Absolwentka Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawskiej Szkoły Filmowej i Polskiej Szkoły Reportażu.
Redaktor naczelna „Pisma”, współpracowniczka „Dużego Formatu”, regularnie publikuje też w „Wysokich Obcasach”, „Polityce”, „Przekroju”, „Elle”, „Voyage” oraz kwartalniku „Dialog-Pheniben”. Jej teksty reporterskie znalazły się również w kilku antologiach.
Nominowana do Nagrody im. Teresy Torańskiej, finalistka stypendium im. Ryszarda Kapuścińskiego, stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Autorka tomu poetyckiego „Środki transportu” (2019).
Reportaż dwóch dziennikarek opiera się na rozmowach z DDA, czyli dorosłymi dziećmi alkoholików. Każda z historii jest zarówno podobna i inna, każda zawiera tragedię, cierpienie w samotności, próbę i chęci pomocy i równoczesną bezsilność na alkoholizm ojca/matki czy brata.
Serdecznie polecam zaznajomienie się z tą lekturą i zrozumienie niektórych mechanizmów psychologicznych.
12 opowieści ludzi w wieku od 19 do 64 lat, pokazujących przekrój przez życie w "domu w butelce". Można wyczuć, jaki mają stosunek do życia z pijącą matką, ojcem lub bratem. Jak wpływa na ich punkt widzenia terapia, a jak jej brak. Jak odcinają się od alkoholika i poczucia odpowiedzialności za jego stan, na który w rzeczywistości nie mają wpływu. Wstrząsające, pomocne, miejscami szokujące, pouczające. Czasem wypowiadają słowa i pokazują obrazy, które są zbliżone do moich doświadczeń. Podnoszą ciężką, ciemną zasłonę za którą skrywają swoje sekrety. Niektórzy są w terapii 10 lat, czasem po 3 z kolei terapii, korzystają z behawioralnej, używającej schematów, czasem nie jest powiedziane jakiego typu. Ważna jest świadomość, że zdrowienie dorosłego, któremu nie wolno było być dzieckiem w alkoholowym domu, to długotrwały, ale opłacalny proces. Książka pomocna w pracy nad sobą, także w terapii. Ciężka, nie da się przeczytać jednym tchem.