mediach z dystansem.

Anna H. Niemczynow jest osobą wierzącą i na kartkach tej książki w bardzo subtelny sposób wyraża swoją miłość i wdzięczność do Boga. On jest jej drogowskazem, podporą, energią, wsparciem — autorka pisze o tym otwarcie, ale nie stworzyła z tej książki powieści religijnej. Bóg, choć najważniejszy, jest na tych kartkach jednym z bohaterów. Tak to odebrałam.

Bardzo mnie urzekł sposób, w jaki autorka odnosi się do swoich czytelników. „Mój drogi przyjacielu, przyjaciółko...” - jest w tym tyle miłości, wdzięczności za obecność, szacunku. Przyznam się, że w trakcie czytania możesz poczuć się, jak ktoś wyjątkowy, a Ania pokazuje, że jest równa Tobie.

Podsumowując, „Ciche cuda” są piękne, kojące, pokrzepiające. Tak zwyczajnie, i tak wyjątkowe jednocześnie. Tutaj każdy znajdzie coś emocjonalnego dla siebie. Ja już wiem, że muszę zapoznać się z całą twórczością autorki. Te wszystkie powieści, o których wspomina w książce, bo wiem, że i tam wplotła osobiste wątki i przeżycia. Mam już nawet pewien plan, ale o tym później.

O Annie H. Niemczynow słyszałam od dłuższego czasu. Na blogach, kontach przewijały się zdjęcia jej książek, ale nie ciągnęło mnie szczególnie, by poznać ich treść. W międzyczasie wypożyczyłam z biblioteki „Należy do mnie” i wiecie co, tę książkę aż chciało się czytać. Ja, zakochana w kryminałach, zaintrygowałam się literaturą obyczajową spod pióra Anny. I wtedy wypatrzyłam...

„Ciche cuda” to pierwsza część serii Z zachwytu nad życiem, napisanej przez Annę H. Niemczynow. Ten tom, tak jak dwa pozostałe, jest publikacją autobiograficzną, w której autorka szerokim gestem i z otwartym sercem zaprasza nas do swojego najbardziej osobistego świata.

Szczerą i prostolinijną opowieść o swoim pełnym wzlotów, upadków i zakrętów życiu ujęła w 20 różnorodnych i wielowarstwowych opowieści, z których każda traktuje o innym aspekcie życia jej samej oraz bliskich jej osób.

Wśród tematyki, jaka została w niej poruszona, znajdujemy kwestie takie jak: dążenie do uznania, że nie na wszystko w życiu mamy wpływ, a co ważniejsze pogodzenie się z takim stanem rzeczy. Odwaga do stawania w prawdzie przed sobą i bliskimi. Uważność na drugiego człowieka, samoakceptacja, korzenie, związki, emigracja, dbanie o siebie na wielu poziomach i wiele, wiele innych aspektów, które w większym lub mniejszym zakresie w gruncie rzeczy dotyczą każdego człowieka.

Anna H. Niemczynow wszystko, o czym pisze odnosi do swojej wiary, co mnie osobiście absolutnie nie przeszkadza, tym bardziej że owe odniesienia w moim odczuciu nie narzucają odbiorcy sposobu życia, czy postrzegania przez niego ludzi i świata, a jedynie stanowią klarowne odbicie tego, czym żyje autorka.

Książka, choć porusza trudne tematy, jednocześnie jest na swój sposób otulająca dla czytelnika, ponieważ bardzo mocno pokazuje, że w dużej mierze to od nas zależy, jak będziemy żyć, a z każdej trudnej i opresyjnej sytuacji może wypłynąć dobro, my zaś wyjdziemy z nich silniejsi i mądrzejsi o nowe doświadczenia.

Pisarka przytaczając tak otwarcie własne przeżycia, wystawiła się bardzo mocno na widok publiczny i zdecydowała się zmierzyć ze wszystkim, co potem ją spotka. Jeśli o mnie chodzi to gratuluję Ani odwagi i uważam, że takie świadectwa są bardzo potrzebne i podnoszące na duchu.

