Powiedziała, że nie żałuje

Piękna, poruszajaca opowieść, w której autor skupia się na trudnej sytuacji kobiet w czasie wojny i ich niejednoznacznych wyborach moralnych.
Słusznie zwraca uwagę, że ich rola w konfliktach zbrojnych jest marginalizowana, będą raczej stanowić tło zdarzeń lub w tym przypadku - przedmiot ataku społeczeństwa jako zdrajczynie narodu czy zwyczajnie "niemieckie kurwy".
Owszem żadna z bohaterek nie jest idealna, ale mają swoje powody, by "ruszyć w podróż". Dla jednej to chęć pomocy rannemu, dla innych złudzenie, że mogą poprawić swój los, uciec od obojętności i braku uczuć ze strony najbliższych czy wreszcie zaznać odrobinę uczuć w świecie ogarniętym wojną.
Podróż, którą podejmują jest nie tylko trudem tułaczki przez niezmierzone równiny i pagórki, rzeki i zniszczone wsie, ale też podróżą sentymentalną w głąb własnej duszy. Cenne jest to, że autor nie idealizuje swoich bohaterek, główną (Irene) ukazuje w wielu niejednoznacznych sytuacjach, ale dzięki temu tworzy bardziej autentyczny i uniwersalny obraz ludzkich wyborów, gdy katalog tych wyborów jest mocno uszczuplony, ale wciąż jednak można wybrać lepiej lub gorzej. Naprawdę dobra pozycja.

Piękna, poruszajaca opowieść, w której autor skupia się na trudnej sytuacji kobiet w czasie wojny i ich niejednoznacznych wyborach moralnych.
Słusznie zwraca uwagę, że ich rola w konfliktach zbrojnych jest marginalizowana, będą raczej stanowić tło zdarzeń lub w tym przypadku - przedmiot ataku społeczeństwa jako zdrajczynie narodu czy zwyczajnie "niemieckie kurwy".
Owszem...

To przejmująca powieść drogi o pięciu kobietach wracających po wojnie do miejsca, które kiedyś nazywały domem. Tyle że ten powrót wcale nie oznacza ukojenia. To raczej powrót do przeszłości, do wspomnień, do niechcianego życia — a może do nikąd. Każda z nich niesie własny ciężar: wstyd, żal, samotność, konieczność ucieczki przed dawnym życiem — z wyboru lub z przymusu.
Książka dotyka trudnej tematyki kobiet po drugiej wojnie światowej. Pokazuje bezlitosną, powojenną rzeczywistość, w której nie ma miejsca na sentymenty. Jest walka o przetrwanie, trudne wybory i świadomość, że pewnych decyzji nie da się cofnąć. To także opowieść o sile kobiecości — cichej, upartej, pozbawionej patosu, ale niezwykle prawdziwej.
Proza jest surowa, bardzo oszczędna w słowach, momentami chłodna, a przez to jeszcze bardziej dojmująca. Emocje kryją się między wierszami. Droga, którą bohaterki przemierzają, nigdy się nie kończy — staje się częścią ich życia.
Piękna, wzruszająca, totalnie nietuzinkowa opowieść. Zdecydowanie warta przeczytania.

To przejmująca powieść drogi o pięciu kobietach wracających po wojnie do miejsca, które kiedyś nazywały domem. Tyle że ten powrót wcale nie oznacza ukojenia. To raczej powrót do przeszłości, do wspomnień, do niechcianego życia — a może do nikąd. Każda z nich niesie własny ciężar: wstyd, żal, samotność, konieczność ucieczki przed dawnym życiem — z wyboru lub z...

„Powiedziała, że nie żałuje” – to zdanie, proste i niemal pozbawione emocji, uderza w czytelnika z siłą taranu już na samym początku najnowszej powieści Tommiego Kinnunena. Fiński pisarz, znany z niezwykłej wrażliwości na losy jednostek uwikłanych w tryby wielkiej historii, tym razem zabiera nas w podróż przez zgliszcza Laponii roku 1944. Moja ocena to mocne 8/10 – za odwagę w dotykaniu tematów niewygodnych, za chłodny, niemal ascetyczny styl i za stworzenie portretu kobiet, o których historia wolałaby zapomnieć.

Fabuła: Marsz przez czyściec
Konstrukcja fabuły opiera się na motywie drogi, który w literaturze często służy wewnętrznej przemianie, jednak u Kinnunena staje się on formą pokuty i próbą odzyskania podmiotowości. Śledzimy losy pięciu fińskich kobiet, które podczas wojny pracowały dla niemieckich wojsk. Po kapitulacji III Rzeszy, ogolone na łyso, napiętnowane i upodlone, decydują się na pieszy powrót do domów przez spaloną, zaminowaną ziemię północy.

