Profil użytkownika: czytanienaplatanie

„Właściwie całe moje życie wydaje się rozwiązaniem tymczasowym.”

Debiutancka powieść Caroline Wahl, „22 długości”, była dla mnie ubiegłorocznym objawieniem i totalnym zachwytem. A w marcu autorka wróciła z drugim tomem cyklu z siostrami Tildą i Idą, w którym zachowała swój charakterystyczny, żywy i autentyczny, z jednej strony surowy, a z drugiej pełen ciepła styl. W „17 w skali Beauforta” wrzuciła mnie w emocjonalny sztorm o niewyobrażalnej sile, by na końcu subtelnie uspokoić wzburzone fale i przepuścić promień słońca przez kłębowisko czarnych chmur.

W poprzedniej części zgłębialiśmy perspektywę Tildy, tym razem stery przejmuje młodsza z sióstr. Jednak łajba zwana życiem nie jest jej przychylna, a sterowanie z gulą wściekłości, żałoby, traumy i wyrzutów sumienia, zamglone używkami, często znosi ją na manowce. Kiedy emocje dławią, jedyną drogą pozostaje ucieczka od znanych miejsc, znanego życia. Od siostry, której troska budzi irracjonalną złość, i od siebie samej. Jednak upychając dotychczasowe życie do jednej zniszczonej walizki, zabiera je ze sobą.

To historia bezustannie pulsująca emocjami. Opowieść toczy się liniowo, zgodnie z upływającym czasem, ale wspomnienia i przemyślenia Idy tną tę rzeczywistość jak ostry nóż. To one czają się w mroku, nie pozwalając spać i przywołując koszmary, a w dzień wywołują napady lęku lub totalne zagubienie. Jej jedynym wentylem bezpieczeństwa, zupełnie jak w poprzedniej części, staje się woda. Tym razem to nie chłodny basen, a nieprzewidywalne morze otaczające wyspę Rugię, w którym pływa aż do utraty sił, byle tylko uciec od rzeczywistości, życia i przytłaczających ataków paniki.

Właśnie tam, na Rugii, w swoim najciemniejszym momencie, Ida trafia na dobrych, bezinteresownych ludzi. W jej życiu pojawia się też Leif, na zewnątrz odnoszący sukcesy didżej, a wewnątrz chłopak doświadczony przez los równie mocno jak ona. To tu Ida uświadamia sobie, że życie nie jest przewidywalne i nigdy nie będzie spokojną taflą, ale nie da się zawsze uciekać. Bo nie tylko my potrzebujemy innych ludzi, by przetrwać, równie mocno oni potrzebują nas. A czasem wystarczy być.

Autorka po raz drugi przeniknęła swoimi słowami do mojego serca. Napisała powieść tak prawdziwą, że czytając, niemal czułam słony smak łez i morskiej wody. Ta historia uderza z potężną siłą, obnaża najtrudniejsze uczucia, a ostatecznie przynosi niezwykłe, uwalniające ukojenie. To surowy, gęsty od emocji portret dziewczyny, która próbuje po prostu przetrwać, a ja ściskałam za nią kciuki aż do bólu.

„Właściwie całe moje życie wydaje się rozwiązaniem tymczasowym.”

Debiutancka powieść Caroline Wahl, „22 długości”, była dla mnie ubiegłorocznym objawieniem i totalnym zachwytem. A w marcu autorka wróciła z drugim tomem cyklu z siostrami Tildą i Idą, w którym zachowała swój charakterystycz...

Rozwiń

Zwiń

Ponad rok temu czytałam pierwszą książkę You Yeong Gwanga „Sklep pory deszczowej” i choć urzekł mnie magiczny koncept Tęczowego Miasta, sama historia wydała mi się nieco zbyt prosta i skierowana raczej do młodszych czytelników. Mimo to, z dużym zaciekawieniem sięgnęłam po nową książkę autora „Podróż na Wyspę Szczęścia”, licząc że rozwinie skrzydła, ale niestety tym razem zachwytu było jeszcze mniej.

Autor pozostaje wierny swojej stylistyce tworząc współczesne baśnie, które mają nas otulać i przypominać o najważniejszych wartościach. Jeśli jednak „Sklep...” wydawał mi się momentami infantylny, to tutaj baśniowa naiwność została wzbogacona o wręcz moralizatorskie tony.