Nie wystawię tej książce oceny w żadnej skali, gdyż w tym przypadku każdy czytelnik powinien odnaleźć własną skalę i miarę do tej lektury. Myślę, że każdy, kto tego zechce, odnajdzie w niej to, czego najbardziej w danym czasie potrzebuje.

* https://www.facebook.com/Ksiazkowoczyta *
https://ksiazkowoczyta.blogspot.com/2025/01/otwarcie-serii-z-zachwytu-nad-zyciem.html

„Ciche cuda” to pierwsza część serii Z zachwytu nad życiem, napisanej przez Annę H. Niemczynow. Ten tom, tak jak dwa pozostałe, jest publikacją autobiograficzną, w której autorka szerokim gestem i z otwartym sercem zaprasza nas do swojego najbardziej osobistego świata.

Szczerą i prostolinijną opowieść o swoim pełnym wzlotów, upadków i zakrętów życiu ujęła w 20 różnorodnych...

Szybko przeczytana książka ponieważ ciekawi i zastanawia. Na pewno trafi do osób które tak jak autorka nie miały łatwych doświadczeń w dzieciństwie i dorosłym życiu. Kilka cytatów z tej książki utkwiło mi w głowie i refleksje również się pojawiły. Czytając byłam pełna podziwu dla Pani Ani że miała tyle odwagi podzielić się z ludzmi swoim życiem osobistym. Polecam

Szybko przeczytana książka ponieważ ciekawi i zastanawia. Na pewno trafi do osób które tak jak autorka nie miały łatwych doświadczeń w dzieciństwie i dorosłym życiu. Kilka cytatów z tej książki utkwiło mi w głowie i refleksje również się pojawiły. Czytając byłam pełna podziwu dla Pani Ani że miała tyle odwagi podzielić się z ludzmi swoim życiem osobistym. Polecam

Oh, jaka to przyjemna książka! Rozpływam się na samo wspomnienie o niej. Lekka, ciepła, otula kocykiem nadziei. Ciekawostką jest fakt, że gdyby nie intensywne polecajki bliskiej mi osoby... pewnie bym nie sięgnęła po nią. Nie znałam wcześniej autorki, okładka sugeruje romans, lub literaturę, po jaką nie sięgam i w dodatku przekartkowanie pokazuje modlitwy i zarysowuje lekko religijny charakter książki. Ależ minęłabym się w osądzie! (Nie oceniaj książki po okładce? Jakoś tak to było 😉). Razem z autorką płakała, wzruszałam się i śmiałam się na przemian. Nie po drodze mi z religią katolicką, ale doskonale rozumiem duchowość autorki. Gdyby tak wszyscy rozwijali się w kościele, to na pewno moje spojrzenie nie byłoby takie negatywne. Powiem więcej... Szczerze odnalazłam się w modlitwach autorki. Książkę oceniam pozytywnie — na plus. Lekka i przyjemna, wzruszająca. Z minusów? Chwilami lekko infantylna, ale to ma swój urok. ♥️

Oh, jaka to przyjemna książka! Rozpływam się na samo wspomnienie o niej. Lekka, ciepła, otula kocykiem nadziei. Ciekawostką jest fakt, że gdyby nie intensywne polecajki bliskiej mi osoby... pewnie bym nie sięgnęła po nią. Nie znałam wcześniej autorki, okładka sugeruje romans, lub literaturę, po jaką nie sięgam i w dodatku przekartkowanie pokazuje modlitwy i zarysowuje lekko...

Brawo i szacunek za odwagę, by pokazać swoje prawdziwe życie. Nie jest ani w ułamku procenta powieść o użalaniu się, ale o sile jakie mogą nam dać nasze słabości.

Brawo i szacunek za odwagę, by pokazać swoje prawdziwe życie. Nie jest ani w ułamku procenta powieść o użalaniu się, ale o sile jakie mogą nam dać nasze słabości.