Ewangelia według Jezusa Chrystusa

Czy „Ewangelia według Jezusa Chrystusa” to będzie pierwsza książka od dawna, której nie dam rady przeczytać, bo tak mnie napawa odrazą? Bardzo możliwe. Autor postanowił uczłowieczyć Jezusa i inne postacie (takie jak Józef czy Maryja) do tego stopnia, że nadał im typowe dla nas, ludzi, zwierzęce instynkty.
Bardzo mi przykro, ale romans Marii Magdaleny z Jezusem i stosunek seksualny Józefa z Maryją — pod pretekstem, że przecież to jest to, do czego Maryja jako kobieta została stworzona — rozwaliły mnie na tyle, że odkładam to i nie wracam. A to wszystko na zaledwie siedemnastu stronach.
Jako osoba, która wychowała się w rodzinie katolickiej, ale przeszła na omnizm, uważam to za bluźniercze i nie dziwię się, że autor musiał uciec ze swojego kraju po publikacji tej książki.

Czy „Ewangelia według Jezusa Chrystusa” to będzie pierwsza książka od dawna, której nie dam rady przeczytać, bo tak mnie napawa odrazą? Bardzo możliwe. Autor postanowił uczłowieczyć Jezusa i inne postacie (takie jak Józef czy Maryja) do tego stopnia, że nadał im typowe dla nas, ludzi, zwierzęce instynkty.
Bardzo mi przykro, ale romans Marii Magdaleny z Jezusem i stosunek...

To chyba jedna z najdłużej czytanych przeze mnie powieści i jedna z najtrudniejszych. Zmęczyła mnie ta lektura i w pewnym momencie myślałam, że już jej nie skończę... Ale nie żałuję... Bardzo chciałam to przeczytać i dobrnęłam do ostatniego zdania, a powodowała mną zarówno ciekawość jak i szacunek dla bohaterów i dla samego autora. Tak myślę, że aby nie polec na tej lekturze potrzeba trzech rzeczy: czasu, spokoju i otwartego umysłu. To było moje pierwsze spotkanie z autorem, Jego styl jest nieoczywisty; zdania są długie, nie znajdziemy dialogów, typowych opisów, podane słowo jest tutaj naprawdę specyficzne, dość trudno to określić... Treści jest bardzo dużo, osobiście często musiałam i chciałam zarazem przeczytać poszczególne fragmenty po kilka razy. Bo jest tam wszystko: mamy bardzo drobiazgowe opisy, dosłownie wizualizacje,gdzie autor musiał wykonać tytaniczna pracę żeby odtworzyć tamtejsze miejsca, sceny itp. mamy wplecione, ale w sposób bardzo naturalny, cytaty z Pisma Świętego, i na koniec mamy wewnętrzne a właściwie duchowe życie bohaterów... Ich rozetki, najbardziej skryte myśli, pragnienia... Jest też humor, ironia, "oczko" puszczone przez Saramago do czytelnika... Podobno to dość kontrowersyjna pozycja, ja się tego w niej nie doszukałam... Jestem chrześcijaninem, katolikiem, ale mnie nic w niej nie uraziło. Wręcz przeciwnie zbliżyło do Jezusa, ale też do Józefa. Wiadome mi było jak zaczęła się ta historia i jak się kończy. Co wydarzyło się pomiędzy opowiedziano tutaj trochę inaczej niż w Czterech Ewangeliach, ale czy gorzej, mniej prawdziwie? Ja odczuwam niedosyt, i to chyba dobry objaw😉

To chyba jedna z najdłużej czytanych przeze mnie powieści i jedna z najtrudniejszych. Zmęczyła mnie ta lektura i w pewnym momencie myślałam, że już jej nie skończę... Ale nie żałuję... Bardzo chciałam to przeczytać i dobrnęłam do ostatniego zdania, a powodowała mną zarówno ciekawość jak i szacunek dla bohaterów i dla samego autora. Tak myślę, że aby nie polec na tej...

Książka bardzo ciekawa ale wymagająca i potrzebująca skupienia i uwagi. Do niektórych fragmentów wracałem, aby nie pominąć ich niuansów. Początkowo sprawia wrażenie troszkę monotonnej ale później jest bardzo wciągająca. Pomimo, że jest to fikcja literacka to daje do myślenia, skłania do głębokich rozważeń i zadawania pytań. Czy jest obrazoburcza? Moim zdaniem nie, jest to jak pisałem wcześniej fikcja literacka, aczkolwiek sposób przedstawienia losów Jezusa przez autora jest bardzo interesujący. Polecam

Książka bardzo ciekawa ale wymagająca i potrzebująca skupienia i uwagi. Do niektórych fragmentów wracałem, aby nie pominąć ich niuansów. Początkowo sprawia wrażenie troszkę monotonnej ale później jest bardzo wciągająca. Pomimo, że jest to fikcja literacka to daje do myślenia, skłania do głębokich rozważeń i zadawania pytań. Czy jest obrazoburcza? Moim zdaniem nie, jest to...