Ale to wcale nie oznacza, że Was nie zachwyci. Widziałam, że pierwsze oceny są bardzo wysokie, a opinie zdecydowanie pozytywne. Jeśli szukacie baśniowej opowieści o pokonywaniu własnych słabości i poszukiwaniu sensu życia, która stawia na marzenia, to ten tytuł może być dla Was idealnym comfort bookiem.

Czwórka bohaterów, z którą wyruszamy w długą i niebezpieczną podróż w poszukiwaniu Wyspy Szczęścia zdecydowanie budzi sympatię. Każdego z nich los mocno doświadczył, społeczeństwo spisało na straty, a jedynym, co pcha ich do przodu jest nadzieja, że na końcu drogi czeka na nich spełnienie marzeń. Tak zaczyna się klasyczna powieść drogi, pełna niebezpieczeństw, ale przede wszystkim życiowych, choć czasem wręcz moralizatorskich lekcji.

You Yeong-Gwang znów pisze o marzeniach. Przekonuje, że to one są sensem naszej egzystencji i że to sama droga do celu nas kształtuje. Próbuje też nadać tej historii ramy niemal religijne, pisząc o Bogu, Bogini i trudach, jakie zsyłają na ludzi, by nauczyli się doceniać to, co mają.

Dla mnie jednak ta forma okazała się zbyt nużąca. O ile w poprzedniej książce fascynował mnie wykreowany świat, tutaj czułam, że autor zbyt mocno sili się na egzystencjalne nauki, tracąc po drodze dynamikę. To bardzo specyficzna, fantastyczno-baśniowa wędrówka w głąb siebie, która może nie trafić do każdego w równym stopniu.

Na uznanie zasługuje natomiast przepiękne wydanie z kreatywną zachętą, by samodzielnie pokolorować brzegi i wnętrza okładek - to może mieć zdecydowanie właściwości terapeutyczne.

Ponad rok temu czytałam pierwszą książkę You Yeong Gwanga „Sklep pory deszczowej” i choć urzekł mnie magiczny koncept Tęczowego Miasta, sama historia wydała mi się nieco zbyt prosta i skierowana raczej do młodszych czytelników. Mimo to, z dużym zaciekawieniem sięgnęłam po nową książkę auto...

Rozwiń

Zwiń

Niektóre schematy w literaturze są zbyt dobre, by je zmieniać! Jeśli tak jak ja pokochałyście serię „Siedem sióstr” Lucindy Riley czy „Utracone córki” Sorayi Lane, to zakochacie się również w „Siostrach mórz” Eleanor Buchanan. To porywająca saga o czterech rozdzielonych siostrach i ich potomkiniach, które, rozsiane po najdalszych zakątkach świata, próbują rozwikłać tajemnicę starożytnej klątwy szkockich głazów, by odkryć swoje korzenie i wreszcie powrócić do domu na klifie.

25 marca miał premierę pierwszy tom tej serii, „Iris”, w którym przepadłam od pierwszych stron! Ta rozgrywająca się w dwóch liniach czasowych opowieść kieruje nas ku najstarszej z sióstr Blackmore, która w latach trzydziestych ubiegłego wieku porywa się na desperacką podróż na Cejlon w poszukiwaniu wuja, oraz współcześnie ku Roz, uciekającej z Australii do Anglii przed brutalnym ojczymem.

Przyznam, że z większą fascynacją śledziłam losy Iris, również przez wzgląd na barwnie ukazane ówczesne realia i odmienność krain oraz klimatów, do których trafia. Jej przepiękna, ale i pełna napięcia historia pokazuje, jak z pragnienia zemsty i pomimo bolesnych strat może narodzić się najprawdziwsza miłość i nowy dom na końcu świata. Autorka daje nam poznać również powody rozdzielenia sióstr i wyjaśnia, dlaczego Iris nigdy nie wróciła na szkockie klify, które tak ukochała.

Ale i mroczna historia Roz budzi ciekawość. Popełniona w jej rodzinie zbrodnia odbija się na niej rykoszetem, a kobieta nie tylko przeżywa trudną żałobę, na której cieniem kładą się wyrzuty sumienia, ale i odczuwa uzasadniony strach o własne bezpieczeństwo.

Obie te opowieści, przeplatane niczym dwie nici z zupełnie innych kilimów, w pewnym momencie łączą się, tworząc cudowny i spójny wzór. I jak to bywa w życiu, zadziałał tu absolutny przypadek oraz intuicja, która przyciągnęła Roz do pewnego londyńskiego antykwariatu z niepokojącym obrazem czterech głazów na wystawie. Nie bez znaczenia okazały się również poszukiwania spadkobierczyń majątku Blackmore'a, którymi zajął się młody prawnik Finn.

To nie tylko dynamiczna, wciągająca akcja czy klimatyczne opisy tak odmiennych skrawków świata jak Szkocja, Australia czy Cejlon, ale przede wszystkim niezwykle budująca historia o odnajdywaniu swoich korzeni i pozwoleniu sobie na szczęście. Znalazłam w niej wszystko, za co kocham ten gatunek: dawne sekrety, dzikie szkockie klify, niebezpieczeństwo, pięknie rodzące się uczucia i odrobinę magii, która subtelnie kieruje losami bohaterek. Autorka zręcznie spięła wszystkie te elementy i w swoim gawędziarskim stylu przejęła kontrolę nad naszymi emocjami od pierwszej do ostatniej strony. I to naprawdę nie jest pusty frazes!

Na samym końcu zdradza nam imię kolejnej młodej kobiety, Clary, kusząc nas zapowiedzią drugiego tomu. I jak tu się oprzeć? To jednak taki słodki przymus, bo jeśli kolejne części okażą się tak ciepłe i urzekające, to zanurzę się w nich z prawdziwą przyjemnością i nadzieją, że potomkiniom czterech sióstr uda się odwrócić klątwę. Ja już odliczam dni!

Niektóre schematy w literaturze są zbyt dobre, by je zmieniać! Jeśli tak jak ja pokochałyście serię „Siedem sióstr” Lucindy Riley czy „Utracone córki” Sorayi Lane, to zakochacie się również w „Siostrach mórz” Eleanor Buchanan. To porywająca saga o czterech rozdzielonych siostrach i ich pot...

Rozwiń

Zwiń

Do „Idealnego dziecka” Lucindy Berry” wróciłam po czterech latach, by się przekonać, czy moje odczucia przy czytaniu będą równie intensywne. I wiecie co? Są. Po raz kolejny utwierdziłam się w przekonaniu, że to genialna, wstrząsająca powieść, którą każdy miłośnik gatunku powinien przeczytać. Może przekona Was również fakt, że autorka jest psycholożką dziecięcą prowadzącą badania w zakresie dziecięcych traum, której powieści wychodzą daleko poza utarte schematy i wyciągają z ludzkiej psychiki najgłębszy mrok.

A fabuła szokuje nie tylko krzywdą dziecka, która jest zawsze jak cios w serce, ale również tak odmiennym od znanego mi z powieści innych autorów podejściem. Tu od początku wiemy, że w tej rodzinie doszło do tragedii. Nie wiemy tylko jakiej ani dlaczego. I szczerze Wam powiem, że poznając tę historię z perspektywy rodziców adopcyjnych małej Janie oraz pracownicy socjalnej (w formie policyjnego przesłuchania) strach przewracać kolejne strony w obawie, co tam znajdziemy.

Na początku jest przerażenie, a potem nadzieja. Bo mała maltretowana, więziona, bita i głodzona dziewczynka znajduje dom i rodziców adopcyjnych, którzy chcą dać jej miłość i bezpieczeństwo, których wcześniej nie doświadczyła. Tylko czy to wystarczy, by zamienić codzienną walkę w normalność? By traumy zostały okiełznane?

Wierzcie mi, że tej powieści nie będziecie w stanie odłożyć na bok, by zjeść obiad czy położyć się spać. Prozaiczne czynności dnia codziennego schodzą na drugi plan przy napięciu sięgającemu zenitu niemal przez całą powieść, by wybuchnąć eksplozją emocji, po której trudno się pozbierać. To przerażająca, duszna historia o dziecięcej krzywdzie, granicach ludzkiej wytrzymałości, o depresji, skrajnym wyczerpaniu, fałszywych nadziejach i odrzuceniu.

