Kwiaty z cukru

Bardzo dobrze się czyta. Nietuzinkowa. Zastrzeżenia, co do rozwiązania.

Bardzo dobrze się czyta. Nietuzinkowa. Zastrzeżenia, co do rozwiązania.

Dwie trzecie -cudowne, potem wszystko się rozjeżdża, niestety

Dwie trzecie -cudowne, potem wszystko się rozjeżdża, niestety

Cudo!

Cudo!

Warta przeczytania, zwłaszcza że jest krótka. Pierwsza część dłużyła się, a jej sens ujawniło dopiero rozwiązanie zagadki. Końcówka zdecydowanie lepsza. Pewne wątki zwłaszcza samolot) nie wiadomo, co robią.
Drobiazg: kilka literówek kłuje w oczy w powieści o pracy redaktorów.

Warta przeczytania, zwłaszcza że jest krótka. Pierwsza część dłużyła się, a jej sens ujawniło dopiero rozwiązanie zagadki. Końcówka zdecydowanie lepsza. Pewne wątki zwłaszcza samolot) nie wiadomo, co robią.
Drobiazg: kilka literówek kłuje w oczy w powieści o pracy redaktorów.

Pyszna jak mizeria ze świeżych ogórów, po tych wszystkich kwadratach super słoneczko!. Ta ksiązka ma tyle wdzieku i bezpretensjonalności, że nie musi kręcić sempiterną, by budzić zainteresowanie. Nazwiska redaktorów którzy wyhaczaja takie perełeczki powinny być nagradzane razem z autorami.

Pyszna jak mizeria ze świeżych ogórów, po tych wszystkich kwadratach super słoneczko!. Ta ksiązka ma tyle wdzieku i bezpretensjonalności, że nie musi kręcić sempiterną, by budzić zainteresowanie. Nazwiska redaktorów którzy wyhaczaja takie perełeczki powinny być nagradzane razem z autorami.

To moja druga książka tego autora choć pierwsza w kolejności powstania. Książka długa nie jest ale co mnie urzeka, to styl autora. Pięknie opisuje uczucia, czynności bohaterów czy samych bohaterów. Tutaj mamy też wątek kryminalny ale mam wrażenie, że on sam w sobie nie jest najważniejszy.

To moja druga książka tego autora choć pierwsza w kolejności powstania. Książka długa nie jest ale co mnie urzeka, to styl autora. Pięknie opisuje uczucia, czynności bohaterów czy samych bohaterów. Tutaj mamy też wątek kryminalny ale mam wrażenie, że on sam w sobie nie jest najważniejszy.

„ Kwiaty z cukru” – to typowa francuska powieść wymykająca się wszelkim regułom, wielowątkowa o budowie szkatułkowej.
Akcja powieści rozgrywa się w świecie francuskiego wydawnictwa, czytelnik ma możliwość prześledzenia jaki los spotyka przysłany do wydawnictwa maszynopis debiutu pisarskiego, oznaczenia poczty redakcyjnej, co oznaczają „ insekty”.
Do Violaine Lepage, dyrektorki działu prozy francuskiej wielkiego paryskiego wydawnictwa nadesłany zostaje maszynopis książki anonimowego pisarza, z którym poza adresem mailowym brak jakiegokolwiek kontaktu.
Nadesłana powieść staje się bestsellerem i wkrótce nominowana zostaje do prestiżowej Nagrody Goncourtów.
Natomiast życie redaktorki wydawnictwa przybiera nieoczekiwany obrót pod wpływem nadesłanej powieści. Działa ona niczym przepowiednia przyszłych wydarzeń. Pojawiają się wydarzenia kryminalne, które rozwiązuje policja. Ślady trafiają do Rouen, rodziny byłego cukiernika.
To moja druga przeczytana książka tego autora, niewielka objętościowo, ale zawierająca mnóstwo ciekawej treści. Każdy czytelnik znajdzie w niej swój ulubiony gatunek powieści, podzielona jest na 3 części, ostatnia z nich wyjaśnia wszystkie nawet najbardziej absurdalne zdarzenia.
Całość tworzy piękną tajemną historię pełną napięcia o poszanowaniu sprawiedliwości z dawką humoru i Paryżem w tle.

