Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Studnia Zagubionych Aniołów

Wydawnictwo: Genius Creations
6,78 (23 ocen i 10 opinii) Zobacz oceny
10
1
9
1
8
5
7
6
6
5
5
5
4
0
3
0
2
0
1
0
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788379950393
liczba stron
350
język
polski
dodał
Fenrir

Astronom ze Szklanej Wieży nieustannie śledzi splątane linie losu, różne światy połączone wspólnymi historiami, dziejącymi się wciąż od nowa. Każda z nich jest osobną opowieścią, będącą zarazem częścią nieskończonej całości. Każdy bohater ma tam swoje miejsce, swój czas i rolę. Młodzi warszawiacy – Joanna, Tomasz, Kinga i Michał – niespodziewanie zostają wyrwani ze znanej im codzienności....

Astronom ze Szklanej Wieży nieustannie śledzi splątane linie losu, różne światy połączone wspólnymi historiami, dziejącymi się wciąż od nowa. Każda z nich jest osobną opowieścią, będącą zarazem częścią nieskończonej całości. Każdy bohater ma tam swoje miejsce, swój czas i rolę.
Młodzi warszawiacy – Joanna, Tomasz, Kinga i Michał – niespodziewanie zostają wyrwani ze znanej im codzienności. Przekroczywszy granice naszego świata, odnajdą się w baśniowym Hamanie – krainie, której idylliczność może okazać się jedynie kruchą skorupą, skrywającą niepokojące i niebezpieczne wnętrze. O co toczy się gra, w którą zostali wplątani? Na czym polega niebezpieczeństwo zagrażające Światowi Błękitu? Czy zbliżająca się kometa naprawdę zwiastuje powrót Mrocznej Gwiazdy – tajemniczego Demona z Zewnątrz, o którym wspominają pradawne legendy? Podejmując wyzwanie uczestnictwa w nadchodzących wydarzeniach, każdy z przybyszów będzie musiał odnaleźć własną opowieść.
Mityczni Jeźdźcy Światła uwięzieni w Studni Zagubionych Aniołów czekają…

 

źródło opisu: http://geniuscreations.pl/ksiazki/studnia-zagubion...(?)

źródło okładki: http://geniuscreations.pl/ksiazki/studnia-zagubion...»

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 575
KotWBookach | 2016-03-31
Na półkach: Przeczytane, Posiadam

http://asafewarmplacewithbooks.blogspot.com/2016/03/czworo-w-krainie-czarow-studnia.html

Czytając fantasy nie sposób czasem nie pomyśleć, że właściwie to o wiele lepiej żyłoby nam się w świecie, o którym mowa w książce. Nie liczą się w tym przypadku rzeczy takie jak wojny i rozmaite inne tragedie dziejące się na fantastycznym lądzie, często w skali, którą trudno przełożyć na jakiekolwiek wydarzenia u nas – w końcu jak często zdarza się nam upadek cywilizacji, eliminacja całej rasy, powstanie nowej bądź wielka międzywymiarowa bitwa? Ważne są inne różnice: ludzka mentalność, dawniejszy, wyidealizowany do granic możliwości obraz stosunków międzyludzkich oraz… magia. Coś, czego brakuje wokoło, a co bardzo umiliłoby życie. Pamiętam dobrze, że gdy byłam o wiele młodsza, przeczytałam u Andre Norton o bramach, które miały przenosić zbłąkanych wędrowców do świata, do którego pasowaliby najlepiej bądź tego, w którym są potrzebni. Takie rzeczy działały w dwie strony, ale czy któryś z bohaterów chciał wracać? Lubiłam wtedy myśleć, że przypadkowo spotkane specyficzne formacje skalne lub stare, powyginane drzewa znaczą właśnie takie miejsca. Nadal jednak jestem w tym samym paskudnie przyziemnym miejscu, a jedyną formą portalu do innej (lepszej? Na pewno ładniejszej…) rzeczywistości pozostają książki. A wspomnienia te wróciły do mnie dzięki Arturowi Laisenowi i jego „Studni Zagubionych Aniołów”.

Wydarzenia w książce rozgrywają się w dwóch równoległych światach: współczesnym nam (Warszawa i okolice) oraz bardziej średniowiecznym, magicznym (Haman). Joanna, Tomasz, Kinga i Michał to grupka przyjaciół – część z tych znajomości zostaje nawiązana już w trakcie akcji – z których każde ma inne wykształcenie oraz pogląd na życie. Spotykają się na przyjęciu – a raczej luźnej domówce, urodzinach Tomka i początkowo nie darzą się zbytnią sympatią, raczej badając się na gruncie towarzysko-randkowych podchodów. W tym samym czasie w Hamanie rozgrywają się dramatyczne wydarzenia, a grupka ludzi z magiem Istharionem na czele decydują się na krok, który już kiedyś podjęto, a który przyniósł ich światu wielką zmianę: sprowadzić wybraną osobę z innego wymiaru. We wszystko miesza się jednak jeszcze jedna siła, zdecydowana powstrzymać obcego przed przeniesieniem się.

Zaczyna się od dość mocnego akcentu, bo wspomniany wcześniej czarownik, Astronom z T’araf jest postacią nie dość, że enigmatyczną, to jeszcze kierującą się dość nieoczywistymi pobudkami. Nawet pomijając jego osobę, ciekawą cechą książki jest to, że właściwie trudno powiedzieć na tym etapie, kto jest postacią jednoznacznie złą, chociaż pewne mroczne cechy przejawia wiele z pojawiających się w czasie akcji osób. Taki układ sprawia, że gdy docieramy do tych, którzy jednoznacznie dobrzy powinni być – bądź mieli, a może nie? – wydaje się, że coś nie pasuje. Coś zgrzyta. Nie może być tak pięknie. Niejednoznaczność sytuacji i osób stwarza jednak wiele możliwości do wykorzystania – na przyszłość. „Studnia Zagubionych Aniołów” jest bowiem częścią pierwszą cyklu „Teraia”, który, jeśli patrzeć po tym, jak rozwija się akcja, może liczyć więcej niż dwa czy trzy tomy. Czy tak będzie rzeczywiście? Tylko autor to wie.

