Kroniki marsjańskie

Nie jest zwykła ksiażka sci-fi. Pełno jest tu przemyśleń w kontekście rozwoju ludzkości i tego co potrafiła "zepsuć". Podbój Marsa nie jest utopią, ale nadzieja na uratowanie pozostaje... Po prostu trzeba zacząć wszystko od nowa...

Czuć w książce ciężki klimat lat 50tych, potencjalna wojna atamowa, czarnoskórzy walczący o swoje prawa, wyścig w podboju kosmosu.

Nie jest zwykła ksiażka sci-fi. Pełno jest tu przemyśleń w kontekście rozwoju ludzkości i tego co potrafiła "zepsuć". Podbój Marsa nie jest utopią, ale nadzieja na uratowanie pozostaje... Po prostu trzeba zacząć wszystko od nowa...

Czuć w książce ciężki klimat lat 50tych, potencjalna wojna atamowa, czarnoskórzy walczący o swoje prawa, wyścig w podboju kosmosu.

Ładnie skonstruowane. Niby każde opowiadanie o czymś innym, ale wszystko łączy się ze sobą. Z całą pewnością warte poświęconego czasu.

Ładnie skonstruowane. Niby każde opowiadanie o czymś innym, ale wszystko łączy się ze sobą. Z całą pewnością warte poświęconego czasu.

Właśnie ją skończyłem. Jestem po czterdziestce, a książka została napisana 76 lat temu.
Odbieram ją bardzo pozytywnie — wydarzenia potrafią zaskakiwać, a czytając kolejne zapisy byłem ciekaw, czego będą dotyczyły tym razem.
Myślę, że sięgnę po inne tytuły tego autora, ponieważ spodobał mi się jego sposób narracji oraz kreowania świata.
Każdy, kto lubi starsze filmy science fiction, nie będzie miał powodów do narzekania i z pewnością polubi Marsjańskie kroniki Raya Bradbury’ego.
Jestem też pewien, że gdybym przeczytał tę książkę w młodości, byłaby jedną z moich ulubionych.

Właśnie ją skończyłem. Jestem po czterdziestce, a książka została napisana 76 lat temu.
Odbieram ją bardzo pozytywnie — wydarzenia potrafią zaskakiwać, a czytając kolejne zapisy byłem ciekaw, czego będą dotyczyły tym razem.
Myślę, że sięgnę po inne tytuły tego autora, ponieważ spodobał mi się jego sposób narracji oraz kreowania świata.
Każdy, kto lubi starsze filmy science...

Smutny w ogólnym wydźwięku zbiór opowiadań traktuje o dwóch perspektywach - z początku Marsjan a później już tylko Ziemian. Jest tutaj nadzieja na lepsze jutro, szowinizm, idealizm, ekspansjonizm, współczucie i pycha: jednak przede wszystkim z oczu i poczynań wyłania się cicho pustka, wypełzając spod uśmiechów i chromowanych rakiet.

Jest w tej obserwacji pana Bradbury'ego pewna uzasadniona gorycz, rozczarowanie homo consumens, który przez samą swoją ilość zakrzykuje nielicznych cywilizowanych. To poczucie władzy i płytka brawura, definiowana przez namiętności i prawo siły, odbiera ludzkości samostanowienie, tworząc samospełniającą się przepowiednię.

"Są ludy, co dojrzały do śmierci / z rąk ludów, niedojrzałych do życia"
J. Kaczmarski

Smutny w ogólnym wydźwięku zbiór opowiadań traktuje o dwóch perspektywach - z początku Marsjan a później już tylko Ziemian. Jest tutaj nadzieja na lepsze jutro, szowinizm, idealizm, ekspansjonizm, współczucie i pycha: jednak przede wszystkim z oczu i poczynań wyłania się cicho pustka, wypełzając spod uśmiechów i chromowanych rakiet.

Jest w tej obserwacji pana Bradbury'ego...

Z jednej strony ta historia jest nieco naiwną wizją tego, jak mogłoby wyglądać życie na Marsie - z tymi szklanymi wieżyczkami, żółtookimi zwiewnymi mieszkańcami i tak dalej. Z drugiej - to dająca do myślenia wizja kolonizacji tejże planety, tego, jak Ziemianie będą chcieli ją sobie podporządkować, jak ją zmienią. A pod tym względem powieść nic nie traci na aktualności.