„ Kwiaty z cukru” – to typowa francuska powieść wymykająca się wszelkim regułom, wielowątkowa o budowie szkatułkowej.
Akcja powieści rozgrywa się w świecie francuskiego wydawnictwa, czytelnik ma możliwość prześledzenia jaki los spotyka przysłany do wydawnictwa maszynopis debiutu pisarskiego, oznaczenia poczty redakcyjnej, co oznaczają „ insekty”.
Do Violaine Lepage, ...

"Kwiaty z cukru" to opowiadanie o książce a może o gwałcie? Temat jest obecny w literaturze ale tutaj wydaje mi się zbyt udziwniony. Myślę, ze o sprawach ważnych powinno się pisać w sposób prosty tak, by nie umknęły czytelnikowi. Poza tym w książce jest kilka błędów które powinny zawstydzić redaktora tekstu. Ja jej nie polecam

"Kwiaty z cukru" to opowiadanie o książce a może o gwałcie? Temat jest obecny w literaturze ale tutaj wydaje mi się zbyt udziwniony. Myślę, ze o sprawach ważnych powinno się pisać w sposób prosty tak, by nie umknęły czytelnikowi. Poza tym w książce jest kilka błędów które powinny zawstydzić redaktora tekstu. Ja jej nie polecam

Violaine Lepage główna redaktorka w paryskim wydawnictwie specjalizującym się w literaturze francuskiej wraz ze swymi współpracownikami czyta nadsyłane rękopisy, by wynajdywać dobre teksty, które potem wydają. Od czasu do czasu trafia się jakaś perełka, która staje się później bestsellerem. Tak staje się w przypadku książki „Kwiaty z cukru", której autorem jest Camille Desencres, tajemniczy pisarz, czy pisarka, bo nie wiadomo nawet, czy to kobieta, czy mężczyzna. Książka okazuje się hitem, sprzedaje się doskonale, zostaje też doceniona przez speców od literatury i wchodzi do finału nagrody Goncourtów. W tym samym czasie Violaine trafia do szpitala po wypadku lotniczym. Gdy staje na nogi zaczyna szukać autora książki, a kiedy okazuje się, że zostają popełnione morderstwa dokładnie tak, jak ze szczegółami opisane są w „Kwiatach z cukru" emocje w wydawnictwie sięgają zenitu, a akcja zatacza coraz szersze kręgi.

Czego można się spodziewać po takim opisie? Dodatkowo, zamiast dedykacji, wita nas zdanie „Książka żyje własnym życiem. Ci którzy muszą zginąć, zginą". Po takiej zapowiedzi czytelnik oczekuje mocnego kryminału. Tymczasem podpowiedź z okładki mówi, że to „powieść nie całkiem kryminalna". Poszłabym jeszcze dalej: to nie jest kryminał. Wątek zbrodni toczy się tu jakby obok, jest wpleciony w opowieść, ale nie stanowi jej głównego nurtu i nie na niego stawia się tu nacisk. Czytelnik wchodzi w świat niedużego wydawnictwa, od kuchni poznaje redaktorów i recenzentów, gdzie wszystko jest miłe, sympatyczne, ludzie uśmiechnięci, a życie płynie beztrosko, niczym jakaś idylla. To oczywiście fikcja, w miarę poznawania bohaterów, a zwłaszcza głównej bohaterki, Violaine, widzimy, że życie to nie bajka, a za szczęściem, sukcesami zawodowymi i osobistymi kryją się mroczne tajemnice.

