Wir pamięci. Rozpad połowiczny. Mord założycielski

Trylogia zaczyna się trochę jak "Pamięć Absolutna", tyle że w całości osadzona na Ziemi. Drugi tom koncentruje się bardziej na ludziach pracujących dla reżimu Apostezjonu, przybliżając nam ich rozterki i schematy działania, co jest zaskakujące i ciekawe. Finał Trylogii zbiera z kolei na arenie wszystkich bohaterów tomów poprzednich. Jest to fajne doświadczenie, a świat i owi bohaterowie na tyle dobrze opisani, że aż się proszą o ekranizację. Nie jest to najambitniejsze socjologiczne SF jakie czytałem, ale za to wartka akcja i wielowymiarowe postacie dają najwięcej frajdy z czytania.

Apostezjon jest znacznie bardziej bezpośrednią krytyką systemów socjalistycznych i totalitarnych, niż książki Zajdla. Z drugiej jednak strony, jest światem bardziej żywym, bardziej barwnym, który chyba łatwiej może trafić do czytelników, którzy PRL już nie pamiętają. Zajdel swoimi książkami przede wszystkim pouczał czytelników, a Wnuk-Lipiński zdołał zbudować naprawdę fajną, dramatyczną opowieść, do której chce się wracać. Solidna ekranizacja mogłaby ukazać ludziom jakim skarbem było polskie socjologiczne SF. I przy okazji - mogłaby odświeżyć to dzieło, bo wiele wątków i opisów relacji damsko-męskich źle się dziś czyta. Sugestia o mesjanizmie Iry też była dość karkołomna.

Trylogia zaczyna się trochę jak "Pamięć Absolutna", tyle że w całości osadzona na Ziemi. Drugi tom koncentruje się bardziej na ludziach pracujących dla reżimu Apostezjonu, przybliżając nam ich rozterki i schematy działania, co jest zaskakujące i ciekawe. Finał Trylogii zbiera z kolei na arenie wszystkich bohaterów tomów poprzednich. Jest to fajne doświadczenie, a świat i...

Edmund Wnuk-Lipiński w swojej "Trylogii Apostezjonu" stworzył dzieło, które zasługuje na miano arcydzieła polskiej literatury science fiction. W skład tej niezwykłej serii wchodzą powieści: "Wir pamięci", "Rozpad połowiczny" oraz "Mord założycielski". Każda z tych książek to fascynująca podróż w świat dystopijnej przyszłości, która nie tylko wciąga, ale także zmusza do głębokiej refleksji.

Pierwsza część, "Wir pamięci", wprowadza nas w złożoną rzeczywistość planety Apostezjon, gdzie totalitarny reżim sprawuje bezwzględną kontrolę nad społeczeństwem. Wnuk-Lipiński w mistrzowski sposób kreuje atmosferę napięcia i inwigilacji, ukazując jednocześnie skomplikowane mechanizmy władzy. Bohaterowie, zmagający się z opresyjnym systemem, są przedstawieni z niezwykłą głębią psychologiczną, co sprawia, że ich losy angażują i poruszają czytelnika.

"Rozpad połowiczny" to drugi tom, który rozwija wątki zapoczątkowane w pierwszej części, wprowadzając jeszcze więcej intryg i zaskakujących zwrotów akcji. Autor z wyjątkową precyzją opisuje procesy rozpadu społeczeństwa oraz erozji moralnych wartości. Jego analiza mechanizmów władzy i psychologii jednostek w systemie totalitarnym jest niezwykle przenikliwa i aktualna, co czyni tę powieść ponadczasową.

Kulminacyjny "Mord założycielski" to genialne zwieńczenie trylogii, które pozostawia czytelnika w stanie głębokiej zadumy. Wnuk-Lipiński nie tylko dostarcza satysfakcjonującego zakończenia fabuły, ale również podnosi ważne pytania o naturę ludzkiej wolności i odpowiedzialności. To dzieło literackie, które można czytać wielokrotnie, za każdym razem odkrywając nowe, ukryte znaczenia.

Trylogia Apostezjonu to nie tylko fascynująca opowieść o przyszłości, ale także głęboka analiza społeczeństwa, polityki i ludzkiej natury. Edmund Wnuk-Lipiński stworzył serię, która zasługuje na szczególne miejsce w kanonie literatury science fiction. Każda z tych powieści to prawdziwa literacka uczta, która na długo pozostaje w pamięci i sercu czytelnika. Gorąco polecam tę trylogię wszystkim miłośnikom literatury, zarówno science fiction, jak i literatury pięknej.

