Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.
Zgłosuj na książki roku 2017

Lewa wolna

Wydawnictwo: Kontra
8,52 (135 ocen i 16 opinii) Zobacz oceny
10
32
9
42
8
40
7
12
6
6
5
2
4
0
3
0
2
1
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9780907652793
liczba stron
522
język
polski
dodał
Pearon

Józef Mackiewicz na osnowie ludzkich przeżyć pisze historię, ona jest bohaterką książki. Nie umiem sobie inaczej wyjaśnić, dlaczego gdzieniegdzie świetną kompozycję powieści rozrywa, rozsadza jakby, publicystyka dowodów, cytatów, cyfr, skąd nagle pośrodku znakomitego toku narracji mapy, po co dokumentacja rozkazów dziennych, listów, telefonogramów, świadków i raportów? Rzecz to niezmiernie...

Józef Mackiewicz na osnowie ludzkich przeżyć pisze historię, ona jest bohaterką książki. Nie umiem sobie inaczej wyjaśnić, dlaczego gdzieniegdzie świetną kompozycję powieści rozrywa, rozsadza jakby, publicystyka dowodów, cytatów, cyfr, skąd nagle pośrodku znakomitego toku narracji mapy, po co dokumentacja rozkazów dziennych, listów, telefonogramów, świadków i raportów? Rzecz to niezmiernie ciekawa, jak to suche, rzeczowe autentyzowanie przydaje książce napięcia miast je przerywać, jak podnosi zainteresowanie czytelnika na jakiś wyższy poziom, bardziej jeszcze chciwy tych wszystkich faktów. W tym właśnie niemal „antypowieściowym” chwycie ujawnia się najżywiej rasowy, nieomylny artyzm Józefa Mackiewicza. …

Osobno trzeba by napisać o języku Mackiewicza – nie o zaletach prozy, znakomitych stylistycznie skrótach, śpiewnych frazach, ale o jej werystycznym, okrutnym słownictwie żołnierskim, o dosadności przekleństw i wulgarności. … W tym szczególnym języku odkryć można najbardziej rozmaite pierwiastki – i kabalistyczne zaklinanie losu, i jego prowokację, i celowe bluźnierstwo, jako kompensację podświadomej religijności, i samoobronę przed strachem i psychicznym szokiem, i ucieczkę przed słabością, i wmawianie sobie męskiej krzepy, i próbę sprostania grozie życia przez brutalność ekspresji … To wszystko i jeszcze coś poza tym, jeszcze coś tajemniczego, nie rozwiązanego dotychczas przez dociekania psychologiczne – to wszystko składa się na język żołnierski, który Mackiewicz oddaje, notuje z muzyczną wiernością jego kadencje. …

Książką Józefa Mackiewicza jestem głęboko przejęty, poruszony, z serca mu dziękuję.
Marian Hemar, „Lewa wolna”, Tydzień Polski (Londyn) 1966 nr 3


Sprośny język żołnierski jest starszy od Homera. Był pierwszą formą propagandy wojennej. Wojska nieprzyjacielskie zagrzewały się przed bitwą wymianą wyzwisk. Nie od narodów, ale od rodów. … Po co wmawiać w nas, prostaczków, że klęli plugawo tylko generałowie („nie wszyscy”), a żołnierze schludnie śpiewali „O mój rozmarynie”? …

Gen. Kukiel z lekceważeniem i niby mimochodem wspomina, że Kresami nazywano „diasporę po Tyflis czy Władywostok”. Z kontekstu Lewej wolnej, która jest tematem dąsów gen. Kukiela, zdaje się wynikać, że gdyby te „Kresy” nie stały się wówczas bolszewickie, nie stałaby się nią również po ćwierćwieczu Polska…
Barbara Toporska, „Kilka uwag polemicznych” (1966), Metafizyka na hulajnodze, Kontra, 2012

 

źródło opisu: Kontra, 2012

źródło okładki: zdjęcie autorskie

pokaż więcej

Brak materiałów.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (435)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 0
| 2015-04-26
Na półkach: Przeczytane, Rok 2015
Przeczytana: 26 kwietnia 2015

Dla kogoś(czyli mnie),kto czasem gubi się w nowożytnej historii to znakomita opowieść.Mackiewicz dokładnie wyjaśnia zawiłości i polityczne niuanse,które miały wielki wpływ na toczące się wydarzenia.Powieść,mimo wielu scen bitewnych,nie jest nużąca;wątek miłości Karola i Zosi sprawia,że bardzo przywiązałam się do bohaterów,kibicując im z całych sił.Ale przede wszystkim to przepiękna patriotyczna książka,dotycząca tych kart historii,które jeszcze niedawno były zamazane i dostępne tylko nielicznym pasjonatom.

