Białe noce

Seria: Koliber
Wydawnictwo: Książka i Wiedza
7,14 (1274 ocen i 66 opinii) Zobacz oceny
10
77
9
166
8
239
7
407
6
228
5
103
4
31
3
19
2
3
1
1
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Белые нoчи
data wydania
ISBN
83-05-11684-0
liczba stron
169
kategoria
klasyka
język
polski
dodał
Arek

Dwa opowiadania Dostojewskiego zawarte w tym tomie to prawdziwe arcydzieła. W "Białych nocach" występuje charakterystyczna dla wczesnej twórczości pisarza postać naiwnego marzyciela pogrążonego w wydumanym przezeń świecie, którego iluzoryczność zostaje w końcu brutalnie obnażona. "Łagodna" to studium psychologiczne mężczyzny, którego żona popełniła samobójstwo. Wzburzony - usiłuje uporządkować...

Dwa opowiadania Dostojewskiego zawarte w tym tomie to prawdziwe arcydzieła. W "Białych nocach" występuje charakterystyczna dla wczesnej twórczości pisarza postać naiwnego marzyciela pogrążonego w wydumanym przezeń świecie, którego iluzoryczność zostaje w końcu brutalnie obnażona. "Łagodna" to studium psychologiczne mężczyzny, którego żona popełniła samobójstwo. Wzburzony - usiłuje uporządkować myśli i dociec, dlaczego tak się stało.

 

źródło okładki: zdjęcie autorskie

pokaż więcej

Brak materiałów.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (3053)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 6520
allison | 2017-10-14
Przeczytana: 09 października 2017

"Białe noce" to dłuższe opowiadanie, czasem zaliczane do krótkich powieści Dostojewskiego. Bez względu na klasyfikację gatunkową, utwór należy do najbardziej znanych i najbardziej udanych wczesnych dzieł pisarza.

Co mnie o tym przekonało?
Przede wszystkim niesamowita gama uczuć towarzyszących bohaterom, zwłaszcza narratorowi - młodemu, egzaltowanemu i naiwnemu mężczyźnie, który zakochuje się w nieszczęśliwej, porzuconej kobiecie.
Przypadkowe spotkanie tych dwojga ludzi rodzi skomplikowaną psychologicznie sytuację, którą autor przedstawia z dbałością o szczegóły.

Narrator to człowiek żyjący w świecie marzeń, iluzji i wyidealizowanych poglądów na temat miłości. Zderzenie jego wyobrażeń o świecie z rzeczywistością okazuje się bolesne i rozczarowujące, co robi na odbiorcy duże wrażenie.

Trudno nie ulec klimatowi "Białych nocy", nie dać się ponieść emocjom targającym postaciami, trudno nie dostrzec piękna języka, chociaż pod względem warsztatowym nie jest to najwyższe...

książek: 1224
Dominika | 2018-04-02
Przeczytana: 01 kwietnia 2018

Książka składa się z dwóch opowiadań: tytułowych "Białych nocy" oraz "Łagodnej". Czułam się jakby były one preludium do czegoś głębszego, pełniejszego, ale jest to wrażenie w połowie mylne. Tylko "Białe noce" powstały w okresie wczesnej twórczości Dostojewskiego i pokazują, że w tamtym czasie autor miał zadatki na dobrego pisarza, którego mocną stroną mogłaby być psychologiczna kreacja postaci.

On i ona. Styka ich przypadek, on samotny, z marzeniami, które mogą przytłoczyć, ona potrzebuje pomocy, jest w rozterce. Takie są podobieństwa, ale obie historie toczą się jednak inaczej. Aczkolwiek wydaje mi się, że morał jest podobny. Wyobrażenia potrafią zepsuć rzeczywistość, zasnuć nam mgłą to, co dzieje się tu i teraz.

książek: 959
Shimik | 2016-06-29
Na półkach: Przeczytane

Białe noce to powieść nostalgiczna, opowiadająca o niespełnionych marzeniach. Każdy ma jakieś swoje własne marzenia, które nie chcą się ziścić i tak było w przypadku Marzyciela. Zakochał się on później w Nastieńce, a ona w nim. Było to uczucie krótkie w moim mniemaniu. W końcu ona wybrała kogo innego raniąc w ten sposób naszego bohatera. Dla mnie niezrozumiałe było to, że wybaczył jej "bez mrugnięcia okiem" i życzył szczęścia jej wybrankowi. Ja po takim odrzuceniu raczej czułbym się źle i nie potrafiłbym wybaczyć od razu. Rany najlepiej leczy czas i według mnie trzeba by czasu na wybaczenie, a tu niespodzianka. Sam nie wiem, nie rozumiem Marzyciela, a tym bardziej Nastieńki, która ponoć kochała, a mimo wszystko porzuciła. Według mnie albo się kocha, albo nie. Nie ma nic pośredniego. Przyjaźń i takie uczucia nie są uczuciami pośrednimi, miłość jest zupełnie czymś innym.