Każda ksiazka tego autora to podróż dla duszy. Warto.

Każda ksiazka tego autora to podróż dla duszy. Warto.

,,Ewangelia według Jezusa Chrystusa" to powieść niezwykła, kontrowersyjna i niewątpliwe nietuzinkowa - sam tytuł już mówi o tym. Pisarz spotkał się z tak wielką krytyką i niezrozumieniem , że postanowił na znak protestu wyprowadzić się z rodzimej Portugalii. Książka została odebrana przez czytelników jako obrażająca religię katolicką - niewątpliwie nie to miał na celu Saramago. W książce pokazuje alternatywną wersję wydarzeń biblijnych oczami Jezusa Chrystusa.Jego postać pokazuje nie tylko jako Boga ale również człowieka z krwi i kości , który ma swoje namiętności, rozterki i zwątpienia. Bóg ukazany jest takim jakim go znamy ze Starego Testamentu jako Władca bezwzględny wymagający ofiary. Przedstawiony los Jezusa wydaje się okrutnym, ponieważ jest jego przeznaczeniem i musi się spełnić nawet, gdy sam z nim się nie zgadza. Powieść ma skłonić do przemyśleń natury religijnej o istotę Boga (czy stworzył nas istoty ludzkie z miłości czy też może z próżności ? a może jest wielu bogów? Może nie jest dobry ? A może ma prawo wymagać ofiar?) o tym czy mamy wpływ na nasze życie a może los jest z góry przesądzony ? Szczególną uwagę zwraca postać Maryi , która jest jakby symbolem kobiety skazanej na milczenie i godzenie się na rolę służącej i podległej mężczyźnie, kobiety - matki, której przeznaczeniem jest przede wszystkim urodzić potomstwo i je wychować po to , by za chwilę spotkać się z głosem krytyki od niego i niewdzięcznością za jej poświęcenie. ,,Ewangelia według Jezusa Chrystusa" jest książką tylko dla tych, którzy potrafią myśleć bez uprzedzeń i stereotypów. Na pewno warto znać również Biblię aby móc samemu osądzić czy alternatywna wersja wydarzeń przedstawiona przez pisarza mogła by być prawdziwą .Dodam tylko, że powieść zawiera wiele można by rzec kontrowersyjnych opisów wydarzeń (niewątpliwie poruszających ),tak więc nie jest ona skierowana do każdego czytelnika. Jak dla mnie jest to arcydzieło , bardzo odważne i zapadające w pamięć podobnie jak wybitne ,,Miasto ślepców".

,,Ewangelia według Jezusa Chrystusa" to powieść niezwykła, kontrowersyjna i niewątpliwe nietuzinkowa - sam tytuł już mówi o tym. Pisarz spotkał się z tak wielką krytyką i niezrozumieniem , że postanowił na znak protestu wyprowadzić się z rodzimej Portugalii. Książka została odebrana przez czytelników jako obrażająca religię katolicką - niewątpliwie nie to miał na celu...

powieść obnażająca absurdy "naszej religii", napisana z dystansem, humorem, z myślą krytyczną, której nam, istotom podobno rozumnym, czasami brakuje.

powieść obnażająca absurdy "naszej religii", napisana z dystansem, humorem, z myślą krytyczną, której nam, istotom podobno rozumnym, czasami brakuje.

Sięgnąłem po tę książkę, niepewnie, niufnie. Byłen tu po lekturze Miasta Ślepców. Zastanawiałem się po co tę ksiązkę napisano?

Niech moja recenzja składa się z pytań. Bo nie umiem pisać zdań bardzo oznajmujących.

Czy tę książkę napisano, żeby obrażać czyjeś uczucia religijne? A może żeby obrazić papieża Polaka, który ochoczo protestował przeciwko nagrodzie nobla dla Saramago? A dlaczego potestował, bojąc się o zranienie uczuć religijnych katolików? A może protestował przeciwko obrazie kościoła, a nie Jezusa? Czy kościół jest wart Jezusa? Czy Jezus jest wart Boga? Czy ten Bóg jest wart Jezusa? Czy jest wart ludzi? Czy ten Bóg jest dobry? Nieskończenie dobry?

Sięgnąłem po tę książkę, niepewnie, niufnie. Byłen tu po lekturze Miasta Ślepców. Zastanawiałem się po co tę ksiązkę napisano?