I jeśli powieść czytana po raz kolejny wciąż jest w stanie wywołać u mnie takie same ciarki na plecach jak przed laty i równie mocno przemielić emocjonalnie, to wiem, że znów do niej wrócę.

Do „Idealnego dziecka” Lucindy Berry” wróciłam po czterech latach, by się przekonać, czy moje odczucia przy czytaniu będą równie intensywne. I wiecie co? Są. Po raz kolejny utwierdziłam się w przekonaniu, że to genialna, wstrząsająca powieść, którą każdy miłośnik gatunku powinien przeczyta...

Rozwiń

Zwiń

W nazistowskich Niemczech „fizyczna doskonałość była nie tylko ideałem, lecz również standardem i wymogiem”. Co spotykało dzieci z niepełnosprawnościami?

Najnowsza powieść Kate Hewitt „Anioł z Wiednia” przywołuje nieludzki proceder okrutnego reżimu, który traktował dzieci jak wybrakowane odpady. Reżimu, w którym niektórzy lekarze i pielęgniarki, zamiast nieść pomoc, stawali się „mordercami dzieci”, a medycyna narzędziem zbrodni. I mimo że czytałam o tym wcześniej, w niczym nie umniejszyło to trudnych emocji towarzyszących lekturze, a niektóre przerażające obrazy mam pod powiekami do dziś.

Niemcy, rok 1940. Pielęgniarka pediatryczna Hannah Stern pracuje w programie Lebensborn, by później na prośbę brata, oficera Abwehry, wyjechać z jego niepełnosprawnym synem, Willim, do rzekomo elitarnego szpitala w Wiedniu. Jednak miejsce, które zachwyca pięknem architektury, pod pozorami opieki nad dziećmi skrywa okrutną prawdę. Ale ci, którzy nie odwracają oczu, wiedzą, co tam się naprawdę dzieje.

Hannah nie jest jedną z nich. Ona chce jedynie przetrwać wojnę i się nie wychylać. W szpitalu Am Steinhoh poznaje jednak inną pielęgniarkę, Margarethe, i za jej sprawą to, o czym i tak wiedziała w skrytości ducha, wychodzi na światło dzienne w całym swym przerażającym bestialstwie. Czy wiedząc o tym, co się dzieje, może pozostać bierna? Nie podjąć próby uratowania choć kilkorga dzieci?

Hannah nie jest postacią kryształową, a jej strach i wewnętrzną walkę z własnym sumieniem naprawdę można zrozumieć. I musi dojść do niewyobrażalnej tragedii, by coś w niej pękło. By przestała unikać prawdy. By znalazła w sobie nadludzką odwagę i podjęła śmiertelnie niebezpieczną walkę o ocalenie choćby jednego dziecka.

Klamrą spinającą tę wstrząsającą historię jest rok 1946 i wiedeński proces „morderców dzieci” z Am Steinhof. Kobieta z ocalałym dzieckiem czeka na werdykt, wiedząc, że choć uratowała zaledwie garstkę, dla tych istnień oznaczało to cały świat. Jednak czy jakikolwiek wyrok sądu może zadośćuczynić śmierci niewinnych?

W powieści autorka inspiruje się faktami, prawdziwymi osobami i przywołuje postaci, które istniały naprawdę, co daje tej fikcyjnej historii porażająco autentyczny wydźwięk. To lektura rozrywająca serce, której nie da się tak po prostu zapomnieć.

W nazistowskich Niemczech „fizyczna doskonałość była nie tylko ideałem, lecz również standardem i wymogiem”. Co spotykało dzieci z niepełnosprawnościami?

Najnowsza powieść Kate Hewitt „Anioł z Wiednia” przywołuje nieludzki proceder okrutnego reżimu, który traktował dzieci jak wybrakowane ...

Rozwiń

Zwiń

O znanych mi miejscach czytam z większym sentymentem, bo zawsze lekturze towarzyszą bardziej intensywne emocje i obrazy. Czuję wtedy, jakbym wraz z bohaterami spacerowała znanymi mi uliczkami, nawet jeśli dzieli nas 1500 lat, jak w przypadku „Złotej bramy”, przepięknej i klimatycznej książki Sary Weber.