Edmund Wnuk-Lipiński w swojej "Trylogii Apostezjonu" stworzył dzieło, które zasługuje na miano arcydzieła polskiej literatury science fiction. W skład tej niezwykłej serii wchodzą powieści: "Wir pamięci", "Rozpad połowiczny" oraz "Mord założycielski". Każda z tych książek to fascynująca podróż w świat dystopijnej przyszłości, która nie tylko wciąga, ale także zmusza do...

Świetna książka w nurcie fantastyki socjologicznej, którą warto przeczytać. Nawet jak się nie lubi tego gatunku literatury to tematyka wielkich społeczności i totalitaryzmów powinna być bliska osobom, które pamiętają poprzednią epokę, czyli PRL. Kawał dobrej literatury, która nie tylko trzyma w napięciu, ale i daje do myślenia jak trudno żyć bez wolności...

Świetna książka w nurcie fantastyki socjologicznej, którą warto przeczytać. Nawet jak się nie lubi tego gatunku literatury to tematyka wielkich społeczności i totalitaryzmów powinna być bliska osobom, które pamiętają poprzednią epokę, czyli PRL. Kawał dobrej literatury, która nie tylko trzyma w napięciu, ale i daje do myślenia jak trudno żyć bez wolności...

Apostezjon to trylogia, powiązana postaciami głównych bohaterów, przewijają się oni przez kolejne tomy, aż do wielkiego finału.

Pierwsza część jest słabym kryminałem, trochę w stylu Joe Alexa ;-) dosyć szybko domyślamy się, kto jest tajemniczym "sponsorem", i śledzimy trochę toporną fabułę, za to w jej trakcie zapoznajemy się z realiami Apostezjonu - bardziej miasta niż państwa, położonego na wyspie i otoczone bliżej nieznanym Drugim Światem, wiadomo że gorszym. Aluzje do dwubiegunowego świata Zimnej Wojny są jasne, ale Wnuk-Lipiński fajnie redukuje całą sytuację polityczną i nie zarzuca nas faktami, a właśnie stopniowo wprowadza nas w świat, gdzie wszyscy są szczęśliwi, wszystko jest nowoczesne, życie proste i bezstresowe, a dobro ogółu najważniejsze. Ludzie są szczęśliwi dzięki chemii i obozom "reedukacji" (aha, czyli jednak są jacyś nieszczęśliwi) ale poza tym mamy świat świat jak z amerykańskich filmów z lat 50-tych z cyklu "Jak widzę przyszłość?" Albo może radzieckich.

W drugiej części trylogii trafiamy do takiego obozu i widzimy sposoby "reedukacji", a także rysy, pojawiające się w monolicie, podobnie jak widzą je nasi młodzi, bardziej lub mniej entuzjastyczni protagoniści. W trzeciej jesteśmy świadkami kryzysu i tego jak niedemokratyczna władza sobie z nim radzi.

Dobry w książce jest umiar, autor nie zarzuca czytelnika super wynalazkami, nie epatuje zaawansowaną technologią, świat Apostezjonu, choć odległy od naszego o jakieś 400 lat, bardzo przypomina nasz. Kilkadziesiąt lat wcześniej zaszła w nim Wielka Zmiana, o szczegółach której też wiemy niewiele, ale wypleniono Zabobon (nazwa Apostezjon pochodzi pewnie od apostazji),a ludzie zrozumieli, że dobro społeczeństwa jest ważniejsze niż dobro jednostki. Apostezjon przypomina więc wiadomo-co, choć tym razem wszystko niby działa, nie ma przejściowych problemów z zaopatrzeniem...

Książka pisana pod koniec lat 80-tych jakoś już przeszła sito cenzury najlepszego z systemów, ale mam wrażenie że kto nie pamięta owych czasów, nie zrozumie pewnych zwrotów, wyrażeń, sytuacji, i tu książce niestety brakuje trochę uniwersalności. Bohaterowie też są w większości jednowymiarowi, zabrakło mi takiego, nie wiem, Jerzego Urbana, bo ani Nordman, ani nikt inny nie spełnia moich oczekiwań :-)

Trochę z wakacyjnego lenistwa nie pisałem recenzji pierwszej książki, i dobrze, myślę że na trylogię warto spojrzeć jak na całość i ocenić dopiero po przeczytaniu całości.

Apostezjon to trylogia, powiązana postaciami głównych bohaterów, przewijają się oni przez kolejne tomy, aż do wielkiego finału.

Pierwsza część jest słabym kryminałem, trochę w stylu Joe Alexa ;-) dosyć szybko domyślamy się, kto jest tajemniczym "sponsorem", i śledzimy trochę toporną fabułę, za to w jej trakcie zapoznajemy się z realiami Apostezjonu - bardziej miasta niż...