Niech moja recenzja składa się z pytań. Bo nie umiem pisać zdań bardzo oznajmujących.

Czy tę książkę napisano, żeby obrażać czyjeś uczucia religijne? A może żeby obrazić papieża Polaka, który ochoczo protestował przeciwko nagrodzie nobla dla...

Czytałem w tym roku "Miasto Ślepców", więc styl autora mnie nie zaskoczył, wiedziałem czego się spodziewać. Zaskoczyła mnie za to treść, gdyż nie wiedzieć czemu, obawiałem się, że Saramago przedstawi nam swoją interpretację życia Jezusa zbliżoną być może do tej z "Mistrza i Małgorzaty", pozbawioną cudów i nadnaturalnych spotkań (lub wyjaśni takowe w sposób naukowy, przyziemny). Na szczęście tak nie jest, ale duża dowolność w interpretacji przyjętych ewangelii, mieszania ich z apokryfami, celowe - jak sądzę - nieścisłości w życiu i czasie wydarzeń, na pewno mocno uczłowieczają Chrystusa i wręcz zmuszają do przemyśleń. Nie wszystko mi się tu podobało, lecz wiele fragmentów jest naprawdę świetnych, szczególnie rozmowy Jezusa z Ojcem i jego starym kumplem ;)

Nie tak wyobrażam sobie Boga, jak zaproponował nam autor w swojej powieści, niemniej oczywiście nie obrażam się za taką umiejętnie podaną wizję literacką. Zwłaszcza, że nie brak tu humoru czy sarkazmu, typowych dla książek Saramago.

Czytałem w tym roku "Miasto Ślepców", więc styl autora mnie nie zaskoczył, wiedziałem czego się spodziewać. Zaskoczyła mnie za to treść, gdyż nie wiedzieć czemu, obawiałem się, że Saramago przedstawi nam swoją interpretację życia Jezusa zbliżoną być może do tej z "Mistrza i Małgorzaty", pozbawioną cudów i nadnaturalnych spotkań (lub wyjaśni takowe w sposób naukowy,...

Książkę czyta się ciężko ze względu na specyficzny styl autora - ciągłość tekstu. Natomiast, gdy już przywykniemy do tej innowacyjnej formy, treść jest wyjątkowo interesująca.
Bardzo zafascynowało mnie spojrzenie na Nowy Testament z całkiem innej perspektywy - Jezus jako pionek, część planu, na który nie miał żadnego wpływu. Szatan jako swego rodzaju ofiara losu, która jest, jaka jest tylko dlatego, że Bóg tak postanowił i potrzebował tego do swojego planu. Bóg jako istota wszechmocna, wszechmogąca i dążąca po trupach do celu.
Podoba mi się też zwrócenie uwagi na bezsens niektórych sytuacji (ofiara z baranka),na to, że Jezus chciał wieść zwyczajne życie, a nie mógł. Że bycie Synem Bożym niekoniecznie stało się dla niego zaszczytem, a przekleństwem.
Pokazanie postaci, które zazwyczaj gloryfikujemy (Maria, Józef, Archanioł) w całkiem inny, zwyczajny sposób - jak ludzi, których możemy spotkać za płotem, sprawia, że książkę czyta się z pełnym skupieniem i zaangażowaniem.
A zakończenie? Mistrzostwo. Wszyscy wiemy, jak historia Jezusa się kończy, ale czy wszyscy znamy jego ostatnią myśl?

Książkę czyta się ciężko ze względu na specyficzny styl autora - ciągłość tekstu. Natomiast, gdy już przywykniemy do tej innowacyjnej formy, treść jest wyjątkowo interesująca.
Bardzo zafascynowało mnie spojrzenie na Nowy Testament z całkiem innej perspektywy - Jezus jako pionek, część planu, na który nie miał żadnego wpływu. Szatan jako swego rodzaju ofiara losu, która...

Ciekawe punkty widzenia. Niewygodne drugie strony medali, które nie są do nas, ludzi, dopuszczane.
Jezus, syn Boga, który został poczęty na potrzeby planu. Czemu miał służyć ten plan? Szatan, on na pewno jest zły? Czy tylko dostał taką rolę? No i w końcu ta nasza siła wyższa - Bóg, na czym może mu zależeć, dla czego i po co?

Ciekawe punkty widzenia. Niewygodne drugie strony medali, które nie są do nas, ludzi, dopuszczane.
Jezus, syn Boga, który został poczęty na potrzeby planu. Czemu miał służyć ten plan? Szatan, on na pewno jest zły? Czy tylko dostał taką rolę? No i w końcu ta nasza siła wyższa - Bóg, na czym może mu zależeć, dla czego i po co?