Nie da się opowiedzieć tej książki bez spojlerowania i zdradzania tego co najważniejsze. Ta opowieść absolutnie nie jest tym, czym wydaje się na początku, a za z pozoru, przynajmniej na początku, lekką treścią, kryje się głębia uczuć, podświadomości, a zachowania ludzkie okazują się być obroną przed mroczną przeszłością. Taki zrąb fabuły, jej schemat, jest do pewnego stopnia podobny, jak w powieści „Schronienia" Jerome Loubry, w której również nic nie jest tym, czym się wydaje na początku. Nie wiem, czy to obecny trend we współczesnej prozie francuskiej, ale sprawdza się znakomicie. „Kwiaty z cukru" czyta się świetnie, a po skończeniu zostaje głowie cisza, trzeba sobie dać czas na odsapnięcie, nabranie dystansu i przemyślenie wszystkiego. Dopiero po zakończeniu zaczyna się rozumieć motywacje Violaine, jej zachowania, postępowanie oraz myśli i uczucia.

Antoine Laurain, to pisarz już uznany, nagradzany, którego książki tłumaczone są na wiele języków. „Kwiaty z cukru" to od początku do końca niezwykle precyzyjnie przemyślana powieść. Autor prowadzi czytelnika ścieżkami, które sam mu wyznacza i krok po kroku, odsłaniając kolejne szczegóły, tworzy studium postaci. W miarę rozwoju fabuły, akcja początkowo dość spokojna, z idylliczną atmosferą, zagęszcza się, opowieść wciąga coraz bardziej, a pod koniec czyta się już niemal na jednym wdechu. Całość podzielona jest na niewielkie rozdzialiki, kilkustronicowe, a czasem zajmujące tylko pół strony. Podkreśla to treść i psychologiczny rozgardiasz głównej bohaterki, który zrozumiemy dopiero na koniec.

Jest to jedna z najlepszych powieści, jakie czytałam w tym roku. Prawdziwe cacuszko, pełne humoru, radości w połączeniu z mroczną głębią. Człowiek jet skomplikowaną psychologicznie istotą. Nie zawsze sobie zdaje sprawę z uwarunkowań swojego postępowania, motywacji, uczuć, na osobowość składa się suma doświadczeń życiowych, z których te najczarniejsze często się wypiera, a które wchodzą w najgłębszą podświadomość. Nie jest łatwo poznać tak naprawdę siebie, a co dopiero innego człowieka. „Kwiaty z cukru" pozwalają zastanowić się nad motywacją, jak nam przyświeca w życiu i skłaniają do przemyśleń. Uwrażliwiają też na zło, ale też i na dobro, które nam się przytrafia. Myślę, że każdy znajdzie tu coś dla siebie.
Dziękuję za książkę www.sztukater.pl

Violaine Lepage główna redaktorka w paryskim wydawnictwie specjalizującym się w literaturze francuskiej wraz ze swymi współpracownikami czyta nadsyłane rękopisy, by wynajdywać dobre teksty, które potem wydają. Od czasu do czasu trafia się jakaś perełka, która staje się później bestsellerem. Tak staje się w przypadku książki „Kwiaty z cukru", której autorem jest Camille...

Z powieścią francuską rzadko mi po drodze, nie to że nie lubię, tylko bardziej chyba, że mi się nie trafia. „Kwiaty z cukru” choć objętościowo niewielkie, zaznaczają się bardzo ciekawie we współczesnej prozie. Do tego poznanie od podszewki pracy redakcyjnej, wydawniczej okazuje się bardzo ciekawe.
Całość czyta się lekko, także za sprawą humoru, który doprawia lekturę, a nieoczywistość gatunków (przemieszanie kryminału, komedii oraz elementów paranormalnych) zaciekawia i bawi naprawdę dobrze.
Owszem książka mogłaby być ciut dłuższa, bo się człowiek ledwo rozpędzi z pytaniem a tu już trzeba hamować.

Podsumowując barwnie, ciekawie i mega dynamicznie 🙂
Koniecznie.

Z powieścią francuską rzadko mi po drodze, nie to że nie lubię, tylko bardziej chyba, że mi się nie trafia. „Kwiaty z cukru” choć objętościowo niewielkie, zaznaczają się bardzo ciekawie we współczesnej prozie. Do tego poznanie od podszewki pracy redakcyjnej, wydawniczej okazuje się bardzo ciekawe.
Całość czyta się lekko, także za sprawą humoru, który doprawia lekturę, a...