Wracając do bohaterów, czwórka współczesnych gra póki co główne role. Odrobinę brak mi w tej całości uzupełnienia z Hamanu jako przeciwwagi w kwestii wartości czy zwyczajów, lekki tego posmak dają jedynie ci epizodyczni, a jest ich dużo. Z postaci pierwszoplanowych bardzo wyróżnia się Tomasz zwany Arielem, jako ktoś, kto obcy kraj przemierza trochę z przypadku i samotnie, to on jednak wydaje się najbardziej pasować do zastanej rzeczywistości. Tomasz jest też osobą, którą autor potraktował najlepiej, opisując go najbardziej szczegółowo. Muszę przyznać, że chętnie śledziłam jego poczynania i, póki co, pozostaje moim ulubieńcem. Trochę gorzej ma się rzecz z resztą: Joanna i Kinga to klasyczne do bólu przyjaciółki, oczywiście przeciwieństwa z charakteru i nie tylko, ale jedna za drugą skoczyłaby w ogień. Stają się o wiele bardziej interesujące już po przymusowej „zmianie środowiska”, kiedy ich przeciwstawne cechy dają o sobie znać w zupełnie innym pojmowaniu obcego im miejsca. No i zostaje Michał. Ten jest trochę… obcy. Jedyny, któremu nie za bardzo podoba się sytuacja, w jakiej się znalazł, czemu nie sposób się zresztą dziwić, wziąwszy pod uwagę fakt, jak został „skłoniony” do udziału w niej. Budzi pewnie podejrzenia co do roli, jaką przyjdzie mu jeszcze odegrać, ale to jeszcze przed nami… Dajmy się zaskoczyć. Otwarta pozostaje też kwestia przeznaczenia każdego z bohaterów, jako że planowany był jeden, a wyszła czwórka. Kto jest tym wybranym, któremu przyjdzie się zmierzyć z nieznanymi zagrożeniami obcego wymiaru? Rzecz nie jest tak oczywista, jak może się wydawać na pierwszy rzut oka.

Okazji do zaskoczenia zapewne nie braknie, jako że „Studnia…”, jak już wspominałam, wydaje się być jedynie wstępem do czegoś większego. Przypomina mi to „Archiwum Burzowego Światła” Sandersona, którego akcja rozwijała się jeszcze wolniej i stopniowo, doprowadzając niejednokrotnie do zniecierpliwienia, suto jednak wynagrodziła wszelkie niedogodności, kiedy przyszedł na to czas. Obie książki różnią się, co prawda, w bardzo wielu punktach i nie postawiłabym ich obok siebie na półce „Cudowności fantastyki”, sądzę jednak, że i Laisen ma dużo do powiedzenia o świecie, którzy stworzył i w który dopiero zaczął czytelnika wprowadzać. Haman jest duży i wyraźnie inspirowany Dalekim Wschodem, klimat orientalnych tawern oddany został po prostu przepysznie i zdecydowanie jestem chętna na więcej. Trochę inaczej rzecz się ma ze Świętą Górą Dnia. Tu wrażenia mam znowu mieszane, bo z jednej strony miejsce to jest tak wyraźnie buddyjskie z całą mistyczno-metaforyczną otoczką aż miło, a z drugiej… tragicznie wpływa na akcję, wprowadzając moment statycznego, sennego nastroju, z którego trudno się później otrząsnąć.

„Studnia Zagubionych Aniołów” jest książką, która opatrzona została jedną z najładniejszych okładek, jakie miałam okazję widzieć w przypadku pozycji z polskiego rynku. Minimalizm kształtów i kolorów wyszedł tu wyjątkowo na plus, przyciągając wzrok bez potrzeby stosowania bardziej agresywnych zabiegów. Zaskakujące jest to, jak wyróżnia się ta pozycja, ustawiona w rzędzie z paroma innymi, standardowo kolorowymi do przesady okładkami. Jeśli tylko reszta serii będzie z nią kompatybilna (ale nie identyczna), to całość będzie się wyjątkowo dobrze widziało na półkach.

Ostatecznie Laisen w tym wydaniu odrobinę mnie zaskoczył. Po przeczytaniu „CK Monogatari” spodziewałam się czegoś podobnego pod względem żywości akcji, tymczasem obie książki są od siebie bardzo różne, łączy je może jedynie pewien orientalny smaczek. „Studnia” to, przede wszystkim, wiele więcej mistycyzmu, skupia się mniej na wydarzeniach, a bardziej – przynajmniej w znacznej części pierwszego tomu - na przeżyciach natury wewnętrznej towarzyszących przemianom bohaterów przeniesionych w zupełnie inny wymiar. Czy to źle? Z całą pewnością nie, chociaż osoby przywykłe do szybko rozwijającej się akcji mogą czuć się początkowo zagubione. Dla mnie jednak drugie dzieło Laisena jest książką, której stanowczo warto dać szansę i będę z niecierpliwością czekać na kontynuację.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Już mnie nie oszukasz

Bardzo dobra powieść. Nieprzewidywalna, od początku, az do końca trzyma w napięciu. Świetnie wykreowane postacie, ciekawe wątki, przede wszystkim um...

zgłoś błąd zgłoś błąd