Już gdy przeczytałam opis powieści, obiecujący niesamowitą i zmysłową podróż do czasów świetności Bizancjum za panowania cesarza Justyniana, moje serce zabiło trochę szybciej. Bo podczas wojaży kamperem po Turcji pokochałam wschodni klimat, a do Stambułu wracałam wielokrotnie. Spacerując po pałacowych ogrodach czy podziwiając majestat Hagii Sophii, zastanawiałam się, jak to miasto tętniło życiem setki lat temu. I ta powieść spełniła swe obietnice - porwała mnie emocjami, zapachami Orientu i ówczesnymi realiami tak bardzo, że z przyjemnością wzięłam ją pod patronackie skrzydła.

Historię poznajemy z perspektywy Bereniki, która jako mała dziewczynka w dramatycznych okolicznościach opuszcza rodzinną wieś oraz dotkniętą potworną biedą rodzinę i trafia do stolicy. Przejście przez tytułową Złotą Bramę to dla niej dosłownie wejście do innego świata. Dzięki żołnierzowi o imieniu Leo dziewczynka unika tragicznego losu niewolnicy i trafia pod opiekuńcze skrzydła jego matki do cesarskich kuchni.

I tę część, w której dominuje kuchenny świat pełen zapachów, gwaru, pełnego brzucha i pozornego bezpieczeństwa, czytałam jak urzeczona. Dla Bereniki staje się on niczym raj. Jednak im jest starsza, tym więcej dostrzega i tym większa rysa pojawia się na tym pięknym obrazie. Pałacowe mury skrywają intrygi i brak lojalności, a ulice miasta okrucieństwo wobec pędzonych, półnagich niewolników. Dziewczyna ma świadomość, jak niewiele brakowało, by była jedną z nich. Zwłaszcza, gdy w końcu odkrywa wstrząsającą i łamiącą serce prawdę o tym, co stało się z jej ojcem i dlaczego znalazła się w Konstantynopolu.

Z czasem Berenika staje się jedną z zaufanych osób cesarzowej Teodory i poznaje pierwszą miłość. W cesarstwie dochodzi jednak do krwawych zamieszek, które ostatecznie zdemaskują zdrajców i ujawnią tych naprawdę lojalnych. Czy uda jej się przetrwać chaos u szczytu władzy i we własnym sercu? Podnieść się po ogromnej krzywdzie? I jak daleko sięga jej własna lojalność?

Autorka umiejętnie wplata życie dziewczyny w wielką historię, a śledzenie politycznych bitew nie bezpośrednio, lecz z relacji innych, okazało się ciekawym zabiegiem, dodającym powieści autentyczności. To piękna opowieść o przetrwaniu i poświęceniu. O kobiecie, której ślepy traf pozwala wydostać się ze skrajnej biedy i przetrwać, która czasem musi postępować wbrew sobie, ale zawsze ma nadzieję, że przyjdzie jej doświadczyć szczęścia.

Jeśli chcielibyście pospacerować zalanymi słońcem uliczkami, ale i mrocznymi zaułkami dawnego Konstantynopola, zapraszam Was na tę pełną emocji, smaków i zapachów literacką podróż w czasie. Gwarantuję Wam, że ta historia Was pochłonie, a po przewróceniu ostatniej strony zostaniecie z poczuciem czytelniczego zachwytu!

O znanych mi miejscach czytam z większym sentymentem, bo zawsze lekturze towarzyszą bardziej intensywne emocje i obrazy. Czuję wtedy, jakbym wraz z bohaterami spacerowała znanymi mi uliczkami, nawet jeśli dzieli nas 1500 lat, jak w przypadku „Złotej bramy”, przepięknej i klimatycznej książ...

Rozwiń

Zwiń

Barwna okładka ze złotymi zdobieniami i ilustrowane brzegi nie zwiastują lektury tak ciężkiej od emocji, jaką okazała się „Wiedźma z Sudetów”. Najnowsza powieść Moniki Raspen to bowiem nie lekka opowieść o czarownicach tańczących wokół ognia czy latających na miotłach, a inspirowana prawdziwymi wydarzeniami w czeskim, XVII-wiecznym Szumberku historia okrucieństwa i strachu.

Autorka, dbając jak zawsze o niesamowitą rzetelność historyczną, ubrała najmroczniejszy rozdział tego regionu w przepiękny, literacki język, czyniąc z tej opowieści lekturę nieodkładalną.

