Salon gier

Nostalgia dla starszych, Goonies dla młodszych. „Każdy chce iść do nieba, ale nikt nie chce umrzeć”

Nostalgia dla starszych, Goonies dla młodszych. „Każdy chce iść do nieba, ale nikt nie chce umrzeć”

Dużo nawiązań i dużo śmiechu.

Dużo nawiązań i dużo śmiechu.

Akcja fabuły rozgrywa się na naszym pięknym, polskim podwórku lat 90-tych, a głównymi bohaterami jest grupka trzynastolatków w składzie: Paweł aka Pawlos, Karaś oraz Stona, a także młodsza o rok siostra Pawła, Baśka.

Przypadkiem Paweł staje się posiadaczem żetonu do automatu i postanawia zabrać przyjaciół do starego salonu gier na obrzeżach miasta. Po dotarciu na miejsce okazuje się, że ostały tam świetnie zachowane konsole oraz automaty - a kiedy jeden z nich niespodziewanie się włącza, ekipa postanawia zaryzykować i zagrać.

Wrzucają żeton i...

Stają się pikselowymi postaciami w świecie gier. Od tej pory zmuszeni są walczyć o swoje życie, próbując zrozumieć mechanikę świata. Przerzucani od gry do gry, zaciekle starają się odnaleźć sposób na wydostanie się z automatu całym i zdrowym - a przede wszystkim w komplecie.

To bardzo krótka książka i wcale nie czyta się jej prawie trzy godziny - fizycznie jest ona w formie jakby pudełka od płyty DVD, więc strony są małe. Z ciekawostek, rozdziały mają tytuły jak menu gry na automacie: "Insert coin", "press start" itp., itd. Czyta się szybko i całkiem przyjemnie. Czuć polski klimat, bo język, jakiego używa autor jest typowo polski: chaszcze, pryskać dokądś, bebzon, zbastować, skrewić. Może nie brzmi to jak lata 90' ale na pewno brzmi polsko i można się przy tym dobrze bawić, choć młodsze pokolenia mogą mieć z tym kłopot.

Ja w każdym razie bawiłam się całkiem dobrze.

Akcja fabuły rozgrywa się na naszym pięknym, polskim podwórku lat 90-tych, a głównymi bohaterami jest grupka trzynastolatków w składzie: Paweł aka Pawlos, Karaś oraz Stona, a także młodsza o rok siostra Pawła, Baśka.

Przypadkiem Paweł staje się posiadaczem żetonu do automatu i postanawia zabrać przyjaciół do starego salonu gier na obrzeżach miasta. Po dotarciu na miejsce...

Leszkowi nie można odmówić pomysłowości - najpierw epic fantasy pisane dwunastozgłoskowcem, teraz portal fantasy o przeniesieniu się do świata retro gier - wzbogacone albumem rapsów pod 8-bitowe bity.

Pomysł fantastyczny, fabuła dość prosta, ale poprowadzona nawet zgrabnie, dużo nostalgii. Warsztat autora wymaga jednak jeszcze nieco pracy.

Pierwszym problemem jaki zauważyłem był język używany przez bohaterów. Zwroty jak 'gitówa' czy 'odzobaczyć' kompletnie nie pasują do Polski '94 - do slangu młodzieżowego weszły dobrą dekadę później (czego sam byłem świadkiem - może dlatego zwróciłem na to uwagę). Każdy taki przypadek kompletnie wybijał mnie z opowieści. To trochę, jakby w książce fantasy bohaterowie nazywali rycerzy 'gigachadami' - zwyczajnie się nie spina.
Osadzając fabułę w konkretnym miejscu i czasie, dobrze jednak dopilnować, by słowa bohaterów pasowały do tego miejsca i czasu. Mam wrażenie, że w tym przypadku mogła nieco zawalić redakcja.

Moim drugim problemem był nieco siermiężny rozwój postaci. Z jednej strony, fajnie, że bohaterowie mają zdolność autorefleksji i jakoś się rozwijają - bo chyba wciąż nie jest to oczywiste u naszych rodzimych autorów. Z drugiej, byłoby jeszcze fajniej gdyby zrobić to trochę subtelniej niż w formie 3-4 wewnętrznych monologów / wyliczanki traum i kłótni.

Tak czy inaczej, wciąż bawiłem się całkiem nieźle i mam nadzieję, że z wraz z kolejnymi książkami Leszek się dotrze - bo ze swoją pomysłowością zdecydowanie ma potencjał.

Leszkowi nie można odmówić pomysłowości - najpierw epic fantasy pisane dwunastozgłoskowcem, teraz portal fantasy o przeniesieniu się do świata retro gier - wzbogacone albumem rapsów pod 8-bitowe bity.

Pomysł fantastyczny, fabuła dość prosta, ale poprowadzona nawet zgrabnie, dużo nostalgii. Warsztat autora wymaga jednak jeszcze nieco pracy.

Pierwszym problemem jaki...