To nie jest klasyczna narracja o powrocie bohaterów. To marsz przez czyściec, w którym każdy krok jest walką z fizycznym bólem, głodem i wszechobecnym poczuciem winy. Fabuła jest linearna, ale gęsto przetykana retrospekcjami, które powoli odsłaniają motywacje bohaterek. Kinnunen nie buduje napięcia za pomocą nagłych zwrotów akcji; napięcie bierze się z samej obecności zagrożenia – zaminowanych poboczy, wrogich spojrzeń rodaków i niepewności, co zastaną na końcu drogi.

Bohaterowie: Twarze wykluczenia
Największym osiągnięciem Kinnunena jest kreacja bohaterów, a właściwie bohaterek, które wymykają się łatwym ocenom moralnym. Centralną postacią jest Irene, która zostawiła męża i dziecko, by iść za niemieckim oficerem. Autor nie próbuje jej wybielać, ale pozwala nam zrozumieć jej pragnienie wyrwania się z dusznej, wiejskiej rzeczywistości.

Kobiety te są dla narodu „materacami Hitlera”, zdrajczyniami, które zasłużyły na swój los. Jednak w obiektywie Kinnunena stają się przede wszystkim ludźmi, którzy w ekstremalnych czasach dokonali ludzkich wyborów. Relacje między pięcioma uciekinierkami są szorstkie, pozbawione zbędnej czułości; to wspólnota nieszczęścia, w której solidarność rodzi się z konieczności przetrwania, a nie z sentymentu.

Styl Tommiego Kinnunena zasługuje na najwyższe uznanie. Jest on tak samo surowy i oszczędny jak lapoński krajobraz. Autor unika zbędnych przymiotników i emocjonalnego szantażu. Pisze zdaniami krótkimi, konkretnymi, niemal chłodnymi, co paradoksalnie potęguje siłę rażenia opisywanych wydarzeń. Piękno tej prozy tkwi w jej autentyzmie – w opisach brudu, potu i smrodu spalenizny, które kontrastują z majestatyczną, obojętną naturą północy. Kinnunen ma rzadki dar opisywania stanów wewnętrznych poprzez fizyczność; ból stóp bohaterki mówi nam o jej determinacji więcej niż długie monologi.

Doceniam dojrzałość warsztatową i odwagę tematyczną. Kinnunen dotyka narodowej traumy Finów, zdejmując maskę z „wojny o honor” i pokazując jej brudne podszewki. Książka jest rzetelnym studium wstydu i wykluczenia. Dlaczego nie 10? Momentami rytm marszu staje się zbyt jednostajny, a pewne opisy drogi mogą wydawać się powtarzalne, co nieco wyhamowuje dynamikę lektury w środkowej części. Niemniej jednak, finał powieści wynagradza te drobne przestoje z nawiązką.

Powiedziała, że nie żałuje to jedna z najważniejszych powieści o wojnie, jakie ukazały się w ostatnich latach. To hołd dla kobiet, które historia wymazała, oraz przypomnienie, że pokój nie dla wszystkich oznacza koniec cierpienia. Kinnunen stworzył dzieło wybitne, bolesne i niezwykle potrzebne.

„Powiedziała, że nie żałuje” – to zdanie, proste i niemal pozbawione emocji, uderza w czytelnika z siłą taranu już na samym początku najnowszej powieści Tommiego Kinnunena. Fiński pisarz, znany z niezwykłej wrażliwości na losy jednostek uwikłanych w tryby wielkiej historii, tym razem zabiera nas w podróż przez zgliszcza Laponii roku 1944. Moja ocena to mocne 8/10 – za...

II wojna światowa z perspektywy kobiet, które z różnych powodów znalazły się po złej stronie barykady. Powieść drogi trzymająca w napięciu. Seria Wydawnictwa Poznańskiego trzyma poziom. Polecam

II wojna światowa z perspektywy kobiet, które z różnych powodów znalazły się po złej stronie barykady. Powieść drogi trzymająca w napięciu. Seria Wydawnictwa Poznańskiego trzyma poziom. Polecam

Największy plus na ciekawy wątek historyczny, to mnie przyciągnęło do tej książki, ale nie tylko. Było kilka nietypowych rozwiązań, np główna bohaterka to wcale nie ta najbardziej niezłomna, empatyczną i budząca sympatie, o dziwo też chyba nie wyciągnie najwięcej wniosków z tej ,podróży’. Ciekawa obserwacja, że nawet wielotygodniowa wędrówka w trudnych warunkach może nie zmienić twardych przekonań i uprzedzeń.

Największy plus na ciekawy wątek historyczny, to mnie przyciągnęło do tej książki, ale nie tylko. Było kilka nietypowych rozwiązań, np główna bohaterka to wcale nie ta najbardziej niezłomna, empatyczną i budząca sympatie, o dziwo też chyba nie wyciągnie najwięcej wniosków z tej ,podróży’. Ciekawa obserwacja, że nawet wielotygodniowa wędrówka w trudnych warunkach może nie...

Niezwykle poruszająca opowieść o losach potępionych kobiet, które marzą jedynie o powrocie do domu. Jednak, aby dotrzeć do celu czeka je długa droga podczas której zmierzą się z wieloma przeciwnościami, a także sprawdzą swoje siły - zarówno te fizyczne jak i psychiczne.
Lektura miejscami bywa przytłaczająca, ale dzięki temu lepiej oddaje ówczesne realia.

Niezwykle poruszająca opowieść o losach potępionych kobiet, które marzą jedynie o powrocie do domu. Jednak, aby dotrzeć do celu czeka je długa droga podczas której zmierzą się z wieloma przeciwnościami, a także sprawdzą swoje siły - zarówno te fizyczne jak i psychiczne.
Lektura miejscami bywa przytłaczająca, ale dzięki temu lepiej oddaje ówczesne realia.

1. To nie jest idealna powieść, ma wady, ALE porusza niezwykle ciekawy temat, zwraca uwagę na obszar, który jest rzadko poruszany.
2. Łatwo rzucać oskarżeniami, dopóki sami nie znajdziemy się w konkretnej sytuacji, to jest bolesna opowieść o wojnie, ludzkich zachowaniach i decyzjach, których skutków nie jesteś w stanie przewidzieć.
3. To jest powieść drogi, gdzie powrót wcale nie do końca oznacza zakończenia podróży.
4. Ciekawa próba zbudowania potencjalnej historii ze strzępków informacji, gdy świadkowie naoczni nie żyją, a gdy żyli nie chcieli dzielić się swoją historią.

1. To nie jest idealna powieść, ma wady, ALE porusza niezwykle ciekawy temat, zwraca uwagę na obszar, który jest rzadko poruszany.
2. Łatwo rzucać oskarżeniami, dopóki sami nie znajdziemy się w konkretnej sytuacji, to jest bolesna opowieść o wojnie, ludzkich zachowaniach i decyzjach, których skutków nie jesteś w stanie przewidzieć.
3. To jest powieść drogi, gdzie powrót...

Koniec II wojny światowej. I kobiety na wojnie. A dokładniej - po wojnie.
To historia niejednoznaczna a czasami kontrowersyjna.
Kobiety pracujące dla Niemców. Były kucharkami, pielęgniarkami, szwaczkami, sprzątaczkami. Czasem pocieszycielkami i kochankami. Finki, Laponki, Norweżki. Pracowały aby przeżyć. Dla pieniędzy. Aż do zakończenia wojny.
Potem zostały osądzone i skazane. Już niepotrzebne. Zhańbione.
Czeka je powrót do rodzinnego domu i życie z piętnem. Do domu, gdzie być może nikt na nie nie czeka.
Jakiego wyboru dokonają kobiety?

Zostawiam was z tym pytaniem.
,

Koniec II wojny światowej. I kobiety na wojnie. A dokładniej - po wojnie.
To historia niejednoznaczna a czasami kontrowersyjna.
Kobiety pracujące dla Niemców. Były kucharkami, pielęgniarkami, szwaczkami, sprzątaczkami. Czasem pocieszycielkami i kochankami. Finki, Laponki, Norweżki. Pracowały aby przeżyć. Dla pieniędzy. Aż do zakończenia wojny.
Potem zostały osądzone i...

Wyjątkowo satysfakcjonująca książka z naprawdę udanym zakończeniem. Plusem jest tu dla mnie to, co dla innych może być minusem. Tu nie ma cudownych zbiegów okoliczności, nie ma kobiet wyjątkowo silnych i niezłomnych. Każda z bohaterek ma swoje słabości i jest tu, gdzie jest właśnie dlatego, że nie jest superbohaterką.

Przez długi czas zastanawiałam się, jak się skończy wątek Irene i muszę przyznać, że kierunek, który wybrał autor jest dla mnie najbardziej wiarygodny.

No i tematyka! Będę musiała poszukać literatury poświęconej polskim kobietom, które świadomie wybrały drogę Irene, Veery i pozostałych bohaterek.

Wyjątkowo satysfakcjonująca książka z naprawdę udanym zakończeniem. Plusem jest tu dla mnie to, co dla innych może być minusem. Tu nie ma cudownych zbiegów okoliczności, nie ma kobiet wyjątkowo silnych i niezłomnych. Każda z bohaterek ma swoje słabości i jest tu, gdzie jest właśnie dlatego, że nie jest superbohaterką.

Przez długi czas zastanawiałam się, jak się skończy...

Dałabym 8/10 ale nie podobało mi się zakończenie, i te ucięte historie pozostałych kobiet:(

Dałabym 8/10 ale nie podobało mi się zakończenie, i te ucięte historie pozostałych kobiet:(