Zaczynając czytać, nie pomińcie wstępu autorki, bo to on nastraja nas właściwie do przedstawianych wydarzeń, a jednocześnie działa jak ostrzeżenie. Autorka zauważa, że dzisiejszy hejt i dawne procesy o czary mają podobne źródła, wynikają z bardzo podobnych mechanizmów społecznych. Że choć stosy już nie płoną, to słowo nadal ma moc zabijania. Że ci, którzy odwracają wzrok, gdy dzieje się krzywda i niesprawiedliwość, stają się współsprawcami. To naprawdę daje do myślenia, a po lekturze poczujecie te słowa jeszcze głębiej.

Ta historia pokazuje, jak niewiele trzeba, by toczący się kamyk zmienił się w lawinę, której nikt nie jest w stanie zatrzymać. Lawinę, która zachłannie pochłania kolejne ofiary, dopóki nie zostaną tylko zgliszcza. Tu jeden czyn głodnej staruszki, który dziś potraktowalibyśmy jako drobny incydent, dla ówczesnych jest straszliwym bluźnierstwem, stającym się iskrą rzuconą na stos.

Autorka kreśli obraz miasteczka, które z oazy spokoju zmienia się w piekło. Miejsca, w którym to nie czary są groźne, ale ludzie. To oni, pchani poczuciem władzy, chęcią zemsty, chciwością czy zwykłym kompleksem niższości, rzucają oszczerstwa. A inni z konformizmu i strachu odwracają wzrok. Wystarczy jedno pomówienie, jedno spojrzenie, by zapłonęły kolejne stosy.

Poznajemy całą plejadę postaci, zdawać by się mogło zwykłych ludzi, dobrych sąsiadów, których nie podejrzewalibyśmy o taką zaciekłość i pogardę dla innych. A najbardziej przerażający z nich wszystkich jest zacietrzewiony w nienawiści sędzia Boblig, który ogniem stosów próbuje zagłuszyć własne sumienie.

Ta powieść to nie tylko krwawy obraz tamtych dni, kiedy ciemność panowała nad oświeceniem, ale również lustro współczesności i nas samych. Bo czy przeszłość nas czegokolwiek nauczyła? A może po prostu zmieniliśmy stosy i narzędzia tortur na klawiatury? Zakończyłam czytać wstrząśnięta tym, jak mogło dojść do takiego okrucieństwa i świadomością, że przecież dochodzi do niego i teraz. A jak brutalnie pokazuje zakończenie, historia lubi się powtarzać.

Barwna okładka ze złotymi zdobieniami i ilustrowane brzegi nie zwiastują lektury tak ciężkiej od emocji, jaką okazała się „Wiedźma z Sudetów”. Najnowsza powieść Moniki Raspen to bowiem nie lekka opowieść o czarownicach tańczących wokół ognia czy latających na miotłach, a inspirowana prawdz...

Rozwiń

Zwiń

Do książek Danielle Steel mam spory sentyment, bo uczyłam się na nich przed laty angielskiego. Jej prosty, klarowny styl jest do tego idealny. Choć lata mijają, autorka pozostaje wierna sobie i pisze o wielkich emocjach, miłości i ludziach, którzy w głębi duszy są po prostu dobrzy. Jej najnowsza powieść „Daleko od domu” to właśnie historia idealna, gdy potrzebujemy czegoś, co, mimo trudnych tematów, ostatecznie otuli nas nadzieją.

Tak jak wspomniałam, sięgnęłam po ten tytuł z sentymentu, ale chyba każdy z nas potrzebuje czasem historii, w której zło zostaje ukarane, miłość zwycięża wszystko, a na końcu - mimo bolesnych strat - czeka nas szczęśliwe zakończenie.

I taka jest najnowsza powieść autorki, zabierająca nas do Niemiec i Francji w czasie drugiej wojny światowej. To lekka powieść o ciężkich czasach, skupiona na perspektywie kobiet, które w czasie wojny toczą własne walki. Które muszą uciekać, pozbawione wszystkiego, walczą o przetrwanie, ale mimo to nie tracą nadziei. Takimi kobietami są zarówno Arielle, jak i jej córka Marianna. Obie, przyzwyczajone do życia w luksusie u boku dbających o wszystko mężów, zmuszone są zacząć wszystko od nowa, by przeżyć. Dodatkowo los je rozdziela na długie lata wojny, pozbawiając jakiejkolwiek wiedzy o bliskich. Ale nawet w tak dramatycznych warunkach odnajdują cel w życiu.