książek: 1420
zosia_bm | 2015-01-17
Przeczytana: 17 stycznia 2015

Wróciłam do lektury po bardzo, bardzo wielu latach. Pamiętam, jak bardzo w szkole średniej byłam zachwycona tymi opowiadaniami. Wspominałam romantyczne, wzruszające i zagubione postaci. Charakterystyczny klimat opowiadań Dostojewskiego. Powrót do lektury potwierdził moje wspomnienia.

książek: 299
mikakeMonika | 2018-01-30
Na półkach: 2018, Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 30 stycznia 2018

Przepiękny język. Pięknie zbudowane zdania. Czytanie to sama przyjemność. Co do treści – uśmiech nieraz gościł na mojej twarzy, jakie to ciekawe czasy kiedyś były…
A morał aktualny zawsze - pośpiech złym doradcą jest. No i znakomite studium ludzkich charakterów, jak to u Dostojewskiego. Śmietanka!

książek: 1207
K_Schmidt | 2012-06-19
Na półkach: Przeczytane, Posiadam

Opinia zaznaczona jako spoiler. Pokaż ją.

Trudno jest ocenić zestawienie dwóch opowiadań jako całość (gdybyż to był tomik kilku, wówczas łatwiej byłoby wyciągnąć jakąś "średnią" z własnej opinii). Pierwsze- tytułowe "Białe noce" jest bowiem dobre, ale daje się w nim dostrzec ledwie zaczątek geniuszu pisarze. Historia marzycielsko usposobionego młodzieńca zakochującego się w dziewczynie, która zwierza mu się ze swojej nieszczęśliwej miłości do innego i która finalnie wraca do tamtego wbrew nadziejom swego powiernika- choć opowiedziana jest z właściwą temu autorowi wrażliwością, niewiele jednak wnosi do tematu, który jest dobrze literaturze znany. Z kolei drugie opowiadanie- „Potulna”- wznosi się już na wyżynę. To kolejne ujęcie tematu miłości- ale za to jakie! Daleko mu do wyidealizowanych, romansowych konwencji, jest wręcz do bólu realistyczne psychologicznie. Dostojewski z pietyzmem i wnikliwością, a zarazem zostawiając szerokie pole tajemnicy – koniecznej dla historii tak delikatnej i wartej pozostawienia czytelnika z...

książek: 1248
Theodozy | 2014-12-05
Na półkach: Przeczytane

Wzruszająco pięknie napisane dwie nowele o zagubionych duszach. Pierwsza o życiu iluzją, druga o bolesnym niezrozumieniu i uczuciu "tak blisko a jednak tak daleko" w związku dwóch osób... Właśnie za tak mistrzowsko opisane emocje kocham klasyków. Tego szukam w literaturze: by wzruszyć się losami ludzi, których nigdny nie znałam i nigdy nie poznam, przez kartki książki zajrzeć w głąb ich duszy.

książek: 109
Hinoto | 2013-11-21
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 13 czerwca 1995

Bardzo nostalgiczna książka, czytałam ją dawno temu, a jednak nadal pamiętam ten magiczny słodko-gorzki klimat Białych Nocy. W tej historii widać jeszcze młodzieńczy romantyzm Dostojewskiego, który miejscami jest bardzo uroczy.

"Łagodna" jest moim ulubionym opowiadaniem Dostojewskiego, wgniotła mnie w fotel. Chyba nikt nie opisał tak dobrze uczucie osamotnienia i straty. Bardzo sugestywny obraz ukazujący jak brak bliskości i komunikacji potrafi zniszczyć związek.

książek: 2869
Monika | 2012-07-03
Na półkach: Przeczytane, 2012
Przeczytana: 03 lipca 2012

Klasyka. Jak dla mnie dobra, ale nie zachwycająca.
Zdecydowanie wolę Dostojewskiego ze "Zbrodni i kary".
Czyżbym była mało romantyczna...? ;)

książek: 178
MaryEllen | 2016-10-15
Na półkach: Przeczytane

Dwa opowiadania. Pierwsze oceniam na 7 gwiazdek, drugie zaś - jest dużo lepsze - na co najmniej 9. Czytając to drugie zastanawiałam się, jak to jest możliwe, by ktoś potrafił tak pisać. W opowiadaniu tym autor pokazuje konsekwencje braku umiejętności komunikowania się w małżeństwie (i nie tylko).

zobacz kolejne z 3043 
Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd