Życie prywatne elit Drugiej Rzeczypospolitej

„Życie prywatne elit Drugiej Rzeczypospolitej” autorstwa Sławomira Kopra, to ciekawie przedstawione kulisy życia prywatnego osób, znajdujących się na politycznym świeczniku dwudziestolecia międzywojennego. Jakie słabości miał Józef Piłsudski? Co było jego ulubionym napojem? Dlaczego jego kochanka, młoda lekarka Eugenia Lewicka, popełniła samobójstwo? Kim naprawdę był Wieniawa-Długoszowski? Był bardziej pierwszym ułanem Rezczypospolitej, czy może lirykiem i artystą? Kto tak naprawdę rządził w domu Ignacego Paderewskiego? Jaka jest tajemnica jego testamentu? A Rydz-Śmigły? Artysta plastyk, czy może idealny dowódca? A może kolaborant? Poznajemy także szczegóły życia Ignacego Mościckiego i Stanisława Wojciechowskiego.


Książka przedstawia znane osobistości z całym arsenałem ich człowieczeństwa. Przestają być tylko suchymi nazwiskami, zapisanymi na kartach historii, stają się żywymi ludźmi z wszystkimi konsekwencjami z tym związanymi. Kochają, bawią się, piją, kłamią, zdradzają, w końcu giną. W różny sposób, czasami tragicznie, czasami cicho, czasami śmiercią samobójczą.


Historię czyta się sprawnie, jak czarno-biały film z lat dwudziestych, można poczuć atmosferę klubów, kawiarni, kabaretów. Bo pomimo ciągłych rozruchów na polu bezpieczeństwa państwa, ludzie toczyli normalne życie, oddawali się rozrywce, pasjom, grali w brydża, odwiedzali kabarety, po prostu żyli. I w taki właśnie sposób Sławomir Koper przedstawił elity drugiej RP. W sposób ludzki, zrozumiały, prosty, bez ubarwień, niepotrzebnej sztampy czy fajerwerków.


Zachęcam do lektury tej książki, która dostarcza oprócz wiedzy czysto historycznej, informacji o normalnym życiu w dwudziestoleciu międzywojennym, a także o ważnych dla Polski chwilach, pokazanych od tej drugiej, mniej oficjalnej strony.


A na zakończenie wiersz autorstwa Wieniawy-Długoszowskiego, zwanego pierwszym ułanem Rzeczypospolitej, zatytułowany „Ułańska jesień”:


„Przeżyłem moją wiosnę szumnie i bogato


Dla własnej przyjemności, a durniom na złość,


W skwarze pocałunków ubiegło mi lato


I szczerze powiedziawszy-mam wszystkiego dość…


Ustrojona w purpurę, bogata od złota


Nie uwiedzie mnie jesień czarem zwiędłych kras,


Jak pod szminką i pudrem starsza już kokota,


Na którą młodym chłopcem nabrałem się raz.


A przeto jestem gotów, kiedy chłodną nocą


Zapuka do mych okien zwiędły klonu liść,


Nie zapytam o nic, dlaczego i po co,


Lecz zrozumiem, że mówi: „no, czas bracie iść”.

http://agnesscorpio.blogspot.com/2011/07/sawomir-koper-zycie-prywatne-elit.html

Odkąd tylko usłyszałam o tej książce, marzyłam żeby ją przeczytać. II RP to niezwykle barwny okres w historii Polski - walki o granice, tworzenie zrębów demokracji, trudności polityczne i ekonomiczne, a nazwiska postaci tego okresu zna niemal każdy - Józef Piłsudski, Roman Dmowski, Ignacy Paderewski. Właśnie - nazwiska, fakty historyczne, opcja polityczna. W szkole ciężko było spojrzeć na te postaci jak na ludzi z krwi i kości, ludzi ze swoimi słabościami, miłościami, pasjami.
To daje nam niewątpliwie Sławomir Koper. Jak sam pisze, nie szuka taniej sensacji i muszę się z tym zgodzić po przeczytaniu tej książki. Wyraźnie zaznacza co jest niepotwierdzoną plotką, anegdotą, a co wydarzyło się naprawdę.

Bawiłam się świetnie przy tej lekturze, będąc w lokalach, biorąc udział w partiach brydża z postaciami i przeżywając ich miłosne perypetie. Po tej lekturze jeszcze bardziej uwielbiam Bolesława Wieniawę - Długoszowskiego - pierwszego ułana Rzeczypospolitej, poetę, który potrafił z ironią opisywać nie tylko to, co go otaczało, ale także i siebie :

Człowiek mądry był jak rabin,
Na szczyt wiedzy się piął,
Do ręki wziął karabin,
A mądrość diabeł wziął. [...]

Dandysem był w Krakowie
Podbijał serca w mig,
Poleżał w mokrym rowie
I cały szyk gdzie znikł.

Rozdział o nim zdecydowanie podobał mi się najbardziej.
Nie mogę nie wspomnieć także o Józefie Piłsudskim, w którego perypetiach odnajduję cześć siebie - jego poszukiwania intelektu w kolejnych partnerkach, stronienie od imprez i nierzadko od ludzi to nieobce mi uczucia.
A propos uczuć - to właśnie one były zalążkiem konfliktu Piłsudski - Dmowski, a dokładniej rzecz ujmując kobieta- Maria Juszkiewicz, późniejsza żona Piłsudskiego. To niesamowite, bo zawsze myślałam, że poróżniły ich inne wizje przyszłego państwa polskiego.

Jednym słowem polecam tę książkę wszystkim, którzy chcieliby spojrzeć na te postaci trochę inaczej niż jako na aktorów politycznych, bo przecież tak spoglądamy na nich od czasów szkolnych. Wprost nie mogę się doczekać aż znowu poczuję tamte czasy, tym razem zapewne wśród elit artystycznych.

Ksiazka dosyc ciekawa, aczkolwiek spodziewalam sie czegos wiecej. Wydaje sie byc pisana pod publike, czyli troche sensacji, intryg a wszystko okraszone lekkim piorem autora. Obecnie skupilam sie na nieco starszym dziele pod tytulem 'Z dziejow Drugiej Rzeczypospolitej' autorstwa Olgirda terleckiego. Zobaczymy co z tego wyniknie:-)

Książka idealna na późno-letnie wieczory, przy lampce wina, ażeby zatopić się w bogatym, niekiedy nawet pikantnym, życiu prywatnym przedwojennych elit. Obecnie nie ma takich za wiele, więc tym bardziej warto, co by mieć prawidłowy obraz sytuacji w głowie. Książka bardzo dobra, ciekawa, kolorowa, że tak powiem... Polecam :)

Książka pokazująca życie polityków II RP w bardzo przystępny i ciekawy sposób. Wspaniale oddaje klimat tamtych czasów i nie szczędzi w anegdotach, które przybliżają nam opisywane postacie. Bardzo, bardzo polecam.

"Życie prywatne elit Drugiej Rzeczypospolitej" autorstwa Sławomira Kopra to książka, która z założenia miała przedstawiać mniej znane fakty z życia najważniejszych postaci tamtego okresu. Miała również wprowadzić czytelnika w klimat okresu międzywojennego (ale również wcześniej), przypomnieć wartości, którym hołdowano. I zapewne pod tymi dwoma względami książka spełnia swe zadania. Kontrast między współczesnością, a Międzywojniem jest oczywisty i momentami ogarnia czytelnika nostalgia za czymś, co nie ma obecnie szans zaistnienia. Dawne i współczesne elity nie mają ze sobą nic wspólnego i z pewnością jest to przyczynek do dalszych rozważań, choćby na temat elit, które elitami nie są.

Trudno mi jednak polecić tę książkę jako godną uwagi. Mimo podziału na rozdziały, co może sugerować pewne usystematyzowanie tematów, czytelnik chwilami gubi się w chaosie opisów. Część cytatów pozostała zostawiona bez podania źródła skąd i od kogo pochodzą. Całe fragmenty książki są spisane z artykułów i książek, których tytuły można znaleźć w bibliografii na końcu książki. Co gorsza, owe fragmenty nie zostały nawet ujęte w cudzysłów. Można więc odnieść złudne wrażenie, że to Sławomir Koper jest autorem tekstu, które firmuje własnym nazwiskiem. Nic bardziej mylnego.

Książka przypomina pracę studenta, który na zadany temat przepisał fragmenty istniejących publikacji i nie dodał przypisów w nadziei, że nikt się nie zorientuje.

Niestety, autor nie docenił czytelnika.

Książki nie mogę polecić ze względu na słabość pióra autora, widoczny brak przemyślanej koncepcji skutkujący chaosem oraz wątpliwą etycznie postawę autora. Z pewnością nie sięgnę po kolejne książki autora z obawy, że swoim zakupem mogłabym finansować plagiatowanie prac innych autorów.

Książkę w sumie czyta się dobrze natomiast rozczarowała mnie konstrukcja. Przede wszystkim tytuł powinien brzmieć
".. elit politycznych..". Ponadto spodziewałam się informacji niedostępnych na lekcjach historii, szczegółów życia towarzyskiego czasem może pikantnych aczkolwiek na poziomie ( odskocznia od pudelków, Party itp) natomiast dostałam życiorysy kilku osób lekko prywatne, do bólu historyczno- polityczne. Szkoda ponieważ ten czas odzyskania niepodległości i dwudziestolecia jest dla mnie poniekąd dowodem że kiedyś w Polsce żyli ludzie na poziomie, inteligentni, otwarci nawet w zawirowaniach życia prywatnego.Chciałam więcej normalności dostałam lekcje historii.

Nie mogę zachwycić się tą pozycją. Jest zbiorem anegdot wyciętych z innych książek. W dodatku tych najbardziej skandalicznych, dziś powiedzielibyśmy brukowych. Dobra gdyby pisał ją laik, ale od zawodowego historyka powinno się chyba więcej wymagać. Jeśli ktoś zajmuje się tematyką w głębszy sposób, to ta pozycja niewiele mu da. Ale czegóż się dziwić po autorze, który produkuje książki w sposób hurtowy, a do tego jest specjalistą od prawie wszystkich epok- od starożytności niemal po czasy obecne.

Tytuł książki może wprowadzać w błąd, bo tematyka skupia się właściwie na kilku pobieżnych szkicach z życia prominentnych polityków obozu sanacyjnego. Brak rozdziałów poświęconych innym czołowym postaciom z życia politycznego II RP (wskazując chociażby Ignacego Daszyńskiego, Romana Dmowskiego czy Macieja Rataja) powoduje, że zaprezentowana panorama jest niekompletna i uboga w detale.

W zasadzie nie mam do czego się przyczepić, miła książka, przyjemnie się czyta, historia Polski pokazana fragmentarycznie, ale od tej "ciekawszej" strony, może tylko za bardzo pobieżnie, nie rozumiem też takiego a nie innego wyboru bohaterów - ale wszystko inne rekompensuje braki. Tylko gorzko się robi po lekturze, gorzko...

Zgodnie z tytułem i założeniem autor grzebie się w życiu osobistym ważnych postaci tamtych czasów. Bardzo interesująco grzebie i nie przekraczając pewnych granic. Wiele ciekawostek, mnóstwo anegdot i niemało takich zwykłych obyczajowych realiów. Niezwykle zajmująca lektura.

Temat trochę pobieżnie potraktowany. Czasami miałam wrażenie, że to nieznacznie rozszerzona praca magisterska. Ale czytało się całkiem dobrze. Rozdziały dot. Wieniawy-Długoszowskiego i Piłsudskiego bardzo ciekawe.

Troszeczke z nostalgia, z przymróżeniem oka, z zaduma i ciekawościa przeczytałam i polecam.

Świetna i tyle!