Narine Abgarjan

Są takie powieści, którymi jesteśmy zewsząd bombardowani i takie, o których - niesłusznie - jest zbyt cicho. Myślałam o tym czytając wspaniałego "Simona". Nie miałam do tej pory zbyt wiele do czynienia z kulturą i literaturą ormiańską, może więc dlatego tak ochoczo dałam się uwieść historii Simona, tego męża z lubością zdradzającego żonę, którego śmierć zebrała przy trumnie wszystkie jego kobiety. Tytułowy bohater jest tu tłem, bo na pierwszym planie są one - kobiety. Silwia, Eliza, Sofia, Susanna, Melania, ale też inne, które dopełniają tę wielowątkową opowieść. Autorka serwuje nam dramaty małe i naprawdę wielkie, złamane serca, oczekiwanie bez ukojenia, rodziny, które się wspierają i te, które zupełnie nie. Niechciane małżeństwa, całkiem niedobrane, pełne przemocy i łez. Odbierane dzieci, mężowie, którzy zdradzają na potęgę, marzenia, które nie mają szans na spełnienie. Paradoksalnie, jest tu też sporo ciepła i humoru - genialna scena więzienna z rywalami w sąsiednich celach! W życiu każdej ze wspomnianych kobiet pojawia się Simon i zmienia je diametralnie. Czy wiarołomca może być dobrym człowiekiem? Może. Czasem miłości, czułości i oddania jest tyle, że nie można go rezerwować dla jednej kobiety... Wiem, to brzmi jak herezja, jakaś akceptacja zdrad małżeńskich. Aż tak tolerancyjna nie jestem, ale naprawdę w tej historii nie ma miejsca na oburzenie. O Simonie wiemy tu najmniej. Nie znamy jego myśli, możemy podejrzewać co czuje. Jest figurą, która wprowadza zmiany, sama będąc przezroczystą. Kobiety są tu pełnokrwiste, emocjonalne, rozumiałam ich rozterki, każdą na swój sposób polubiłam, każdej kibicowałam. Chyba najbardziej przejęłam się losami Susanny, tej bohaterki tragicznej, której życie okazało się najsmutniejsze. Bardzo, bardzo zachęcam Was do lektury tej wielowymiarowej powieści, w której miłość robi wszystko, by wygrać i czasem jej się to udaje...