Rafał Księżyk

Przeczytałam tę cegłę żebyście Wy nie musieli. A tak na prawdę to przeczytałam tę cegłę, bo obiecałam sobie kiedyś rozpoczętą książkę zawsze skończyć. Mimo że tutaj czułam momentami, że to strata czytelniczego czasu. Jeśli tak jak ja pamiętacie z młodości jakiś zachwyt Świetlikami i włączyła się w Was chęć zgłębienia tematu, to nie tutaj szukajcie. Czytajcie jego wiersze, słuchajcie jego nagrań. Mi niestety ze względu na niską dostępność dawniej wydanych publikacji poezji Świetlickiego ktoś sprezentował wydaną niedawno i bardzo łatwo dostępną biografię jego. Zabrałam się za nią, co ostatecznie sprawiło że urok nieco prysł. Ciekawie czytało mi się o kręgach sztuki alternatywnej lat 80tych i 90tych, znalazłam tam wiele ciekawych odnośników, na które inaczej pewnie ciężko byłoby mi wpaść, bo za późno żem się urodziła. Co do samego mistrza poety jednak, to po pierwszych kilku spłyconych światopoglądach, zazdrosnych wybiegach do krytyki innych artystów i narcystycznych odjazdach zaczynasz dostrzegać jego mniej uroczy a bardziej dziadowski profil. Bo tak już jest z narcyzami, że z wierzchu interesujący, a jak sięgnąć głębiej, tam czeka rozczarowanie. Z wartości jakie wyciągnęłam z tej lektury to refleksja nad tym jak różni się dzisiejsza kapitalistyczna i płytka rzeczywistość od awangardowego światka do którego należał Świetlicki. I chociaż nie da się wykłócić że było lepiej, to pewne piękno sztuki dziś leży pod kilkoma metrami konsumpcjonistycznego mułu. Ze wzmożoną czułością patrzę teraz na wszystkie mniejsze i większe ogniska idącej pod prąd kultury i sztuki niezależnej w moim środowisku. Tak, Świetlicki przywodzi wiele ciekawych książek, filmów, artystów, postaci, za to mogę mu podziękować szczerze. I jeszcze jedna refleksja – po lekturze i różnych uzupełnieniach z innych źródeł widzę jak bardzo zdziadziały był kiedyś świat i w jak nędznym miejscu stała wizja męskości, i to z lewa i z prawa. Jak marginalną rolę i pozycję mają w tym opisanym świecie kobiety. W przedstawionej rzezczywistości ciężko sobie wyobrazić normalne relacje damsko-męskie. Smutno się robi na myśl jakie archetypy i postawy były kiedyś powszechne, gloryfikowane i romantyzowane. Więc fajnie że pewne standardy odchodzą do lamusa. Ta książka 600 stron narcyza opowiadającego o sobie i co on lubi, czego nie lubi, kto jest głupi (Ci którzy go krytykują) a kto nie (Ci którzy go chwalą). Jest to więc bardzo rzetelna i szczera pozycja, bo odsłania się w niej już od początku wyrośnięte ego artysty. Także podsumuję: jeśli lubicie Świetlickiego, najpierw przeczytajcie jego lepsze dzieła, bo w odwrotnej kolejności być może po te dzieła nie sięgniecie. Być może.