Autorka ukazuje wojenny chaos i walkę w ruchu oporu skupiającą się na fałszowaniu dokumentów dla uciekających Żydów. Duży nacisk kładzie również na okres powojenny, oddając dramat niemieckich kobiet, trud poszukiwania bliskich w zrujnowanej Europie, rozpoczęcie procesów norymberskich i prawną walkę o odzyskanie zagrabionych przez nazistów majątków.

Oczywiście, jak to u Danielle Steel, nie mogło zabraknąć wątków romantycznych - wieloletniej przyjaźni, nabierającej z czasem innych barw, i pewnego amerykańskiego żołnierza, który pojawia się w odpowiednim miejscu i czasie, niczym rycerz na białym koniu.

Jeśli szukasz skomplikowanej, wielowarstwowej fabuły, to u Danielle Steel jej nie znajdziesz. Styl jest prosty, momentami wręcz naiwny, a bohaterowie dobrzy do szpiku kości. Trochę brakuje im szarości, są nieco jednowymiarowi, ale powieść czyta się błyskawicznie i z dużą dawką wzruszenia. Jest trochę bolesna, bardzo romantyczna, ale i niesamowicie budująca.

Do książek Danielle Steel mam spory sentyment, bo uczyłam się na nich przed laty angielskiego. Jej prosty, klarowny styl jest do tego idealny. Choć lata mijają, autorka pozostaje wierna sobie i pisze o wielkich emocjach, miłości i ludziach, którzy w głębi duszy są po prostu dobrzy. Jej naj...

Rozwiń

Zwiń

Twórczość Michaela Connelly’ego poznałam za sprawą genialnego cyklu z Harrym Boschem. Oczekując kolejnego fascynującego śledztwa, z dużą ciekawością sięgnęłam po „Wilczą jagodę”, pierwszy tom nowej serii „Catalina”. Choć autor kupił mnie przed laty swoim surowym, realistycznym stylem, w głębi duszy miałam lekką obawę, czy polubię nowego bohatera równie mocno. I jestem zachwycona! Mimo że opanowany detektyw Stilwell tak bardzo różni się od porywczego „samotnego wilka” z Los Angeles, obaj są równie skuteczni i potrafią nagiąć procedury, byle tylko dorwać sprawcę.

„Wyspa słynęła jako miejsce kwarantanny policyjnych świrów oraz nieudaczników”.

Pod tym względem „Catalina” przypomina mi trochę równie genialną serię Micka Herrona o odsuniętych na boczny tor asach wywiadu - Slough House. Stilwell, podobnie jak Jackson Lamb, nie jest typem, który będzie siedział cicho na zesłaniu tylko dlatego, że podpadł komuś na górze. On ma instynkt śledczego we krwi, a tego nie da się odebrać żadnym dyscyplinarnym przeniesieniem czy degradacją.

Spokój tego wakacyjnego raju burzy odnalezione w wodzie ciało kobiety z fioletowym pasmem włosów. Burmistrz od razu sugeruje dyskrecję, bo zbrodnia to najgorsza reklama dla turystycznego biznesu. Stilwell chce po prostu wykonać swoją robotę, ale ponieważ formalnie nie pracuje już w wydziale kryminalnym, ze stałego lądu przyjeżdża detektyw Ahearn, by przejąć sprawę.

To, co najbardziej podnosi ciśnienie podczas lektury, to relacja między tymi dwoma. Ahearn to typ, którego z pewnością nie polubicie - zadufany w sobie, chamski i idący w pracy po linii najmniejszego oporu. Za to Stil okazuje się prawdziwym profesjonalistą, od którego cierpliwości mógłby uczyć się nawet święty.

Stilwell, przyprawiając czasem swojego szefa o apopleksję, dąży do prawdy za wszelką cenę. A ta okazuje się znacznie bardziej zagmatwana, niż mogłoby się wydawać. Bo co może łączyć zamordowaną kobietę z ekskluzywnym klubem jachtowym, skradzioną figurką z jaspisu, korupcją na szczytach władzy i... aferą wokół śmierci bizona?

