Profil użytkownika: Bartek

Tytuł trochę przewrotny, gdyż cała książka w istocie wypełniona jest przykładami (dla mnie osobiście często zaskakujących, czy wręcz szokujących), rzeczy i usług na sprzedaż, urynkowionych przede wszystkim w USA, bo wokół tego kraju cały czas orbituje treść. Od profesjonanych staczy kolejkowych, ba - całych firm tym się zajmujących, płacenia uczniom za dobre stopnie, przez lokowanie produktów w powieściach, lub na własnym ciele(!), sprzedaż praw do komercyjnych nazw obiektów i szkół publicznych, po rynek prognozowania terroryzmu, pieniądze za sterylizację czy umowy wiatykalne dotyczące chorych na AIDS i seniorów. Są również pojedyncze przykłady z innych państw (np. Anglia, Chiny, Szwajcaria). Autor w sposób wyważony i niezbyt konfrontacyjny przedstawia swoją moralną ocenę poszczególnych działań, niekiedy próbując chyba trochę na siłę stawać w roli adwokata diabła, gdyż na koniec i tak ocena zazwyczaj jest negatywna. Język eseistyczny, fachowy, przy tym przystępny, trochę nudnawy - to mój jedyny zarzut, bo wiem, że eseistyka może być bardziej wartko napisana, szczególnie na tak ciekawy temat.
Konkludując, książka ważna, ukazująca patologie wolnego rynku pozostawionego samemu sobie, na pewno nieprzyjemna np. dla libertarian, bo raz, że ich teoria przegrywa sromotnie z rzeczywistością, a dwa, iż krytyka przychodzi ze strony intelektualisty wcale nie stricte lewicowego. Ponadto to smutna pozycja dla fanów amerykańskiego snu, jeśli oczywiście wciąż tacy w naszym kraju istnieją.

Tytuł trochę przewrotny, gdyż cała książka w istocie wypełniona jest przykładami (dla mnie osobiście często zaskakujących, czy wręcz szokujących), rzeczy i usług na sprzedaż, urynkowionych przede wszystkim w USA, bo wokół tego kraju cały czas orbituje treść. Od profesjonanych staczy kolejk...

Rozwiń

Zwiń

Przede wszystkim bardzo jakościowa powieść. Coetzee ma piękny styl i dar narracji wysmakowanej. Nawet jeśli idzie po bandzie i naturalistycznie opisuje pewne perwersje, przemoc czy fizjologiczne aspekty ludzkiej codzienności, to jest w tym jakiś artyzm, podbicie metafory, albo emocji w sposób uzasadniony. Fakt, po kilkudziesięciu pierwszych stronach miałem obawy, czy książka stanie się niesmaczna, bo nie oszukujmy się - nie brak wśród "wielkich nazwisk światowej literatury" po prostu starych, obleśnych zboków, ale na szczęście nie tym razem.
W treści z łatwością dojrzymy krytykę kolonializmu i takowej mentalności, systemów autorytarnych, dehumanizujących ideologicznie pewne grupy etniczne, czarno-białe widzenie świata i ludzi, a dla autora bardziej lokalnie - apartheidu. Ponadto, powieść w ciekawy sposób ukazuje problematykę postrzegania przez nas "obcych", niezależnie od zajmowanej pozycji, kultury czy wykształcenia. Nawet jeśli z łatwością i empatią możemy dostrzec w "obcym", czy tytułowym "barbarzyńcy" człowieka, dziecko, mężczyznę, kobietę, to czy dostrzeżemy w nim partnera? Kochanka? Kogoś świadomie i podświadomie równego sobie? Moim zdaniem o tym również jest ta książka.
I kończąc, "Czekając na barbarzyńców" jest też świetnym studium upadku renomy i fizyczności człowieka, przy jednoczesnym zachowaniu moralności oraz (mimo wielu chwil słabości) hartu ducha.

Niedługa, skondensowana, świetna - mocne 8+.