Kiedy już na Ziemi uda się opracować technologię, pozwalającą lot na Marsa, okaże się, nie wszystko od razu pójdzie zgodnie z planem. Piloci z pierwszych ekspedycji zginą w różnych okolicznościach, potraktowani przez Marsjan jako niechciani obcy. Ale gdy w końcu ruszy masowa fala wylotów na czerwoną planetę - miejscowi będą musieli ulec najeźdźcom. Co gorsza, Ziemianie nie będą chcieli zaaklimatyzować się do marsjańskiego sposobu życia, ale wprowadzą stopniowo na planetę sposób życia z Ziemi, samych tubylców traktując jako niechciany balast, który najlepiej zepchnąć gdzieś poza miasta.

Skutki tych działań będą tragiczne tak naprawdę dla obu stron. I udowodnią, że ludzie nie uczą się niczego na własnych błędach...

Zdecydowanie warto przeczytać.

Z jednej strony ta historia jest nieco naiwną wizją tego, jak mogłoby wyglądać życie na Marsie - z tymi szklanymi wieżyczkami, żółtookimi zwiewnymi mieszkańcami i tak dalej. Z drugiej - to dająca do myślenia wizja kolonizacji tejże planety, tego, jak Ziemianie będą chcieli ją sobie podporządkować, jak ją zmienią. A pod tym względem powieść nic nie traci na...

Po latach wracam do lektury literatury SF i tę powtórkę postanowiłem zacząć od Raya Bradbury’ego.
Kroniki marsjańskie mogą chwilami razić niektórych pewnym (pozornym!) infantylizmem, zbyt oszczędnym językiem narracji. Osobiście styl Bradbury’ego zawsze odbierałem jednoznacznie: to poezja pisana prozą.
Ponowna lektura potwierdziła ten mój odbiór sprzed lat. ‚Kroniki’ są mroczne, pesymistyczne, smutne, nostalgiczne, ale i piękne oraz mądre zarazem.

Po latach wracam do lektury literatury SF i tę powtórkę postanowiłem zacząć od Raya Bradbury’ego.
Kroniki marsjańskie mogą chwilami razić niektórych pewnym (pozornym!) infantylizmem, zbyt oszczędnym językiem narracji. Osobiście styl Bradbury’ego zawsze odbierałem jednoznacznie: to poezja pisana prozą.
Ponowna lektura potwierdziła ten mój odbiór sprzed lat. ‚Kroniki’ są...

Zbiór opowiadań fantastycznonaukowych Raya Bradbury’ego, który nie szczędził krytycznego spojrzenia wobec ówczesnej amerykańskiej cywilizacji w 2025 roku nadal aktualny.

Zbiór opowiadań fantastycznonaukowych Raya Bradbury’ego, który nie szczędził krytycznego spojrzenia wobec ówczesnej amerykańskiej cywilizacji w 2025 roku nadal aktualny.

Cóż za miłe zaskoczenie! Godne Lema!

Cóż za miłe zaskoczenie! Godne Lema!

Wyznawcy Lema pewnie mnie przeklną, ale te opisy kosmosu były dla mnie bardziej przystępne i przyswajalne niż Lemowskie. Podobało mi się, że niektóre opowiadania były ze sobą połączone, miały wspólnych bohaterów lub wydarzenia. Opisany nowy świat na Marsie był ciekawy, Autor miał dobrą wizję i w ciekawy sposób odnosił nowy świat, do tego całego bałaganu na Ziemi. Bałaganu atomowego, rasistowskiego, kolonialnego, naukowego itp. Mars miał być nowym początkiem, ucieczką dla wielu, a okazało się, że w wielu przypadkach ludzie popełniają te same błędy, nie uczą się, nie wyciągają wniosków. Dobra książka, trafne morały.

Wyznawcy Lema pewnie mnie przeklną, ale te opisy kosmosu były dla mnie bardziej przystępne i przyswajalne niż Lemowskie. Podobało mi się, że niektóre opowiadania były ze sobą połączone, miały wspólnych bohaterów lub wydarzenia. Opisany nowy świat na Marsie był ciekawy, Autor miał dobrą wizję i w ciekawy sposób odnosił nowy świat, do tego całego bałaganu na Ziemi. Bałaganu...

Jest to pozycja która po przeczytaniu da nam dużo do myślenia. Sama kolonizacja Marsa może się wydać dosyć dziwna nawet momentami śmieszna ale nie o to tu chodzi. Autor w bardzo sugestywny sposób pokazuje ludzką głupotę, głównie mieszkańców USA. Jest to książka przerażająco aktualna, wszystko zmierza nie w tą stronę.

Jest to pozycja która po przeczytaniu da nam dużo do myślenia. Sama kolonizacja Marsa może się wydać dosyć dziwna nawet momentami śmieszna ale nie o to tu chodzi. Autor w bardzo sugestywny sposób pokazuje ludzką głupotę, głównie mieszkańców USA. Jest to książka przerażająco aktualna, wszystko zmierza nie w tą stronę.