Yūrei. Niesamowite duchy w kulturze japońskiej

Tłumaczenie: Aleksandra Czwojdrak
Seria: Mundus
7,61 (31 ocen i 6 opinii) Zobacz oceny
10
1
9
3
8
14
7
10
6
2
5
1
4
0
3
0
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Yūrei: The Japanese Ghost
data wydania
ISBN
9788323345022
liczba stron
256
słowa kluczowe
duchy, demony, Japonia
kategoria
popularnonaukowa
język
polski

Mściwe duchy, niesamowite opowieści i popkulturowy fenomen. „Zdarzyło mi się mieszkać w domu, w którym straszy” – tymi słowami autor rozpoczyna książkę o japońskich duchach yūrei. Przejmujące dreszczem czerwone ślady dziecięcych rączek i stóp na suficie miesiącami wyprowadzały z równowagi jego i jego żonę, a tajemnicze, prowadzące donikąd drzwi, których gospodarz zakazał im otwierać, napawały...

Mściwe duchy, niesamowite opowieści i popkulturowy fenomen.

„Zdarzyło mi się mieszkać w domu, w którym straszy” – tymi słowami autor rozpoczyna książkę o japońskich duchach yūrei. Przejmujące dreszczem czerwone ślady dziecięcych rączek i stóp na suficie miesiącami wyprowadzały z równowagi jego i jego żonę, a tajemnicze, prowadzące donikąd drzwi, których gospodarz zakazał im otwierać, napawały ich lękiem. Dla japońskich znajomych sytuacja była oczywista. Rozglądali się chwilę, po czym z przekonaniem mówili: „Aaaa... yūrei ga deteru” („Tutaj jest yūrei”).

Ta niepokojąca historia zainspirowała Davissona do opisania świata duchów zajmujących tak ważne miejsce w japońskiej kulturze i religii. Autor zestawia dawne dokumenty i legendy z wytworami współczesnej popkultury, takimi jak horrory „The Ring” czy „Klątwa”. Poszukuje genezy fenomenu yūrei, jego znaczenia w Japonii i przyczyn rosnącej popularności na Zachodzie. Do treści poszczególnych rozdziałów nawiązują niesamowite opowieści o duchach zwane kaidan – między innymi historie trzech „celebrytek” wśród yūrei: Oiwy, Otsuyi i Okiku.

„Pisarstwo Zacka tchnęło nowe życie w japońskie żywe trupy!” – Matt Alt, współautor „Yurei Attack! The Japanese Ghost Survival Guide”.

„Od lat jestem fanem japońskich opowieści o duchach i horrorów przekazanych nam przez Lafcadio Hearna i Bernhardta J. Hurwooda. Teraz, dzięki Zackowi Davissonowi, zrozumiałem nareszcie znaczenie historyczne i kulturowe japońskich yūrei” – Douglas Draa, redaktor internetowego wydania „Weird Tales Magazine”.

„Zack Davisson zabiera nas w upiorną jazdę bez trzymanki przez często ignorowany obszar historii i kultury japońskiej. Po drodze dostarczy nam obficie dreszczyku emocji, a także cenną wiedzę i okazje do śmiechu” – Frederik L. Schodt, autor „Professor Risley and the Imperial Japanese Troupe: How an American Acrobat Introduced Circus to Japan – and Japan to the West”.

 

źródło opisu: https://www.wuj.pl/

źródło okładki: https://www.wuj.pl/

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Oficjalna recenzja
KenGoKang książek: 797

Duch, mara, senne widziadło

Dziewczynka w porwanej i poplamionej krwią białej sukni wychodzi ze studni. Jej twarz zasłaniają kruczoczarne długie włosy. Chwiejnym, budzącym grozę krokiem zmierza w kierunku widza. Przechodzi przez ekran... To oczywiście Sadako z filmu „The Ring” z 2002 roku, bodajże najsłynniejsze yūrei w kulturze popularnej. Jej wygląd nie jest jednak przypadkowy. „Bladolice dziewczę-duch intryguje, to prawda, i budzi grozę, a jakże – lecz kim jest? – pisze Zack Davisson w swojej książce. – Dlaczego duch jest mokry? Dlaczego w każdym filmie wygląda tak samo? O co chodzi z tymi włosami? (…) Higeo Nakata, reżyser filmu „The Ring” (1998), powiedział, że wygląd swojego onryō – Sadako Yamamoto – ukształtował na podstawie tradycyjnego wizerunku Oiwy. Po porównaniu ich obydwu związek staje się oczywisty. Opadające oko i potargane włosy Sadako to wypisz, wymaluj Oiwa”.

Oiwa to yūrei znane każdemu japońskiemu dziecku. Można ją nawet żartobliwie określić mianem „ducha-celebrytki” razem z dwoma innymi sławami: Otsuyu i Okiku. Zack Davisson prowadzi nas w świat starych historii o tych zmarłych damach. Jego książka to pasjonująca podróż przez zmieniające się na przestrzeni czasu obrazy yūrei czy przedstawienia teatru kabuki. Wyróżnia ją jednak przede wszystkim bogactwo źródeł oraz bardzo rzetelne podejście autora do prezentowanych zagadnień. Cieszy również obfitość portretów yūrei, które wyszły spod pędzla starych mistrzów malarstwa, a których reprodukcje odnajdziemy w publikacji. Zadowolą one z...

Dziewczynka w porwanej i poplamionej krwią białej sukni wychodzi ze studni. Jej twarz zasłaniają kruczoczarne długie włosy. Chwiejnym, budzącym grozę krokiem zmierza w kierunku widza. Przechodzi przez ekran... To oczywiście Sadako z filmu „The Ring” z 2002 roku, bodajże najsłynniejsze yūrei w kulturze popularnej. Jej wygląd nie jest jednak przypadkowy. „Bladolice dziewczę-duch intryguje, to prawda, i budzi grozę, a jakże – lecz kim jest? – pisze Zack Davisson w swojej książce. – Dlaczego duch jest mokry? Dlaczego w każdym filmie wygląda tak samo? O co chodzi z tymi włosami? (…) Higeo Nakata, reżyser filmu „The Ring” (1998), powiedział, że wygląd swojego onryō – Sadako Yamamoto – ukształtował na podstawie tradycyjnego wizerunku Oiwy. Po porównaniu ich obydwu związek staje się oczywisty. Opadające oko i potargane włosy Sadako to wypisz, wymaluj Oiwa”.

Oiwa to yūrei znane każdemu japońskiemu dziecku. Można ją nawet żartobliwie określić mianem „ducha-celebrytki” razem z dwoma innymi sławami: Otsuyu i Okiku. Zack Davisson prowadzi nas w świat starych historii o tych zmarłych damach. Jego książka to pasjonująca podróż przez zmieniające się na przestrzeni czasu obrazy yūrei czy przedstawienia teatru kabuki. Wyróżnia ją jednak przede wszystkim bogactwo źródeł oraz bardzo rzetelne podejście autora do prezentowanych zagadnień. Cieszy również obfitość portretów yūrei, które wyszły spod pędzla starych mistrzów malarstwa, a których reprodukcje odnajdziemy w publikacji. Zadowolą one z pewnością miłośników japońskiej sztuki, zaś wielbicieli opowieści z dreszczykiem ucieszą przekłady kaidan umieszczone pod koniec książki.

Zrozumienie związków łączących w Japonii świat żywych z krainą umarłych pozwala nam również lepiej pojąć mentalność tamtejszych mieszkańców. Duchy z Kraju Kwitnącej Wiśni, w odróżnieniu od popularnych w naszym kręgu wampirów, przetrwały bowiem w stosunkowo niezmienionej formie. Charakter tych sworzeń zależy w dużej mierze od tego, jak wyglądała ostatnia chwila, ostatnia myśl umierającego. Od sposobu odejścia z tego świata zależy, czy człowiek po śmierci przemieni się w żądnego zemsty onryō, czy też zyska spokój w krainie zmarłych. Wiedząc o tym, łatwiej nam zrozumieć, dlaczego tak duże znaczenie Japończycy nadają dobrej śmierci. Jack Davisson pisze o niej w niezwykle żartobliwy sposób: „Nadszedł na nas czas. Leżymy spokojnie, czekając na jakże zasłużone wejście do Jōdo. Uporządkowaliśmy wszystkie swoje sprawy, pożegnaliśmy się z kim trzeba, wszystko jest, jak należy – gdy nagle, akurat kiedy już mamy odejść, do naszego tak starannie uporządkowanego umysłu zuchwale zakrada się zabłąkane pytanie: »Czy nie zapomniałem nakarmić kota?«. No i masz! Nasze Jōdo szlag trafił!”.

„Yūrei. Niesamowite duchy w kulturze japońskiej” pozwalają nam lepiej zrozumieć, dlaczego Patrick Lafacido Hearn, pionier wśród badaczy kultury japońskiej, twierdził, że w Kraju Kwitniącej Wiśni mamy do czynienia z „panowaniem umarłych”. Rytuały związane ze zmarłymi stanowią niezwykle istotny element japońskiej kultury. To od ich dobrego nastroju zależy w dużej mierze dobrobyt żywych, zaś gniew może sprowadzić na całe społeczności liczne nieszczęścia. Dla osoby pragnącej pojąć japońską mentalność będzie to więc pozycja obowiązkowa.

Po książkę Zacka Davissona mogą jednak bez obaw sięgnąć również osoby mniej obyte z kulturą Kraju Kwitnącej Wiśni, tym bardziej że autor ukazuje interesujące go zagadnienia w znacznie szerszym kontekście kulturowym, nie szczędząc odniesień do popularnych produkcji filmowych, i tłumaczy: „Wyobraźcie sobie, że oglądamy film o (…) wampirach i nie mamy pojęcia, z jakiego powodu ludzie wymachują krzyżem przed nosem tych bladych jegomościów o długich zębach albo przebijają ich drewnianymi kołkami. Analogicznie jest z filmami o yūrei. Jeśli rozumiemy, na co patrzymy, historia nabiera głębi i daje więcej przyjemności”.

Ewa Szymczak

pokaż więcej

Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (6)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 41988
Muminka | 2019-05-05
Na półkach: Przeczytane, 2019
Przeczytana: 02 maja 2019

Ledwie 2 miesiace wcześniej zgłębiałam podobną tematykę o Yokai i folklorze japońskim. Zack Davisson przygląda się popularnym motywom zjaw i duchów, które poruszały wyobraźnię mieszkańców japońskich wysp na przestrzeni bodaj trzystu lat. Skupia się na trzech typach: Oiwie, Oyuki oraz Okiku. Nie tylko poznajemy najważniejsze opowieści przekazywane ustnie, ale i przekłądy czy angielskie wersje tych podań. Te popularne mity nie tylko ozdabiały drzeworyty i litografie, ale i doprowadziły do powstania odrębnego gatunku filmowego,czyli j- horror.
Yurei tym się różnią od naszych zachodnich duchów i upiorów że przestrzegają ścisłego kanonu zachowań, najczęściej przywiązane są do danego miejsca,mają stałą listę atrybutów.
Kenji Mizogutchi nakręcił najdonioślejszy film oparty na motywach yurei, Ugetsu monogatari o bladolicej dziewczynie-duchu, prekursorce dziewczynki wychodzącej z ekranu czy ze studni w osławionej serii Ringo.
Kobieta w wodospadzie Yoshitoshi Tsukioka.
Duch Oyuki...

książek: 468
Kazik | 2019-04-14
Na półkach: Przeczytane, Amerykańska, 2019
Przeczytana: 14 kwietnia 2019

Przechodzą przez wodę, rodzą dzieci, liczą talerze, łypią zza kurtyny włosów, mszczą się okrutnie, łakną pieszczot, czekają cierpliwie, ścigają niestrudzenie. Realne jak żywi ludzie nie dają się upchnąć do sfery fikcji, dyktując warunki tym, którzy jeszcze nie. Kim są yūrei i co mówią o Japończykach?

Sięgając po ten tytuł można się spodziewać lektury bestiariusza. Tymczasem w książce Davissona więcej o duchu Japonii niż o samych duchach, a ton naukowy ustępuje poetyckiemu śledzeniu splotu świata umarłych z kulturą żywych. Autor prowadzi nas po historii teatru, rolach społecznych, tłumaczeniach chińskich dzieł i przymiarkach do kaidan, zabawach towarzyskich, rozwoju kinematografii, twórcach najmocniej związanych z yūrei. Omówienia są krótkie, ale konkretne i spełniają swoją rolę w odmalowaniu czasów, w których powstawały opowieści niesamowite. Dlaczego takie, a nie inne? Skąd popularność konkretnych motywów? Jak wpłynęły na obyczaje? I dlaczego włosy, kobiece włosy, nienaturalnie...

książek: 113
Honnomushi | 2019-04-13
Na półkach: Przeczytane

Książka nie bardzo zaskoczyła! Nie jestem generalnie zainteresowana tą tematyką, pomimo iż kulturą Japonii zajmuję się na co dzień, ale oprócz samych historii o japońskich duchach można w niej znaleźć dużo, dużo więcej!
Przede wszystkim - genialny wstęp autora, w którym między innymi porównuje duchy zachodnie i japońskie. Pokazuje różnice, podobieństwa oraz... opisuje swoje przygody z yurei. ;) Naprawdę interesujące!
Poszczególne rozdziały są treściwe, nie ma przysłowiowego "lania wody". Nie łączą się ze sobą, więc można przeczytać w takiej kolejności, jaka nas interesuje.
Naprawdę polecam!

książek: 801
KenGoKang | 2019-03-27
Przeczytana: marzec 2019

Wszystkich zainteresowanych zapraszam do oficjalnej recenzji. Poniżej dzielę się jej fragmentem:

„Yūrei. Niesamowite duchy w kulturze japońskiej” pozwalają nam lepiej zrozumieć, dlaczego Patrick Lafacido Hearn, pionier wśród badaczy kultury japońskiej, twierdził, że w Kraju Kwitniącej Wiśni mamy do czynienia z „panowaniem umarłych”. Rytuały związane ze zmarłymi stanowią niezwykle istotny element japońskiej kultury. To od ich dobrego nastroju zależy w dużej mierze dobrobyt żywych, zaś gniew może sprowadzić na całe społeczności liczne nieszczęścia. Dla osoby pragnącej pojąć japońską mentalność będzie to więc pozycja obowiązkowa.

książek: 401
MałySuseł | 2019-02-07
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 07 lutego 2019

Nie jestem fascynatem kultury i historii japońskiej, okładka książki skusiła mnie po prostu do przeczytania opisu z tyłu, nabyłem i przeczytałem.

Autorowi udało się zachować lekki styl, co jest wielkim plusem tej pozycji. Dużym plusem są dla mnie także liczne ilustracje, a także przytoczenie wybranych kaidan (historii), których to książka dotyczy.

Miejscami męczyła mnie nadmierna szczegółowość opisu (natłok dat i nazwisk był trochę dezorientujący), ale jak podejrzewam dla osób bardziej siedzących w tej tematyce nie będzie to wada, a zaleta.

książek: 1178
Kasia | 2018-12-23
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 11 grudnia 2018

Dla osób zainteresowanych japońską kulturą jest to zdecydowanie książka z rodzaju tych, które trzeba przeczytać. Bardzo dobra pod względem merytorycznym, przystępnie napisana i co tu dużo kryć, fascynująca.

Cała opinia:
http://www.kacikzksiazka.pl/2018/12/yurei-niesamowite-duchy-w-japonskiej.html

Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Zapisując się na newsletter zgadzasz się na otrzymywanie informacji z serwisu Lubimyczytac.pl w tym informacji handlowych, oraz informacji dopasowanych do twoich zainteresowań i preferencji. Twój adres email będziemy przetwarzać w celu kierowania do Ciebie treści marketingowych w formie newslettera. Więcej informacji w Polityce Prywatności.
Cytaty z książki
Powiązane treści
Godzina duchów

Niesamowite opowieści kaidan snute ciemną nocą przy ognisku; pełne dramatyzmu i efektów specjalnych przedstawienia teatru kabuki i bijące rekordy popularności horrory jak „The Ring” i „Klątwa”. Wszystko łączą japońskie duchy zwane yurei, od setek lat budzące w nas strach, ale i fascynację…


więcej
więcej powiązanych treści
zgłoś błąd zgłoś błąd