książek: 0
| 2013-10-27
Na półkach: Przeczytane, Ulubione, Posiadam

„Lewa wolna” to prawdziwa literacka perełka. Ponieważ od opisywanych w książce wydarzeń minęło już prawie sto lat, śmiało można ją nazwać powieścią historyczną z okresu wojny polsko bolszewickiej. Ale powieścią nietypową i bardzo specyficzną. Mamy tutaj bowiem do czynienia z dwoma typami narracji, które wzajemnie się ze sobą przeplatają. Jest więc spojrzenie ogólne, historyczne, przedstawiające bardzo szczegółowy opis wydarzeń z lat 1915 -1920. Mackiewicz wchodzi w rolę historyka, który wyjaśnia przyczyny i przebieg wojny polsko –bolszewickiej, zarzucając czytelnika całą masą szczegółowych informacji, łącznie z nazwami dywizji, które brały udział w poszczególnych kampaniach i bitwach. Do tego dochodzi spora ilość cytatów oraz wypowiedzi głównych uczestników tamtych wydarzeń, z przemówieniami Lenina na czele. Znajdujemy nawet mapę z opisem sytuacyjnym bitwy warszawskiej oraz wyjaśnieniem, że „genialny” manewr kontruderzenia marszałka był tak naprawdę powtórzeniem podobnego manewru,...

książek: 2188
emindflow | 2014-02-03
Przeczytana: 02 lutego 2014

Doskonała powieść o wojnie polsko-bolszewickiej z 1920 r.
Józef Mackiewicz kolejny raz potwierdza, że był pisarzem w równym stopniu wybitnym jak i niedocenionym.
W tej powieści kapitalnie łączy i przeplata pasjonujący wątek fabularny z bardzo szczegółową relacją historyczną dotyczącą opisywanych wydarzeń. Autor bezlitośnie rozprawia się z wieloma mitami dotyczącymi tamtej wojny. Przede wszystkim uświadamia historyczne znaczenie, jakie miało w sierpniu 1920 r. powstrzymanie nawały bolszewickiej przed ostatecznym rozlaniem się po całej Europie. Z całą pewnością losy świata potoczyłyby się zupełnie inaczej, gdyby czerwonym udało się zdobyć Warszawę.
Mackiewicz nie pozostawia złudzeń co do błędów polskich polityków popełnionych już po odparciu komunistycznej agresji. W imię tzw. polskiej racji stanu (wrogiem Polski nie są bolszewicy tylko Rosja) przyjęliśmy propozycje pokojowe Lenina i zmarnowaliśmy niepowtarzalną szansę do ostatecznego rozprawienia się ze zbrodniczą ideologią....

książek: 1545
Lea | 2016-08-04
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 03 sierpnia 2016

Powieść o wojnie polsko-bolszewickiej napisana z właściwym dla tematyki rozmachem. Fikcja literacka przenika się tu z wydarzeniami historycznymi, a proporcje miedzy nimi są idealne, do tego wzajemnie się ożywiają. Na część fabularną składa się wątek miłosny oraz przygody wojenne kilku ułanów. Część historyczna, w której autor wyjaśnia przyczyny i przebieg wojny polsko-bolszewickiej, pełna jest cytatów: rozkazów, odezw oraz przemówień postaci historycznych. Wszystko to sprawia, że czytaniu powieści towarzyszy cały czas rosnące uczucie ekscytacji. Do tego impresjonistyczne opisy przyrody (opis ulewy, mgły itd.), które podnoszą walory literackie niniejszego dzieła.

Podsumowaniem niech będzie cytat z książki: „Ale też bitwa rozegrana w sierpniu 1920-go, która odrzuciła bolszewików od Warszawy, nie stanowiła jakiegoś li tylko fragmentu wojny, lecz decydowała o losach całej Polski, ba, może o losach całej Europy, ratując ją przed zalewem zwycięskiej wszechświatowej rewolucji...

książek: 0
| 2011-11-07
Przeczytana: 06 listopada 2011

„Jedynie prawda jest ciekawa”

Mackiewicz w najwyższym stopniu posiadł umiejętność konstruowania fabuł na zasadzie od szczegółu do ogółu i z powrotem. Dzięki temu otrzymujemy wielkie freski, w których pojedyncza postać okazuje się nie mniej ważna niż całość kompozycji. Najlepiej to było widać w „Sprawie pułkownika Miasojedowa”, ale i „Lewa wolna” jest znakomitym tego przykładem. Przy tym temperament epicki Mackiewicza jest – powiedziałbym – temperowany przez skłonność do kondensacji treści (być może zawdzięcza to dziennikarskiej szkole artykułu prasowego i reportażu). Z pewnością nie można mu więc zarzucić naciągania wierszówki. Mimo szerokiego horyzontu prezentowanych zdarzeń i wielości punktów narratorskiego widzenia powieść jest więc dziełem precyzyjnie zaplanowanym i spójnym.

Człowiek w trybach polityki i historii – to chyba główny temat jego prozy. Tu mamy wojnę polsko-bolszewicką, co w dziewięćdziesiątą rocznicę Bitwy Warszawskiej i z okazji filmu Hoffmana przydaje książce...

książek: 518
Adrian F | 2015-05-06
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 06 maja 2015

Bardzo ciekawa pozycja, niesamowicie oddany klimat wojny polsko-bolszewickiej. Autor pokazał okropności tamtejszego konfliktu nie tylko z perspektywy strategicznej ale i oczami zwykłych ułanów. Ciężko się czytało, ale warto było, zastanawiam się dlaczego ta książka nie jest lekturą obok powieści Sienkiewicza.

książek: 0
| 2017-06-14
Na półkach: Literatura, Przeczytane

Trzeba powiedzieć krótko i dobitnie: to jest cholernie dobra rzecz. Mackiewicz wziął przykład z uwielbianego przez siebie Szołochowa i stworzył wielką powieść epicką.
O ile do poprzednio przeczytanych przeze mnie dzieł „Ptasznika z Wilna” miałbym pewne uwagi, o tyle tutaj zagrało właściwie wszystko: proporcje między fikcją a publicystyką, rytm narracji, wielowątkowa fabuła, odpowiedni do opisywanych wydarzeń rozmach, rysunek postaci, język. Historyczne tezy Mackiewicza (owszem, kontrowersyjne) nie przytłaczają tym razem czytelnika, publicystyka przydaje klarowności całości, na pierwszy plan wysuwa się literatura, i jest to literatura najwyższej klasy.
„Lewa wolna” to powieść bardzo klasyczna w budowie, nawiązująca do XIX – wiecznych tradycji powieści realistycznych. Autor jest znakomitym opowiadaczem, fabuła prowadzona jest bezbłędnie. Mamy tu kilka warstw: polityczną, batalistyczną, obyczajową, wszystkie...

książek: 1620
Roman Dłużniewski | 2016-11-17
Na półkach: Przeczytane, Ulubione, Posiadam
Przeczytana: 17 listopada 2016

Kolejna książka Mackiewicza, która wzbudziła mój autentyczny zachwyt. Zadziwiające, skąd Mackiewicz czerpał swoją wiedzę!! Wkłada w usta historycznych postaci autentycznie wypowiadane przez nich kwestie. Bogactwo języka, plastyczność opisów, groza wojny. Koniecznie!!

książek: 282
Pierogi_i_Pączki | 2016-11-03
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 03 listopada 2016

Książka, która moim zdaniem powinna być na liście lektur obowiązkowych z historii Polski, o ile taka lista istnieje. Biografia samego Mackiewicza też fascynuje.
Dla mnie odkrycie, żałuję, że nie przeczytałem jej jakieś 25 lat temu.
Do czytania w tandemie z książką Zychowicza "Pakt Piłsudski-Lenin", ale raczej jako pierwsza, a dopiero po niej Zychowicz.

książek: 192
Mariusz | 2014-10-15
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 15 października 2014

Książka bardzo dobra choć momentami przytłaczająca opisami ruchów wojsk, szczegółowymi planami taktycznymi, statystykami. Powieść toczy się dwutorowo. Obok opisów historycznych (które jak dla mnie były zbyt szczegółowe) śledzimy losy ułana Karola Krotowskiego i jego kilku towarzyszy. Ten wątek mocno przypadł mi do gustu ponieważ nie ma tu patosu. Żołnierze to młodzi chłopcy, którzy często nie wiedzą po co walczą, boją się, są tacy... zwykli. Podoba mi się też styl autora, gdy pisze o wojnie. Robi to bardzo realistycznie, nie nadaje jej jakichś wzniosłych znaczeń. To samo dotyczy opisu śmierci: "Ale śmierć jest śmiercią. I w jej obliczu nie ma żadnego transu, żadnych mglistych widziadeł, nie ma żadnego trzeciego wymiaru świadomości. To wszystko literatura. Słowa, nic tylko słowa". Z książki przebija też nostalgia za utraconymi Kresami, utraconą szansą na zniszczenie bolszewizmu.

zobacz kolejne z 425 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd