Profil użytkownika: Elwira

Wymieranie Ireny Rey” jest bez dwóch zdań bardzo oryginalną książką (nie tylko ze względu na tematykę). Powieść Croft nie jest klasycznym kryminałem ani prostą historiączyjegoś zaginięcia. To raczej wielowarstwowa opowieść o relacjach między „guru” a jego „wyznawcami”. Tłumacze traktują Irenę niemal jak wyrocznię – ich życie i poczucie sensu w dużej mierze zależą od niej. Kiedy znika, zaczyna się rozpad ich świata: bohaterowie muszą zmierzyć się z własnymi słabościami, ambicjami i wielu innymi „trudnościami”.

Croft – sama będąca tłumaczką – pokazuje, że tłumaczenie to nie tylko techniczna praca z tekstem, ale w ogromnej mierze proces twórczy, który zmienia znaczenie i rzeczywistość. A przez to, książka nabiera iście filozoficznego wymiaru i skłania do refleksji nad tym, czym właściwie jest autorstwo i czyje są słowa.

Puszcza Białowieska nie jest jedynie tłem, lecz niemal osobnym bohaterem. Dzikość, tajemniczość i pierwotność lasu wzmacniają atmosferę niepokoju i surrealizmu. W połączeniu z czarnym humorem i momentami groteskowymi sytuacjami tworzy to specyficzny, niejednoznaczny klimat, który może zarówno fascynować, jak i dezorientować czytelnika .

Styl powieści jest eksperymentalny i momentami chaotyczny – celowo wymyka się schematom, bo tu fabuła nie zawsze jest najważniejsza. Sporo nacisku położono na różne idee, język czy relacje między bohaterami. Na pewno można ją określić jako powieść „ekscentryczną” Dla jednych będzie to ogromna zaleta i dowód literackiej odwagi, dla innych może po prostu przeszkadzać.

Tak czy siak jest to książka wymagająca, ale też intrygująca, która nie daje prostych odpowiedzi, lecz zmusza do myślenia.

Wymieranie Ireny Rey” jest bez dwóch zdań bardzo oryginalną książką (nie tylko ze względu na tematykę). Powieść Croft nie jest klasycznym kryminałem ani prostą historiączyjegoś zaginięcia. To raczej wielowarstwowa opowieść o relacjach między „guru” a jego „wyznawcami”. Tłumacze traktują Ir...

Rozwiń

Zwiń

„Ciała niebieskie” – Mai Wolny to powieść historyczna osadzona w XVI-wiecznym Gdańsku. Główna bohaterka Anna Schilling, bogata mieszczka żyjąca w nieszczęśliwym małżeństwie w którym miomo dostatku czuje się samotna, przełomem staje się dopiero spotkanie z Johaną – niezależną kobietą zajmującą się ziołami. I to właśnie Johana pokazuje Annie inny sposób myślenia o świecie i sobie samej.

W życiu bohaterki pojawia się także mężczyzna uczony i duchowny, (inspirowany postacią Mikołaja Kopernika). Między nim a Anną rodzi się zakazane i niebezpieczne uczucie, które jednocześnie daje jej poczucie wolności. Relacja ta symbolizuje bunt wobec ograniczeń narzucanych przez społeczeństwo, religię i ówczesne normy społeczne.

Autorka wnikliwie pokazuje trudną sytuację kobiet w dawnych czasach oraz ich walkę o niezależność. Tytuł „Ciała niebieskie” można rozumieć jako metaforę ludzi, którzy – podobnie jak planety – przyciągają się, ale jednocześnie są od siebie zależni i ograniczeni różnymi siłami do końca nie mogą się „spotkać”.
Dzięki wyrazistym bohaterom i realistycznemu tłu historycznemu powieść jest ciekawa i skłania do refleksji.

Całość napisana z niezwykłą empatią (tak charakterystyczną dla pisarstwa tej autorki). Dlatego każda jej książka jest jak kosmiczna wyprawa na inną planetę.

„Ciała niebieskie” – Mai Wolny to powieść historyczna osadzona w XVI-wiecznym Gdańsku. Główna bohaterka Anna Schilling, bogata mieszczka żyjąca w nieszczęśliwym małżeństwie w którym miomo dostatku czuje się samotna, przełomem staje się dopiero spotkanie z Johaną – niezależną kobietą zajmuj...

Rozwiń

Zwiń

„Alchemia czarnego ptaka” autorstwa Claire McMillan to fascynująca powieść historyczno-biograficzna, łącząca w sobie świat sztuki i mistyki. McMillan z dużą wrażliwością pokazuje walkę bohaterek książki o niezależność twórczą i uznanie w środowisku artystycznym, które nie zawsze traktuje kobiety poważnie.

Jednym z najciekawszych elementów utworu jest połączenie sztuki z ezoteryką. Motywy alchemii, tarota i duchowości przenikają się tu z codziennością, tworząc wyjątkowy (oniryczny) klimat. Tytułowa „alchemia” staje się metaforą przemiany – zarówno artystycznej, jak i osobistej – przez którą przechodzą obie kobiety. Ich przyjaźń, pełna wzajemnego wsparcia, ale też niepokojów, stanowi sedno opowieści.

Styl autorki jest plastyczny i sugestywny, momentami niemal malarski. Rozbudowane opisy trochę spowalniają tempo powieści, co nie każdemu może się podobać. Książka skupia się bardziej na przeżyciach wewnętrznych i atmosferze niż na dynamicznych wydarzeniach.

Mimo tych drobnych mankamentów „Alchemia czarnego ptaka” to oryginalna powieść, która przybliża postacie niedocenianych artystek i skłania do refleksji nad rolą kobiet w sztuce. To książka dla tych, którzy cenią literaturę nastrojową, pełną symboliki i historycznych odniesień.

„Alchemia czarnego ptaka” autorstwa Claire McMillan to fascynująca powieść historyczno-biograficzna, łącząca w sobie świat sztuki i mistyki. McMillan z dużą wrażliwością pokazuje walkę bohaterek książki o niezależność twórczą i uznanie w środowisku artystycznym, które nie zawsze traktuje ...

Rozwiń

Zwiń

Kryminał na pograniczu retro i współczesnego (są już komórki, ale i faksy jeszcze) świetnie skonstruowany z drobnym, dosłownie drobnymi "niedoskonałościami". Polecam.

Kryminał na pograniczu retro i współczesnego (są już komórki, ale i faksy jeszcze) świetnie skonstruowany z drobnym, dosłownie drobnymi "niedoskonałościami". Polecam.

Genialne, rzetelne, pasjonujące nie tylko dla 'wielbicieli" tematu. Gość zrobił kawał dobrej roboty w tym reportażu. Polecam.

Genialne, rzetelne, pasjonujące nie tylko dla 'wielbicieli" tematu. Gość zrobił kawał dobrej roboty w tym reportażu. Polecam.

Jest to z pewnością magiczne i pięknie wydane kompendium, które odkrywa przed czytelnikiem przedchrześcijańskie korzenie polskich tradycji. Autorka w niezwykle przystępny sposób łączy wiedzę historyczną z duchowym rytmem natury, tłumacząc symbolikę zwyczajów towarzyszących nam od wieków. Całość dopełniają klimatyczne ilustracje (Hanny Doli), które sprawiają, że lektura staje się estetyczną podróżą do źródeł naszej słowiańskiej tożsamości. Przewodnik to idealna pozycja dla osób szukających w codziennym zabieganiu głębszego sensu i chcących celebrować święta w zgodzie z tradycją przodków.
Szczególnie przydatne są praktyczne wskazówki i przepisy, dzięki którym wiedza teoretyczna zamienia się w żywe doświadczenie, możliwe do odtworzenia (jeśli tylko zechcemy).
Lektura ta uczy uważności na zmieniające się pory roku, przypominając nam, że jesteśmy nierozerwalną częścią przyrody. To książka, do której wraca się wielokrotnie przez cały rok.

Jest to z pewnością magiczne i pięknie wydane kompendium, które odkrywa przed czytelnikiem przedchrześcijańskie korzenie polskich tradycji. Autorka w niezwykle przystępny sposób łączy wiedzę historyczną z duchowym rytmem natury, tłumacząc symbolikę zwyczajów towarzyszących nam od wieków. C...

Rozwiń

Zwiń

Pomysł narodził się podczas jednej z wycieczek autora z żoną. Znaleźli się wśród zniszczonych zabudowań, gdzie Przemysław Borkowski przypadkowo natrafił na pewien przedmiot i chciał zabrać go ze sobą. Małżonka odradziła mu to, ostrzegając, że takie rzeczy mogą przynieść nieszczęście. I właśnie wtedy w głowie autora pojawiło się pytanie: co by było, gdyby jednak tę rzecz zabrać? Z tej prostej sytuacji wyrosła historia, która dziś funkcjonuje jako kryminał – czy też, jak zapisano na okładce, hipnotyzujący thriller grozy.

I rzeczywiście – kolejne strony mają w sobie coś hipnotyzującego. Uświadomiłem to sobie dopiero teraz, pisząc te słowa. Ta czytelnicza niepewność – co wydarzy się na następnej stronie – jest sprzęgnięta z niepewnością głównego bohatera. Czytelnik razem z nim wchodzi w mroczną tajemnicę, z której trudno się wycofać. Napięcie nie wynika jedynie z dynamicznych zwrotów akcji, ale z narastającego poczucia, że przekroczona została jakaś granica, że coś zostało poruszone i nie da się już tego zatrzymać.

Jednak w tej książce jest coś więcej niż sama fabuła. To również spojrzenie na naturę człowieka – na jego potrzebę dotknięcia absolutu, osiągnięcia pełni wiary, a jednocześnie na skłonność do nieracjonalnego poddawania się zbiorowemu szaleństwu. Motyw ten znany jest od dawna, ale wciąż pozostaje boleśnie aktualny. Co sprawia, że tak łatwo ulegamy manipulacji? Dlaczego pociąga nas obłąkańcza pewność, obietnica ostatecznego rozwiązania wszystkich problemów, nawet jeśli wymaga ona ofiary? To tylko niektóre z pytań, które pozostają w myślach po zakończeniu lektury.

Uważam, że takich książek powinno być więcej w naszej rodzimej literaturze. Zwłaszcza że polska historia i kultura narodowa pełne są mrocznych, mesjańskich wątków, które aż proszą się o literackie przetworzenie w formie współczesnego thrillera.

Szczerze polecam tę powieść – nie tylko jako wciągającą historię, ale także jako pretekst do głębszej refleksji nad tym, jak łatwo przekraczamy granicę między rozsądkiem a wiarą w coś, co obiecuje nam sens i ocalenie.

Pomysł narodził się podczas jednej z wycieczek autora z żoną. Znaleźli się wśród zniszczonych zabudowań, gdzie Przemysław Borkowski przypadkowo natrafił na pewien przedmiot i chciał zabrać go ze sobą. Małżonka odradziła mu to, ostrzegając, że takie rzeczy mogą przynieść nieszczęście. I wła...

Rozwiń

Zwiń