Przede wszystkim bardzo jakościowa powieść. Coetzee ma piękny styl i dar narracji wysmakowanej. Nawet jeśli idzie po bandzie i naturalistycznie opisuje pewne perwersje, przemoc czy fizjologiczne aspekty ludzkiej codzienności, to jest w tym jakiś artyzm, podbicie metafory, albo emocji w spo...

Rozwiń

Zwiń

Pierwszy przymiotnik określający tę książkę, jaki mi przychodzi do głowy, to "męcząca". Od razu zaznaczam, że nie jest to synonim słowa "zła". Odnosi się raczej do intensywności wydarzeń, emocji, dialogów, języka. Paradoksalnie, mimo 460 stron, ma się wrażenie, że akcja jest bardzo gęsta, brakuje oddechu, a może nawet tzw. "opisów przyrody". Czy to owo wrażenie by znikło, gdyby "Kandydat" miał gabaryty porównywalne np. z "Dawno temu w Warszawie"? Nie wiem, choć nie sądzę. A to dlatego, iż fabuła oraz świat przedstawiony w mojej opinii nie dojeżdżają i im bliżej końca, tym bardziej się sypią. Rozwiązanie intrygi uważam za kuriozalne, ale nie będę go oczywiście zdradzał.

Zabieg z oparciem bohaterów na prawdziwych politykach uważam za ciekawy, jednakże średnio udany. Wyobraźcie sobie bohaterów i dialogi "Ślepnąc od świateł", tylko przeniesione na świat polskiej "elity" politycznej. Ktoś tu porównał dzieło Żulczyka do filmów Vegi i popieram, to dobre skojarzenie. Wprawdzie może to ten wczesny, przyzwoity Vega, ale i tak jest co najmniej... specyficznie.

Niestety to też zaburza immersję. Akurat tematyka powieści pokrywa się z obszarem moich zainteresowań i całość zaczyna się jak dobry thriller polityczny. Z czasem jednak wychodzi chyba naiwność autora, a być może i zbyt bujna wyobraźnia, przez co przy lekturze często odnosiłem wrażenie, że pierwowzór tej czy innej postaci nigdy by tak nie zrobił/nie powiedział. To samo tyczy się działania pewnych instytucji, służb itd.

Język książki, jak wspominałem, jest intensywny, często wulgarny, ale zręczny. To dobrze napisana rzecz, widać rozwój na przestrzeni lat w prozie pisarza i - jak sądzę - świetną pracę redaktora(ki).

Ostatecznie, im dalej w las, tym moja ocena dla "Kandydata" spadała, ale doceniam formę, podjęcie tematu brudów i cynizmu polityki, władzy, a także i zwykłych kontaktów międzyludzkich wśród ludzi na świeczniku. Czytając bawiłem się nieźle, więc jeśli ktoś lubi temat przewodni to hej, dlaczego nie dać jej szansy? Aczkolwiek przy znaczącym zawieszeniu niewiary.

Pierwszy przymiotnik określający tę książkę, jaki mi przychodzi do głowy, to "męcząca". Od razu zaznaczam, że nie jest to synonim słowa "zła". Odnosi się raczej do intensywności wydarzeń, emocji, dialogów, języka. Paradoksalnie, mimo 460 stron, ma się wrażenie, że akcja...

Rozwiń

Zwiń

Audiobook. Fajny, wczesny Twardoch. Bardzo dobry dobór autentycznego, śląskiego lektora, przez co regionalizmy nie brzmią śmiesznie i sztucznie. Powieść współczesna, trochę chrześcijańska, bardziej gnostycka czy heretycka, ale religia jest tu tylko rodzajem przekaźnika. Próbą uwznioślenia i skondensowania treści w dojściu do prawdy. Prawdy o człowieku, o Śląsku, także o historii, polityce, Kościele i o tym, jak one są sobie bliskie i wzajemnie się przenikają. Wiele tu z dobrze znanego, mrocznego Twardocha, m.in. w introspekcjach niektórych bohaterów, ale chyba jeszcze więcej zadziwiająco prostego, zabawnego (autor udowadnia, że jednak ma poczucie humoru!) języka. Trochę mnie razi epatowanie nazwami poszczególnych, popularnych marek wszelkich dóbr codziennych i spłycenie, niekiedy wręcz wulgarne, bohaterów drugoplanowych, jednakże podoba mi się flirt pisarza z filozofią, teologią i z radością oraz ciekawością przyjąłbym jego obecność w nowych powieściach na obecnym, dojrzalszym etapie twórczości.