Prawdopodobnie jedno z najbardziej niedocenianych i zapomnianych dzieł socjologicznego science-fiction. Wspaniała wiwisekcja pewnych mechanizmów właściwych systemom totalitarnym, w każdym tomie z subtelnym przesunięciem na inny aspekt, tworząc jednak cały czas spójną historię w odpowiednio wykreowanym i wspaniale przedstawionym świecie. Klasa światowa.

Prawdopodobnie jedno z najbardziej niedocenianych i zapomnianych dzieł socjologicznego science-fiction. Wspaniała wiwisekcja pewnych mechanizmów właściwych systemom totalitarnym, w każdym tomie z subtelnym przesunięciem na inny aspekt, tworząc jednak cały czas spójną historię w odpowiednio wykreowanym i wspaniale przedstawionym świecie. Klasa światowa.

Przeczytałam po raz drugi i po raz drugi jestem zachwycona.

"Kiedy jest wolność, nie mówisz o niej szeptem"

"Zadaję sobie często pytanie, dlaczego utopie wprowadzone w życie obracają się w swoje przeciwieństwo? Tam gdzie miało być wyzwolenie - rośnie niewola, tam gdzie miała być sprawiedliwość - pleni się zbrodnia, odwaga zaś zamienia się w strach. Dlaczego? Nie znajduję na to pytanie odpowiedzi".

Przeczytałam po raz drugi i po raz drugi jestem zachwycona.

"Kiedy jest wolność, nie mówisz o niej szeptem"

"Zadaję sobie często pytanie, dlaczego utopie wprowadzone w życie obracają się w swoje przeciwieństwo? Tam gdzie miało być wyzwolenie - rośnie niewola, tam gdzie miała być sprawiedliwość - pleni się zbrodnia, odwaga zaś zamienia się w strach. Dlaczego? Nie...

Świetnie się czyta,inteligętna, emocje...uwielbiam

Świetnie się czyta,inteligętna, emocje...uwielbiam

Science fiction socjologiczne, a w zasadzie antyutopia z elementami kryminalnymi w wykonaniu Pana Profesora Edmunda Wnuka - Lipińskiego.
Bardzo dobra pozycja skłaniająca do przemyśleń do czego prowadzi totalitaryzm. Pomimo, że dosyć dawno napisane kolejne części (lata 80 - te) nic nie zestarzała się, a moim zdaniem jest coraz bardziej na czasie patrząc na "Prawdziwych Polaków" i na to co wyprawiają w naszym kraju.
To powinny być pozycje obowiązkowe dla członków ONR, Wszechpolaków i innych durniów.

Science fiction socjologiczne, a w zasadzie antyutopia z elementami kryminalnymi w wykonaniu Pana Profesora Edmunda Wnuka - Lipińskiego.
Bardzo dobra pozycja skłaniająca do przemyśleń do czego prowadzi totalitaryzm. Pomimo, że dosyć dawno napisane kolejne części (lata 80 - te) nic nie zestarzała się, a moim zdaniem jest coraz bardziej na czasie patrząc na "Prawdziwych...

Klasyka.

Klasyka.

Trzy (mini)powieści zebrane w jednym tomie. Akcja wszystkich rozgrywa się w jednym świecie, także niektórzy bohaterowie są wspólni. Druga z nich została swego czasu wyróżniona nagrodą Zajdla. Nic dziwnego — fantastyka socjologiczna, jak się patrzy. We wszystkich przypadkach.

Widać socjologiczne przygotowanie Autora (profesora socjologii, chociaż podczas pisania książki jeszcze tego tytułu nie posiadał). Sam niezachęcający świat Apostezjonu został doskonale przemyślany i dopracowany. Aż do dwóch grup wyrzutków społecznych, zwalczających się nawzajem, bo zajmujących wspólną niszę, włącznie. Do konstrukcji uniwersum trudno mieć zastrzeżenia.

Więcej szczegółów tutaj: http://finklaczyta.blogspot.com/2016/10/apostezjon-socjotrylogia.html

Trzy (mini)powieści zebrane w jednym tomie. Akcja wszystkich rozgrywa się w jednym świecie, także niektórzy bohaterowie są wspólni. Druga z nich została swego czasu wyróżniona nagrodą Zajdla. Nic dziwnego — fantastyka socjologiczna, jak się patrzy. We wszystkich przypadkach.

Widać socjologiczne przygotowanie Autora (profesora socjologii, chociaż podczas pisania książki...