Ta powieść to kawał porządnego kryminału napisanego konkretami, bez zbędnych upiększeń. Napięcie buduje tu nie tylko skomplikowana intryga, ale przede wszystkim genialnie zarysowany konflikt charakterów. Jeśli brakowało Wam rzetelnego śledztwa w nietypowym klimacie, „Wilcza jagoda” to strzał w dziesiątkę, bo autor wciąż trzyma wysoki poziom, do którego nas przyzwyczaił.

Twórczość Michaela Connelly’ego poznałam za sprawą genialnego cyklu z Harrym Boschem. Oczekując kolejnego fascynującego śledztwa, z dużą ciekawością sięgnęłam po „Wilczą jagodę”, pierwszy tom nowej serii „Catalina”. Choć autor kupił mnie przed laty swoim surowym, realistycznym stylem, w gł...

Rozwiń

Zwiń

Jeśli myśleliście, że o walce kobiet o swoje prawa wiecie już wszystko, ta książka brutalnie zweryfikuje Waszą wiedzę.

„Szukając Jane” to nagradzany debiut kanadyjskiej autorki Heather Marshall, po który być może nie każdy odważy się sięgnąć. Przez poruszaną tematykę podziemia aborcyjnego może być ona oceniana przez pryzmat osobistych przekonań, jednak niezależnie od nich, jest to lektura inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, ukazująca ważny fragment historii. I choćby dlatego warto ją poznać. Autorka pisze w sposób niezwykle rzetelny, ale i emocjonalny, uderzając prosto w serce konkretnymi faktami i ludzkim dramatem.

Wiele kobiet, czytając tę powieść, odnajdzie w niej swoje lęki, frustracje, bezsilność i presję, ale też nadzieję oraz ten bezkres miłości, który uderza, gdy pierwszy raz trzyma się w objęciach wyczekiwane dziecko. To opowieść o kobietach na różnych etapach życia, z różnymi doświadczeniami, które stały się zakładniczkami prawa, społecznej hipokryzji, a czasem wręcz przerażającego okrucieństwa.

To jednak nie reportaż, a powieść osadzona w historii, łącząca losy trzech kobiet na przestrzeni sześćdziesięciu lat za sprawą jednego zagubionego listu. Stał się on bodźcem dla Angeli, od lat bezskutecznie próbującej zostać matką, do sięgnięcia w przeszłość. Poznajemy historię domu samotnej matki, w którym kwitł niecny proceder, oraz „Siatki Jane”, podziemnej organizacji pomagającej kobietom w czasach, gdy system był wobec nich bezwzględny.

Przeplatające się retrospekcje przenoszą nas do lat sześćdziesiątych i osiemdziesiątych ubiegłego wieku, by odsłonić opowieści, które autentycznie rozrywają serce na strzępy. Nie powstrzymywałam łez bólu, czytając o młodych dziewczynach zmuszanych do oddawania swoich dzieci, ale i wzruszenia, gdy kobiety wobec bezdusznego systemu stawały solidarnie, ramię w ramię.
Scena, w której bohaterki zostawiają czarną trumnę przed domem premiera, symbolizującą wszystkie zmarłe ofiary pokątnych zabiegów, zostanie mi pod powiekami na zawsze.

Trudno uwierzyć, że ta poruszająca powieść jest debiutem. Autorka świetnie rozegrała ją fabularnie, zachowując balans w tym trudnym temacie - nie uciekła ani w nadmierną ckliwość, ani w oskarżycielskie tony. Ukazała różne oblicza macierzyństwa. Jak sama pisze, to powieść „o pragnieniu bycia matką, o niechęci do bycia matką i o wszystkich odcieniach szarości między jednym a drugim”.

„Szukając Jane” to hołd dla wszystkich kobiet, których głos został kiedyś stłumiony. To książka ważna, potrzebna i - mimo trudnej tematyki - dająca niesamowitą siłę.

Jeśli myśleliście, że o walce kobiet o swoje prawa wiecie już wszystko, ta książka brutalnie zweryfikuje Waszą wiedzę.

„Szukając Jane” to nagradzany debiut kanadyjskiej autorki Heather Marshall, po który być może nie każdy odważy się sięgnąć. Przez poruszaną tematykę podziemia aborcyjnego...

Rozwiń

Zwiń