Audiobook. Fajny, wczesny Twardoch. Bardzo dobry dobór autentycznego, śląskiego lektora, przez co regionalizmy nie brzmią śmiesznie i sztucznie. Powieść współczesna, trochę chrześcijańska, bardziej gnostycka czy heretycka, ale religia jest tu tylko rodzajem przekaźnika. Próbą uwznioślenia ...

Rozwiń

Zwiń

Trudno mi ocenić tę pozycję, gdyż jest w zależności od autora z goła odmienna, także w kwestii poziomu. Dwie szybkie refleksje - przez całą lekturę odczuwałem, jakby książka powstała trochę na siłę, oraz że jeśli coś jest o wszystkim, to de facto jest o niczym. Pokrótce - prof. Stelmach jawi się jako modelowy boomer, piętnujący m.in. rzekome lenistwo i brak ambicji młodszych pokoleń, a także pomysły w stylu dochodu gwarantowanego (według mnie tematu w dobie postępującej automatyzacji i AI przynajmniej wartego dyskusji), prof. Heller oczywiście klasa i pół poziomu wyżej od swoich współautorów, jednakże jak zwykle językowo i pojęciowo jest to wyzwanie dla umysłów nieścisłych, prof. Brożek zaś najpierw tłumaczy się, że on pisał o "byle czym", nie "czymkolwiek" jak jego koledzy i trzeba przyznać, że słowa dotrzymał. Jego eseje i tezy w nich zawarte są trafne, lecz nie jakieś odkrywcze.

Zatem mimo, iż ks. prof. Hellera lubię i cenię, to książka raczej z kategorii "niekoniecznie"

Trudno mi ocenić tę pozycję, gdyż jest w zależności od autora z goła odmienna, także w kwestii poziomu. Dwie szybkie refleksje - przez całą lekturę odczuwałem, jakby książka powstała trochę na siłę, oraz że jeśli coś jest o wszystkim, to de facto jest o niczym. Pokrótce - prof. Stelmach ja...

Rozwiń

Zwiń

Książka wprawdzie nie głupia, ale bardzo popowa i obliczona na konkretny efekt. Mam wobec niej mocno mieszane uczucia. Z jednej strony wyraźnie drażni nagromadzeniem hot take'ów autora, z manierą prawd objawionych, z którymi zaś ja zgadzam się może w 50%. Większość postaci przez prawie całą powieść wkurza, dopiero pod koniec, gdy rozwiązują się stopniowo zawiłości fabularne, poszczególni bohaterowie odzyskują przynajmniej część naszej sympatii. Finał raczej przewidywalny, dialogi mało autentyczne, humor taki trochę serialowy i nawet slapstickowy. Pod koniec wyrachowana, aczkolwiek skuteczna gra na emocjach.
Z pozytywów - niektóre przemyślenia Backmana są naprawdę trafne, powieść czyta się szybko i raczej wciąga, a temat problemów psychicznych, zaburzeń depresyjnych jest społecznie bardzo istotny i oczywiście na czasie. Ostatecznie to książka ciepła, pozwalająca na koniec dnia się uśmiechnąć, a nawet wzruszyć. Może i trochę czytadło, lecz techniczne bardzo zręczne.

Książka wprawdzie nie głupia, ale bardzo popowa i obliczona na konkretny efekt. Mam wobec niej mocno mieszane uczucia. Z jednej strony wyraźnie drażni nagromadzeniem hot take'ów autora, z manierą prawd objawionych, z którymi zaś ja zgadzam się może w 50%. Większość postaci przez prawie cał...

Rozwiń

Zwiń