Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Dziesięć Wieków Genji Monogatari w Kulturze Japonii

Wydawnictwo: Wydawnictwo Uniwerstytetu Warszawskiego
7,73 (11 ocen i 3 opinie) Zobacz oceny
10
1
9
1
8
5
7
2
6
2
5
0
4
0
3
0
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788323504207
liczba stron
450
kategoria
klasyka
język
polski
dodała
embryo

Praca o dużych walorach naukowych omawiająca wybitne dzieło literatury japońskiej. Czytelnik odnajduje tu opowieść o kulturze japońskiej i utworze napisanym przez damę dworu, poetkę i pisarkę znaną jako Murasaki Shikibu (978-1025/1031), należącym do gatunku powieści dworskich. Zyskało ono rangę jednego z ważniejszych zabytków piśmiennictwa japońskiego, przez wieki skupiało uwagę badaczy...

Praca o dużych walorach naukowych omawiająca wybitne dzieło literatury japońskiej. Czytelnik odnajduje tu opowieść o kulturze japońskiej i utworze napisanym przez damę dworu, poetkę i pisarkę znaną jako Murasaki Shikibu (978-1025/1031), należącym do gatunku powieści dworskich. Zyskało ono rangę jednego z ważniejszych zabytków piśmiennictwa japońskiego, przez wieki skupiało uwagę badaczy uznających tekst za bezcenne źródło wiedzy na temat dziejów literatury, języka, kultury oraz społeczeństwa okresu Heinan. Publikacja ma charakter zbiorowy i stanowi plon międzynarodowej konferencji poświęconej Genji monogatari i jej obecności w Japonii

 

źródło opisu: http://www.empik.com/dziesiec-wiekow-genji-monogat...(?)

źródło okładki: www.empik.com

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 1169
Dociekliwy_Kotek | 2012-08-21
Przeczytana: sierpień 2012

Szukałam tej pozycji kilka lat i naprawdę było warto, bo z trudem przypominam sobie, kiedy ostatni raz - nie licząc stosunkowo świeżego "Kabaretu" Appignanesi - czytałam tak dobrą monografię. Zaznaczam, że jest to praca zbiorowa, więc utrzymanie jednakowo wysokiego poziomu merytorycznego przez niemal wszystkich autorów esejów zakrawa niemal na cud.

Od czego zacząć listę pochwał pod adresem tego tomu?
Przede wszystkim to, co może zainteresować tropicieli literackich perełek: książkę otwiera tłumaczenie fragmentów Opowieści o księciu Genjim, tym cenniejsze, że dotychczas były porozrzucane po innych monografiach, zbiorach, opracowaniach i antologiach, niejednokrotnie bardzo już wiekowych i trudno dostępnych. Jeśli nawet kogoś nie interesują dalsze wywody japonistów, to warto zwrócić uwagę przynajmniej na tę pierwszą część.
Pierwszy rozdział monografii poświęcony jest omówieniu różnych zjawisk kulturowych opisanych na kartach powieści i związanych z nią zagadnień filologicznych. Na tym tle wybijają się szczególnie artykuły Romualda Huszczy i Dariusza Głucha. Ten pierwszy w swoim eseju daje bezcenną możliwość wglądu w strukturę oryginalnego gramatyczną tekstu - i od razu uprzedzam, laicy nie mają się czego obawiać, ponieważ autor posługuje się jasnym, zrozumiałym językiem, prowadząc przez gąszcz specjalistycznych pojęć. Jest to jednocześnie najlepsza ilustracja trudności, z jakimi musi zmierzyć się współczesny tłumacz starodawnego tekstu (wzmiankowana również u Ivana Morrisa, ale dopiero Huszcza w pełni wykazuje, na czym owe trudności polegają). Esej Dariusza Głucha był chyba najciekawszym w pierwszym rozdziale: przedstawia on system zapisu i sposób odczytania oryginalnego tekstu, będąc jednocześnie pasjonującą opowieścią o japońskim piśmie i jego kształtowaniu.
Na osobną wzmiankę zasługuje oryginalny punkt widzenia Mitamury Masako, poświęcony dworskim szatom i ich symbolicznej wymowie.

Niewątpliwie dla przeciętnego czytelnika czy osoby dopiero zapoznającej się z problematyką japońskiej kultury cenniejszy i ciekawszy okaże się rozdział drugi i trzeci, poświęcone recepcji Genji monogatari nie tylko w kulturze Heian oraz dziedzictwu tego dzieła. Autorzy przedstawiają zatem zagadnienia związane z życiem codziennym w okresie Heian, z religią, z inspiracjami Opowieścią o księciu Genjim widocznymi w drzeworytnictwie i drodze herbaty. Znalazło się również miejsce na prześledzenie losów Genji monogatari we współczesnej kulturze japońskiej, nie tylko popularnej.

Merytoryczna wartość tego tomu jest trudna do przecenienia: teoretycznie wszystkie z poruszanych problemów były sygnalizowane również w innych pozycjach dotyczących kultury Heian, ale praktycznie tylko tu zostały szczegółowo omówione i, co ważne, również zilustrowane.
Jeszcze raz - i nadal nie będzie dość - należy podnieść kwestię równego, wysokiego poziomu, od którego niezbyt korzystanie odbijają się jedynie Koji Morita (co składam na karb bariery językowej) oraz Iga Rutkowska (za niechlujstwo językowe i fatalny styl). Mimo hermetyczności niektórych zagadnień, język większości prac jest przejrzysty, zrozumiały i przystępny nawet dla niezbyt zorientowanego w przedmiocie czytelnika.
Dodatkowy plus za opracowanie graficzne i typograficzną staranność, zawsze umilające lekturę.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Napastnicy. Jak zostać mistrzem

Dla wszystkich miłośników piłki nożnej uważających, że czytanie to nuda ;) Należę do tej grupy osób, których nie bawi patrzenie na grupkę osób biegaj...

zgłoś błąd zgłoś błąd